Η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του Νετανιάχου

Από τη στιγμή που έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ισραήλ, βάσει των οποίων κανείς από τους ηγέτες των 13 κομμάτων που θα εκπροσωπούνται στη νέα Κνεσέτ δεν λαμβάνει αυτοδικαίως το χρίσμα του επόμενου πρωθυπουργού, αρκετοί έχουν αρχίσει να πιστεύουν πως τα επόμενα βήματα είναι προδιαγεγραμμένα: Οι πολίτες της χώρας θα συνεχίσουν να ψηφίζουν μέχρις ότου ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου καταφέρει να συγκεντρώσει τις έδρες που θα του επιτρέπουν να σχηματίσει μια σταθερή κυβέρνηση τετραετίας, μαζί με τους συμμάχους του.

Είναι φανερό, εξάλλου, ότι ο μακροβιότερος και επί 15 χρόνια πρωθυπουργός της χώρας (εκ των οποίων τα 12 συνεχόμενα, από το 2009 μέχρι σήμερα) δεν προτίθεται να εγκαταλείψει εκουσίως το τιμόνι του Ισραήλ, ανοίγοντας τον δρόμο για να αρθεί το πολιτικό και κυβερνητικό αδιέξοδο. Οπως εύστοχα σημείωνε χθες το πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της Haaretz, παραλληλίζοντας τη στάση του Νετανιάχου με ένα γεγονός που κυριαρχεί στην ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών, «ο Νετανιάχου αποτελεί το πολιτικό ισοδύναμο του φορτηγού πλοίου το οποίο μπλοκάρει το Κανάλι του Σουέζ».

Είναι αλήθεια ότι ο 71χρονος πολιτικός και πρώην διοικητής μιας από τις ειδικές ομάδες των ισραηλινών κομάντο, εκτός από μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας, ότι έχει και άλλη μια πρωτιά – διόλου τιμητική: Είναι ο πρώτος εν ενεργεία επικεφαλής κυβέρνησης ο οποίος κάθεται στο εδώλιο του δικαστηρίου (κάτι που έγινε, μάλιστα, ένα μήνα πριν από τις εκλογές της περασμένης Τρίτης), καθώς τον βαρύνουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες – τις οποίες φυσικά ο ίδιος αρνείται στο σύνολό τους: Δωροδοκία, διαφθορά και παραβίαση καθήκοντος.

Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς: Από την υπόθεση των δώρων που φέρεται να έχει λάβει από επιφανείς επιχειρηματίες, με αντάλλαγμα την προώθηση των συμφερόντων τους; Από τη βοήθεια που καταγγέλλεται ότι έχει προσφέρει στην εφημερίδα «Yediot Ahronot» έτσι ώστε να διασφαλίσει την ευνοϊκή της στάση απέναντί του; Ή από τις ρυθμίσεις που είχε προωθήσει, τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως υπουργός Επικοινωνιών και φαίνεται πως είχαν ευνοήσει ιδιαιτέρως τον μεγαλομέτοχο του ομίλου ΜΜΕ Walla;

Στην πραγματικότητα, χιλιάδες Ισραηλινοί έχουν ήδη «καταδικάσει» τον Νετανιάχου – όπως αποδεικνύεται από τις αλλεπάλληλες και μαζικές διαδηλώσεις με αίτημα την παραίτησή του. Εξάλλου, παρά την αδιαμφισβήτητη επιτυχία του Ισραήλ στο ζήτημα των εμβολιασμών, λίγοι μπορούν να παραβλέψουν ότι την ώρα που ο Νετανιάχου κατηγορείται για τόσα ανομήματα, υπάρχει ένα «ιδιαιτέρως μεγάλο» (σύμφωνα με τους «Times of Israel») τμήμα της κοινωνίας το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο με τη φτώχεια και την ανισότητα.

Το ίδιο συμβαίνει και με αρκετά πολιτικά κόμματα και πρώην συνεργάτες και υπουργούς του οι οποίοι, αν και έχουν παραπλήσιες απόψεις με τις δικές του, δεν θέλουν να διατηρούν πλέον άμεση πολιτική σχέση μαζί του και έχουν φροντίσει να διαχωρίσουν τη θέση τους. Αυτό ισχύει, ανάμεσα σε άλλους, με τον επικεφαλής του κόμματος Yamina, Νάφταλι Μπένετ, ο οποίος φέρεται να κρατά το «κλειδί» για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης του Ισραήλ – αλλά και με τον Γκίντεον Σάαρ, επικεφαλής του κόμματος Νέα Ελπίδα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Νετανιάχου εξακολουθεί να αντέχει και να τους διαψεύδει όλους. Το Λικούντ αναδείχθηκε εκ νέου πρώτο, έστω και με απώλεια 7 εδρών (30 έναντι 37), κάτι που σημαίνει ότι ο ηγέτης του έχει και πάλι τον πρώτο λόγο στις πολιτικές εξελίξεις – πολύ περισσότερο καθώς ο δεύτερος, Γιάιρ Λαπίντ, βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση, έχοντας συγκεντρώσει μόλις 17 έδρες στη νέα Βουλή.

Το σενάριο των νέων εκλογών

Οσο εκτεθειμένος και αν είναι και όσο και αν είναι πολλοί εκείνοι που τον αντιπαθούν, ο Νετανιάχου εξακολουθεί να ηγεμονεύει ιδεολογικά στο Ισραήλ – στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική, το Παλαιστινιακό. Κι αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που του διασφαλίζει και την πρωτοκαθεδρία στις εξελίξεις. Μια ματιά, εξάλλου, στη «γεωγραφία» του πολιτικού σκηνικού που προέκυψε (και) από τις κάλπες της 23^ης Μαρτίου αποδεικνύει του λόγου το αληθές: Οι κλασικοί του σύμμαχοι Σας και UTJ έχουν παραπλήσιες θέσεις, το ακροδεξιό κόμμα του Θρησκευτικού Σιωνισμού δεν απέχει πολύ, τα Yamina και Νέα Ελπίδα κάθε άλλο παρά προοδευτικά μπορούν να χαρακτηριστούν, ενώ το ίδιο ισχύει και με το Yisrael Beiteinu του πρώην υπουργού Αμυνας, Αβιγκντορ Λίμπερμαν. Με βάση όλα αυτά, αλλά και με την κούραση των Ισραηλινών από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις (τέσσερις από τον Μάρτιο του 2019 ως σήμερα), οι πιθανότητες ο Νετανιάχου να βρει τελικώς τους πρόθυμους που θα συνεργαστούν μαζί του ώστε να παραμείνει πρωθυπουργός είναι αρκετές. Εστω κι αν το σενάριο των νέων εκλογών δεν μπορεί να αποκλειστεί ακόμη.