Πόσο κόστισε ο βαθμός;

Παναθηναϊκός 2019-2020, τέλος κανονικής περιόδου. Βαθμοί: 44. Παναθηναϊκός 2020-2021, τέλος κανονικής περιόδου. Βαθμοί: 45. Μοιάζει με την απόλυτη εφαρμογή σε μια φράση που χρησιμοποιούμε συχνά στην καθημερινότητά μας. Πολύ κακό για το τίποτα. Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα τον τελευταίο χρόνο στον Παναθηναϊκό. Πολύ κακό για το τίποτα.

Για έναν βαθμό διαφορά. Αλλαγές, ανακατατάξεις, τρεις διαφορετικοί προπονητές, δύο διαφορετικοί τεχνικοί διευθυντές, πολλές μεταγραφές, διαφορετικό πρότζεκτ τον Γενάρη του 2020, διαφορετικό το καλοκαίρι του 2020, διαφορετικό τον Γενάρη του 2021. Κι όλα αυτά; Για έναν βαθμό διαφορά. Για το περσινό 44 που έγινε φέτος 45. Που διατηρεί τον Παναθηναϊκό στην κουβέντα της Ευρώπης, αλλά περισσότερο επειδή οι ΠΑΟΚ και ΑΕΚ παρουσίασαν ένα πολύ άσχημο πρόσωπο, παρά για τη δική του καλή πορεία.

Τι συνέβη τον τελευταίο χρόνο; Πόσο… κόστισε αυτός ο ένας βαθμός που αποτυπώθηκε σχεδόν ειρωνικά στον βαθμολογικό πίνακα; Και πολύ περισσότερο πόση φθορά αναγκάστηκε να υποστεί και ο σύλλογος και ο κόσμος του για έναν και μόνο βαθμό; Εν αρχή ήταν η σύγκρουση με τον Γιώργο Δώνη. Χωρίς κανέναν λόγο. Δίχως αιτία. Μακριά από την κοινή ποδοσφαιρική λογική, ο Γιάννης Αλαφούζος αποφάσισε να «τελειώσει» έναν προπονητή που έκανε σωστή δουλειά, που είχε προσαρμοστεί στα δεδομένα του ίδιου του συλλόγου και που – στην τελική – αν δεν υπήρχε η τιμωρία από την UEFA θα είχε οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη. Διότι μετά το πέρας των περσινών πλέι οφ, ο Παναθηναϊκός ήταν 4ος με 16 ολόκληρους βαθμούς περισσότερους από τον Αρη. Τον Αρη που φέτος είναι στο συν έξι από τους Πράσινους.

Οι αποχωρήσεις

Η αποχώρηση του Δώνη έφερε μαζί και την αποχώρηση αρκετών παικτών. Ο Δώνης, ο Βαγιαννίδης, ο Ζαχίντ, ο Ανουάρ, ο Νάγκι, ο Γιόχανσον, ο Ινσούα. Ο Παναθηναϊκός άφηνε το μοντέλο του καλοκαιριού του 2018 που υποτίθεται ότι ήταν για τρία χρόνια, για να φέρει ένα ισπανικό μοντέλο πάνω στη διετία. Εφερε πολλούς ποδοσφαιριστές το καλοκαίρι ως επιλογές των Ρόκα και Πογιάτος, αλλά πριν καλά καλά φτάσουμε στην τέταρτη αγωνιστική αποφάσισε να αλλάξει και πάλι μοντέλο. Γαλλοθρεμμένος προπονητής (Μπόλονι), γάλλος τεχνικός διευθυντής (Ντρεοσί) που τον διάλεξε ο προπονητής, νέα μεταγραφική λογική τον Ιανουάριο με μεταγραφές από τη γαλλική αγορά. Μεγαλύτερο μπάτζετ σε σχέση με την περσινή σεζόν, ενεργοποίηση του Γιάννη Αλαφούζου, επιστροφή στο γήπεδο και στις επισκέψεις στην προπόνηση και μια… αύρα πως τα πράγματα θα κυλήσουν καλύτερα. Πως εκείνες οι αποφάσεις πέρυσι τέτοιον καιρό θα έδιναν στην ομάδα την ώθηση για μεγαλύτερους στόχους.

Τι κατάφερε με όλες αυτές τις αλλαγές; Να κερδίσει έναν παραπάνω βαθμό σε σχέση με πέρυσι. Τι επιβεβαιώνει αυτό το συν ένα στον βαθμολογικό πίνακα; Μηδέν πρόοδο. Μηδέν εξέλιξη. Κανένα βήμα μπροστά. Κι αν το δούμε στην ακόμα μεγαλύτερη εικόνα; Ούτε το Κύπελλο αποτέλεσε το… αποκούμπι του Παναθηναϊκού. Ούτε εκεί υπήρξε πρόοδος σε μια διαδικασία θεωρητικά πιο εύκολη από το πρωτάθλημα. Ειδικά με τις κληρώσεις του Παναθηναϊκού. Η πρώτη τον πέρασε χωρίς αγώνα στα προημιτελικά. Κι εκεί αντιμετώπισε τον ΠΑΣ Γιάννινα. Αλλά η κατάληξη ήταν ίδια με την περσινή. Αποκλεισμός απ’ τη φάση των 8.

Δεν προόδευσε

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού Παναθηναϊκού. Πως δεν προόδευσε. Πως δεν σου έδωσε την εικόνα μιας ομάδας που μπορεί να περνάει μια μεταβατική περίοδο, στην οποία όμως θα βάλει τις βάσεις για την επόμενη που θα είναι καλύτερη. Καλά καλά δεν ξέρει αν σε έναν-δύο μήνες θα έχει τον ίδιο προπονητή. Ή αν θα αναγκαστεί να πάει σε τέταρτο κόουτς μέσα σε διάστημα λιγότερο του ενός χρόνου. Διότι, για όσους πιθανόν το ξεχνούν, ο Δώνης ήταν προπονητής μέχρι τα τέλη Ιουλίου. Ο Πογιάτος από τον Αύγουστο. Και ο Μπόλονι από τον Οκτώβριο. Δίχως ο Παναθηναϊκός να έχει κάνει μισό βηματάκι μπροστά σε σχέση με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν πέρυσι τέτοια εποχή. Τελικά αυτός ο ένας βαθμός κόστισε. Και κόστισε ακριβά.