Νικητής ο Νετανιάχου, πιο κοντά στον σχηματισμό κυβέρνησης

Τα exit polls έδειξαν πως οι κάλπες δεν επιφύλαξαν τη μεγάλη έκπληξη, έφεραν όμως σημαντικές ανακατατάξεις. Το πολιτικό σκηνικό στο Ισραήλ παραμένει εξαιρετικά κατακερματισμένο, ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης δεν θα είναι εύκολη υπόθεση και το σενάριο μιας ακόμη εκλογικής αναμέτρησης – που θα είναι η πέμπτη κατά σειρά από τον Μάρτιο του 2019 – δεν αποτελεί σενάριο δημοσιογραφικής φαντασίας.

Η επικράτηση του Λικούντ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου – ο οποίος, όχι τυχαία, υιοθέτησε ως βασικό του σύνθημα το «Είμαστε το έθνος του εμβολιασμού» – ήταν αναμενόμενη. Το κόμμα του απερχόμενου πρωθυπουργού, που είναι ήδη ο μακροβιότερος στην 73ετή ιστορία της χώρας με 15 χρόνια σε αυτή τη θέση (εκ των οποίων τα 12 τελευταία συνεχόμενα), αναδείχθηκε στην πρώτη θέση, διασφαλίζοντας 31-33 έδρες στην Κνεσέτ – πάντα σύμφωνα με τις προβλέψεις των δημοσκόπων.

Ωστόσο, φαίνεται πως αυτή τη φορά ο Νετανιάχου ίσως έχει περισσότερες πιθανότητες, έστω και οριακά, να σχηματίσει κυβέρνηση με τη βοήθεια των ακραίων θρησκευτικών και εθνικιστικών κομμάτων – Σας, Yisrael Beiteinu, UTJ, πιθανώς και του συνασπισμού Θρησκευτικός Σιωνισμός, που φέρεται ότι παίρνει 7 έδρες – είτε και με τη συνεργασία πιο «μετριοπαθών» δυνάμεων, όπως του Yamina και της Νέας Ελπίδας.

Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική «αξία» των πιθανών εταίρων του Νετανιάχου επιβεβαιώθηκε και παρέμεινε σταθερή. Τα ακραία δεξιά και θρησκευτικά κόμματα – Σας του Αριεχ Ντέρι, Yisrael Beiteinu του Αβιγκντορ Λίμπερμαν και UTJ του Μοσέ Γκάφνι – διατήρησαν τις δυνάμεις τους, όπως έχουν κάνει και στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις, συγκεντρώνοντας αθροιστικά 23 έδρες.

Αναμενόμενη ήταν και η δεύτερη θέση που κατέκτησε το Γες Ατίντ, του 57χρονου πρώην υπουργού Οικονομικών και τηλεοπτικού αστέρα, Γιάιρ Λαπίντ, ο οποίος έχει βάλει στόχο να πετύχει ό,τι δεν κατάφερε ο Μπένι Γκαντζ, του κόμματος Μπλε και Λευκό, με τον οποίο συνεργαζόταν μέχρι πρόσφατα. Ωστόσο, οι 18 έδρες που φέρεται ότι κερδίζει στη βουλή, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των υπόλοιπων κομμάτων, καθιστούν σχεδόν άπιαστο τον στόχο του Λαπίντ.

Πέρα από τον Γκαντζ, εξάλλου, ο οποίος υποχώρησε στις 7 έδρες, τα δύο κόμματα που μπορούν να θεωρούνται ως δεδομένοι σύμμαχοί του παραμένουν πολιτικά αδύναμα: οι πάλαι ποτέ κυρίαρχοι Εργατικοί και το Meretz συγκέντρωσαν 7 και 6 έδρες αντιστοίχως, αποδεικνύοντας ότι η επιρροή και η δυναμική τους στην ισραηλινή κοινωνία είναι περιορισμένες, έστω κι αν αυτή «βράζει» από την οργή κατά του Νετανιάχου, αλλά και από την ανεργία, το επίσημο ποσοστό της οποίας είναι 16%. Ετσι, το επικείμενο παζάρι κρύβει πολλές παγίδες και η κατάληξή του δεν είναι δεδομένη – ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι η Ενιαία Λίστα και το Ra’am, δηλαδή οι δύο βασικοί σχηματισμοί των Αράβων του Ισραήλ, θελήσουν να τα βρουν με τον Λαπίντ (πράγμα ούτως ή άλλως δύσκολο).

Αντικειμενικά, πάντως, πολλά θα κριθούν από τη στάση που θα τηρήσουν δύο πρώην συνεργάτες του Νετανιάχου και στελέχη των κυβερνήσεών του. Ο Νάφταλι Μπένετ και ο Γκίντεον Σάαρ, που ηγούνται των Yamina και Νέας Ελπίδας αντιστοίχως, αποτελούν τους πραγματικούς «ρυθμιστές» (ειδικά ο πρώτος) και όλα δείχνουν πως είναι αποφασισμένοι να «πουλήσουν» ακριβά τη συνεργασία τους. Τόσο προς τη μία όσο και προς την άλλη πλευρά.

Οσο για τους άραβες πολίτες του Ισραήλ, που αντιπροσωπεύουν πάνω από το 20% του πληθυσμού των 9 εκατομμυρίων, αλλά και τους Παλαιστινίους που ζουν στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη (περίπου 2,5 εκατομμύρια) και τη Λωρίδα της Γάζας (πάνω από 2 εκατομμύρια), όποια και αν είναι η επόμενη κυβέρνηση δεν έχουν να ελπίζουν πολλά.

Η αιτία είναι ότι η πολιτική «γεωγραφία» της ισραηλινής κοινωνίας (παρά τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες) και οι θέσεις των μεγάλων κομμάτων δεν φαίνεται να επιτρέπουν αισιοδοξία για περισσότερα δικαιώματα, για απομάκρυνση των εβραϊκών οικισμών από τα εδάφη τους – ακόμη και για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους, σενάριο που έχει πλέον αποκηρυχθεί όχι μόνο από τον Νετανιάχου, αλλά από πολλούς πολιτικούς αρχηγούς.