Λυμένα

Σε όσους μιλούν για «λύση» με την Τουρκία απευθύνω πάντα το ίδιο ερώτημα.

Τι έχουμε δέσει για να το λύσουμε;

Το εθνικό λύθηκε εδώ και διακόσια χρόνια, γεγονός το οποίο τιμούμε φέτος με την προσήκουσα λαμπρότητα.

Το κρατικό συνέχισε να λύνεται τον επόμενο αιώνα με τις διευρύνσεις του ελληνικού κράτους.

Κορυφώθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) και τη Συνθήκη του Παρισιού που μας απέφερε τα Δωδεκάνησα (1947). Αν το Αγαίο κατέληξε ελληνικό, δεν το λέμε εμείς. Το λένε οι συνθήκες και ο χάρτης.

Το γεωπολιτικό το καθάρισε ο Ελληνικός Εμφύλιος (1949) και το ολοκλήρωσαν ο Καραμανλής με την ΕΟΚ (1981) και ο Σημίτης με την ΟΝΕ (2001).

Τι να λύσουμε λοιπόν με την Τουρκία; Τα λυμένα;

Αντε να βάλουμε λίγο πλάτη να τελειώνουμε και με το Κυπριακό στο οποίο πάντως δεν εμπλεκόμαστε ευθέως. Αλλά έως εκεί.

Τα υπόλοιπα ας τα λύσει η Τουρκία.

Αν έχει παράπονα ή αν θέλει επιμέρους διευθετήσεις ή ρυθμίσεις, μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια.

Δόξα τον Θεό, έχουμε δυο και τσίλικα. Το Διεθνές στη Χάγη και του Δίκαιου της Θάλασσας στο Αμβούργο.

Αν παρ’ όλα αυτά θέλει να λύσει και διάφορα λυμένα, θα πρέπει να κηρύξει πόλεμο. Μακάρι να μην κάνει την κουταμάρα αλλά εμείς οφείλουμε να ετοιμαζόμαστε ήρεμα και σοβαρά.

Λήξη παρελάσεως. Διότι έχουμε κι άλλες σκοτούρες από τη «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες του 21ου αιώνα.

Αυτά λένε οι Σύνοδοι Κορυφής στην Τουρκία και οι Τούρκοι τρελαίνονται.

Τους λένε ότι δρουν παράνομα κι οι Τούρκοι απαντούν «δεν είστε δικαστήριο να κρίνετε».

Τους λένε αν έχουν παράπονα να πάνε στα δικαστήρια κι οι Τούρκοι απαντούν «εμείς έχουμε διαφορές με την Ελλάδα, εσείς μην ανακατεύεστε».

Τους λένε να λυθεί το Κυπριακό κι οι Τούρκοι απαντούν «αγνοείτε τους Τουρκοκύπριους».

Το πρόβλημα της Τουρκίας είναι ένα και μοναδικό: θέλει να πάρει κάτι. Κατά προτίμηση κάτι από τα λυμένα. Μόνο που κανείς δεν είναι διατεθειμένος να τα ξαναλύσει.

Ο αντίλογος που ακούω είναι πως όλα τα λυμένα έχουν λυθεί ιστορικά σε βάρος της Τουρκίας και ευλόγως δυσανασχετεί για τις λύσεις που έχουν δοθεί.

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Αλλά η απάντηση είναι απλή. «Ας πρόσεχαν».

Ο άλλος αντίλογος είναι ότι η Τουρκία δυσανασχετεί επειδή η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μεροληπτούν διαχρονικά υπέρ της Ελλάδας για πολιτισμικούς (κυρίως) λόγους.

Ούτε αυτό είναι ακριβώς έτσι. Αλλά η απάντηση είναι ίδια. «Ας πρόσεχαν».