Δύο γίγαντες στην κούρσα των Οσκαρ

Δύο από τους πέντε φετινούς υποψηφίους για το Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο και είναι ο Ουαλός Αντονι Χόπκινς, υποψήφιος για το «The father» του Φλόριαν Ζέλερ (παίζει έναν άνθρωπο στο κατώφλι της άνοιας), και ο Βρετανός Γκάρι Ολντμαν, υποψήφιος για το «Μανκ» του Ντέιβιντ Φίντσερ (παίζει τον Χέρμαν Μάνκιεβιτς, εκρηκτικό σεναριογράφο της ταινίας «Ο πολίτης Κέιν»).

Διαφορετικής γενιάς ηθοποιοί, εξαιρετικής κλάσης και οι δύο, που με τα χρόνια έχουν αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση με την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Κατ’ αρχάς έχουν και οι δύο ήδη τιμηθεί με το Οσκαρ α’ ρόλου: ο μεν Χόπκινς το 1993 όταν κέρδισε το βραβείο για τον κατά ιδιοφυή συρροή δολοφόνο Χάνιμπαλ – The Cannibal – Λέκτερ που υποδύθηκε στη «Σιωπή των αμνών» (1992) του Τζόναθαν Ντέμι, ο δε Ολντμαν το 2018 όταν τιμήθηκε για τη δουλειά του πάνω στον σερ Γουίνστον Τσόρτσιλ στην «Πιο σκοτεινή ώρα» (2017) του Τζο Ράιτ.

Ο Χόπκινς μετρά συνολικά έξι υποψηφιότητες: έχει επίσης υπάρξει υποψήφιος για το α’ ρόλου στα «Απομεινάρια μιας μέρας» (1993), για το «Νίξον» (1995) και για τους «Δύο πάπες» (2020) και για το β στο «Amistad» (1997) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Από την πλευρά του ο Ολντμαν έχει υπάρξει υποψήφιος τρεις φορές, όλες για το α’ ανδρικού ρόλου. Πρώτη υποψηφιότητά του ήταν για το «Ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» (2011), την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζον Λε Καρέ όπου παίζει τον σιωπηλό και δόλιο κατάσκοπο Τζορτζ Σμάιλι.

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ. Η κινηματογραφική καριέρα αλλά και η πορεία ζωής των Αν. Χόπκινς και Γκ. Ολντμαν έχουν επίσης αρκετά κοινά σημεία. Και οι δύο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε σκληρές περιοχές της εργατικής τάξης – ο Χόπκινς στο Μάρκαμ Πορτ Τάλμποτ στο Δυτικό Γκλάμοργκαν της Ουαλίας, ο Ολντμαν στο Νιου Κρος του Λονδίνου. Και οι δύο όμως, μέσω της τέχνης, βρήκαν διεξόδους για κάτι καλύτερο στη ζωή τους. Βρήκαν τον εαυτό τους στο δράμα και έκαναν τα πρώτα βήματά τους στο θέατρο αφού πέρασαν από δραματικές σχολές. Επίσης και οι δύο υπήρξαν αρκετά τυχεροί στο να βρουν καθοδηγητές που τους βοήθησαν στα πρώτα βήματά τους. Ο Χόπκινς υπήρξε «παιδί» του Λόρενς Ολίβιε, ενώ ο Ολντμαν βρήκε τον μέντορά του στο πρόσωπο του σκηνοθέτη Μάικ Λι, με τον οποίο δούλεψε στην τηλεόραση (υποδύθηκε στην εντέλεια έναν skinhead στη θαυμάσια κοινωνική ταινία του Λι «Meantime», το 1984, που είναι η μόλις δεύτερη του Ολντμαν). Ομως ακόμα και σε πολύ προσωπική βάση έχουν κοινά στοιχεία καθότι και οι δύο έχουν υπάρξει αλκοολικοί, κάτι που και οι δύο έχουν παραδεχτεί δημοσίως.

Σε ό,τι αφορά τη φιλμογραφία των δύο ηθοποιών, θα βρούμε ερμηνείες πραγματικών προσώπων, όπως από την πλευρά του Χόπκινς, οι πρόεδροι των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον και Τζον Κουίνσι Ανταμς, ο ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο και ο γερμανός δικτάτορας Αδόλφος Χίτλερ (ανάμεσα σε άλλους). Ο Ολντμαν έγινε γνωστός και εκτός Αγγλίας όταν υποδύθηκε τον Σιντ Βίσιους, μπασίστα των Sex Pistols στο «Σιντ και Νάνσι» του Αλεξ Κοξ, ενώ στο πορτφόλιό του, εκτός του Τσόρτσιλ, θα βρούμε ρόλους όπως του Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ, δολοφόνου του Τζον Φ. Κένεντι στο «J. F. Κ.» του Ολιβερ Στόουν και ο ομοφυλόφιλος θεατρικός συγγραφέας Τζο Ορτον στο «Τεντώστε τ’ αφτιά σας» του Στίβεν Φρίαρς.

Ενα άλλο κοινό στοιχείο τους αφορά την απόκτηση του Οσκαρ, που είναι το σημαντικότερο κινηματογραφικό βραβείο του κόσμου. Η διάκριση εκεί καθυστέρησε να έρθει. Ο Ολντμαν ήταν 54 χρόνων όταν ο «Σμάιλι» τον οδήγησε για πρώτη φορά στα Οσκαρ και 60 όταν κέρδισε το βραβείο για την «Πιο σκοτεινή ώρα». Ο Χόπκινς ήταν 56 όταν κέρδισε το βραβείο για τη «Σιωπή των αμνών» που ούτως ή άλλως ήταν η πρώτη υποψηφιότητά του.

Ωστόσο και στις δύο περιπτώσεις είχαν ήδη υπάρξει διακρίσεις χαμηλότερου βεληνεκούς σε άλλα βραβεία, όπως ένα BAFTA για τον Χόπκινς (για την τηλεταινία «Πόλεμος και ειρήνη», 1972) και μια υποψηφιότητα για BAFTA για τον Ολντμαν (για την ταινία «Τεντώστε τ’ αφτιά σας», 1988). Μάλιστα, ο Ολντμαν το 1998 είχε κερδίσει το BAFTA για το σενάριο του «Nil by mouth», μιας ταινίας που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει και η οποία απέσπασε και το βραβείο Alexander Korda καλύτερης βρετανικής ταινίας της χρονιάς εκείνης (ήταν επίσης υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες όπου κέρδισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας – Κάθι Μπερκ). Αυτή ήταν η μοναδική σκηνοθετική δουλειά στον κινηματογράφο του Ολντμαν, ενώ ο Χόπκινς μετρά τρεις ταινίες ως σκηνοθέτης: μια «ματιά» πάνω στον ουαλό ποιητή Ντίλαν Τόμας («Dylan Tomas: Return journey», 1990), μια κινηματογραφική μεταφορά του «Θείου Βάνια» του Αντον Τσέχοφ («Αύγουστος», 1996) και το «Slipstream» (2007) βασισμένο σε πρωτότυπο σενάριο του ιδίου του Χόπκινς ο οποίος και πρωταγωνιστεί στον ρόλο ενός γερασμένου σεναριογράφου που «καταδιώκεται» από τους χαρακτήρες που έχει κατά καιρούς πλάσει (η ταινία δεν παίχτηκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες).

Η ΔΙΑΦΟΡΑ. Οι ομοιότητες των δύο ηθοποιών που βρέθηκαν μαζί στον μνημειώδη «Δράκουλα» (1991) του Φράνσις Κόπολα είναι λοιπόν αρκετές, αν και ο τρόπος προσέγγισης των ηρώων που υποδύονται είναι διαφορετικός. Ο Ολντμαν θεωρείται ηθοποιός «της μεθόδου», παρότι σε πολλές περιπτώσεις η «θεατρικότητα» με την οποία τους αντιμετωπίζει δηλώνει το αντίθετο, κάτι που και ο ίδιος παραδέχεται. Στην απέναντι όχθη, ο Χόπκινς αποφεύγει κάθε σκέψη γύρω από την έννοια της «μεθόδου» και όπως ο μέντοράς του, ο Ολίβιε, είναι της παραδοσιακής σχολής: «Μπαίνω στο κείμενο τόσο βαθιά που νομίζω ότι τελικά ασκεί μια χημική επίδραση στον εγκέφαλό μου» έχει πει. Απομνημονεύει κάθε λέξη έχοντας μελετήσει τους διαλόγους του εκατοντάδες φορές.