«Φοβάμαι πάντα τον φακό»

O ρόλος της Ιριδας Αξιώτη τη θέλει να είναι μια σκληρή γυναίκα. «Αγγελος» που κρύβει έναν δαίμονα. Στο πλάι του συζύγου της Τζώρτζη, με τον οποίο ενώθηκαν για πολιτικο-οικονομικούς σκοπούς, είναι ικανή να κάνει τα πάντα για να μη χάσει τη δύναμη και το χρήμα. Η Λουκία Πιστιόλα παραμένει – και εκτός της «Εξαψης» – μια δυναμική ηθοποιός με πάθος για τη δουλειά της. Με αφορμή την αγαπημένη σειρά του Mega, σε σενάριο Τίνας Καμπίτση και σκηνοθεσία Βασίλη Τσελεμέγκου, επιστρέφει και αυτή την εβδομάδα σε νέες εξελίξεις.

Πώς προσεγγίζετε τον χαρακτήρα της «Εξαψης»;

Οπως όλους τους θεατρικούς μου ρόλους, μεγάλους ή μικρούς, σπουδαίους ή ασήμαντους. Προσπάθησα να μην είναι μονοδιάστατη, να είναι ανθρώπινος χαρακτήρας και όχι καρικατούρα. Οι άνθρωποι είμαστε τα πάντα. Και καλοί και κακοί. Και άγγελοι και δαίμονες. Και αξιοπρεπείς και κουτσομπόληδες. Και συναισθηματικοί και ψυχροί. Και ευαίσθητοι και αναίσθητοι. Αναλόγως των περιστάσεων και των τραυμάτων που κουβαλάμε μέσα μας και που καθορίζουν τη συμπεριφορά μας. Ετσι αντιμετωπίζονται όλοι οι ρόλοι. Οφείλει δηλαδή ο ηθοποιός, όχι μόνο εγώ, να μην είναι σε πρώτο επίπεδο η ερμηνεία του ρόλου του.

Η σχέση σας με την τηλεόραση ποια είναι σήμερα ύστερα από την πολυετή ενασχόληση;

Ευγνωμοσύνης, γιατί με έχει βγάλει από μεγάλα οικονομικά αδιέξοδα. Τον φακό τον φοβάμαι πάντα. Είναι εχθρός μου. Είναι άλλο το ζωντανό κοινό κι άλλο ο φακός. Και πάντα όταν παίζω μπροστά στον φακό προσπαθώ να φανταστώ τον κόσμο που είναι στο σαλόνι του, στην κρεβατοκάμαρά του και παρακολουθεί, για να έχω επαφή με αυτούς και όχι με αυτό το ψυχρό πράγμα που είναι ο φακός και ανέκαθεν από παιδί με τρόμαζε. Και στις φωτογραφίες ακόμα. Εχω τις λιγότερες φωτογραφίες που μπορεί να έχει ένα παιδί. Αν μου πεις να φωτογραφηθώ, αισθάνομαι ότι με απειλεί κάτι.

Με τα χρόνια δεν έχει περάσει ο φόβος;

Οχι φόβος. Η ανασφάλεια ίσως. Με την έλλειψη ναρκισσισμού έχει περάσει η ανασφάλεια. Ξέρετε, όσο μεγαλώνεις, σταματάς να είσαι νάρκισσος. Είμαι 60 χρονών πια. Ημουν μεγάλος νάρκισσος, όπως όλα τα νέα παιδιά, ειδικά οι όμορφες. Οσο περισσότερο αδιαφορείς, παύει η ανασφάλεια. Εξάλλου κάνω και μια γιαγιά. Τι είναι ο φόβος; Η ανασφάλεια πώς θα φανώ. Εμένα με τρομάζει για άλλους λόγους. Οτι είναι ένα ψυχρό πράγμα. Δεν έχει σχέση με το θέατρο, με τη ζωντανή επαφή που έχεις με τον κόσμο, όπου παίρνεις την ανάσα του και δίνεις τη δική σου. Δεν έχει σχέση αυτή η ανταλλαγή των ενεργειών. Είναι ένα ψυχρό πράγμα, το οποίο πολλές φορές με κάνει να αισθάνομαι δύσκολα. Αυτό που έχει περάσει είναι η ανασφάλεια. Οπως και να με φωτίσει, από όποια μεριά κι αν με πάρει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου.

Οπότε απορρίπτετε και το live streaming;

Νομίζω πως ποτέ δεν θα το έκανα. Προσπαθώ να το αποφύγω. Δεν θα δουλέψω στο θέατρο με αυτές τις συνθήκες. Μόνο όταν περάσουν όλα. Το θέατρο σημαίνει τρία πράγματα: ηθοποιός, λόγος και αποδέκτης. Αν ένα από τα τρία λείψει, δεν υπάρχει θεατρική σύμβαση.