Επιστρέφει η μεγάλη άρρωστη Εθνική μας…

Το έχουν καταλάβει λίγοι, αλλά μετά από αυτό το Σαββατοκύριακο θα έχουμε δυο εβδομάδες διακοπή στο πρωτάθλημα, γιατί ξεκινούν τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οσο κι αν θέλουμε να το ξεχάσουμε υπάρχει και η εθνική μας ομάδα. Που 25η Μαρτίου ημέρα Πέμπτη (και εθνική γιορτή…) αντιμετωπίζει την Ισπανία εκτός έδρας και μια εβδομάδα αργότερα τη Γεωργία στην Τούμπα.

Ανίψια

Οι κλήσεις των παικτών που έκανε ο Τζόνι Φαν ‘τ Σιπ κάνουν την εθνική ομάδα να μοιάζει λίγο με τις οικογένειες, που είδαν ανίψια και ξαδέρφια στα χρόνια της κρίσης να φεύγουν για το εξωτερικό για να βρουν δουλειά. Μερικοί από τους παίκτες που κλήθηκαν είχαμε ξεχάσει πού βρίσκονται και τι κάνουν. Ο ελληνικός Τύπος ασχολείται πολύ με τον Γιακουμάκη, που σκοράροντας συνεχώς με τη φανέλα της Φένλο έφτασε να γίνει πρώτος σκόρερ στην Ολλανδία. Επίσης δεν ξεχνά τον Μπακασέτα και τον Πέλκα που έχουν κλέψει τις καρδιές των Τούρκων, που τους χρυσοπλήρωσαν κιόλας. Αλλά τον Καπίνο, τον Σιώπη και τον Μαυροπάνο, σχεδόν τους είχαμε ξεχάσει.

Ιστορίες

O τερματοφύλακας Στέφανος Καπίνο υπήρξε ένα από τα πιο ευλογημένα παιδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε ως βασικός στον ΠΑΟ στα 17 του και πριν καλά καλά γίνει 23 χρόνων είχε προλάβει να αγωνιστεί βασικός και στον Ολυμπιακό. Αλλά βιαζόταν πάντα λίγο πιο πολύ από ό,τι έπρεπε κι αναλάμβανε μάλλον πιο πολλές ευθύνες από όσες μπορούσε να σηκώσει. Βρήκε ένα καλό συμβόλαιο στη Βέρντερ Βρέμης, αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ σε αυτή. Πέρυσι τον Ιανουάριο δόθηκε στην Σαντχάουζεν και εκεί στη Β’ Εθνική της Γερμανίας ξαναβρήκε τη χαρά να παίζει ποδόσφαιρο: μετρά δυο μήνες ως βασικός – είχε να του συμβεί τρία χρόνια τουλάχιστον. O Κώστας Μαυροπάνος βρέθηκε το 2018 από τον ΠΑΣ Γιάννινα στην Αρσεναλ. Ηταν εποχές που λέγαμε πως σε αυτή τη χώρα βγάζουμε ελιές, σταφίδες και βαριά στόπερ. Η Πρέμιερ Λιγκ αποδείχτηκε κομμάτι δύσκολη για να σταδιοδρομήσει, αλλά ο δανεισμός του στη Στουτγκάρδη ήταν μια ωραία ευκαιρία για να κάνει restart. Φέτος ταλαιπωρήθηκε λίγο από τραυματισμούς, κάθισε αρκετά στον πάγκο αλλά είναι μαχητής και με το σπαθί του έφτασε τις 14 συμμετοχές στην Μπουντεσλίγκα.

Μεγάλος μαχητής κι ο Μανώλης Σιώπης. Ανήκε στον Ολυμπιακό που τον δάνειζε γιατί δεν ήθελε να τον χάσει, αλλά την ίδια στιγμή δεν του έδινε και τη δυνατότητα να γίνει βασικός. Ηθελε να καθιερωθεί στην ομάδα που τον ανέδειξε και το πάλεψε όσο λίγοι αλλά κάποια στιγμή αποφάσισε να ωριμάσει. Πήγε στον Αρη και από εκεί στην Αλάνιασπορ. Με τον Ολυμπιακό έπαιξε σε τρία ματς: στην Τουρκία δυο χρόνια τώρα η ομάδα του ξεκινά από αυτόν. Εξήντα παιχνίδια ως βασικός μαρτυρούν ότι το τρέξιμο κι ο ιδρώτας του στη γείτονα χώρα καλοπληρώνονται.

Ενεση

Δεν ξέρω αν ο Φαν ‘τ Σιπ θα δώσει φανέλα βασικού σε αυτά τα παιδιά. Τον Καπίνο τον κάλεσε διότι ο Πασχαλάκης έχει «σκουριάσει» καθώς μετρά μέρες να φύγει από τον ΠΑΟΚ αλλά και γιατί ο Μπάρκας στη Σέλτικ έχει χάσει τη θέση του από τον Ιανουάριο. Ο Μαυροπάνος βρέθηκε στην Εθνική γιατί ο Ολλανδός με τους χειρισμούς του έχασε τον Παπασταθόπουλο, τον Μανωλά και τον Σιόβα – παίκτες που τώρα θα του ήταν πολύτιμοι. Ο Σιώπης βρήκε θέση γιατί στα αμυντικά χαφ υπάρχουν ελλείψεις: ο τραυματισμός του Κουρμπέλη δημιουργεί επιπλέον ανάγκες, καθώς και ο Γαλανόπουλος είναι καιρό τώρα εκτός δράσης. Οι ξεχασμένοι διεθνείς δύσκολα θα είναι στις πρώτες επιλογές του Ολλανδού, που έχει δικά του παιδιά για να στηριχθεί. Αλλά αν ο κόουτς θα ήθελε να αλλάξει το κλίμα στην ομάδα θα έπρεπε να βρει την τόλμη να στηριχτεί σε αυτούς που την καριέρα τους την έσωσαν σε πείσμα κάθε αντιξοότητας: η Εθνική μας έχει ανάγκη από μια ένεση αδρεναλίνης μπας και πεταχτεί όρθια. Καιρό τώρα είναι μια μεγάλη άρρωστη. Τόσο άρρωστη, ώστε η επιδείνωση της υγείας της δεν θα μας κάνει εντύπωση.

Δράματα

Η Ισπανία, πρώτος αντίπαλος της Εθνικής, ως ποδοσφαιρική χώρα μας θυμίζει μόνο δράματα. Είναι αμέτρητες οι φορές που οι ελληνικές ομάδες έχουν επιστρέψει από την Ιβηρική με παίκτες με κατεβασμένα κεφάλια. Υπάρχει μόνο ένα προηγούμενο που θα έπρεπε να κάνει τον Φαν ‘τ Σιπ αισιόδοξο: η νίκη της ομάδας μας στη Σαραγόσα τον Ιούνιο του 2003 με τον Οτο Ρεχάγκελ στον πάγκο. Η Εθνική μας είχε ηττηθεί από τους Ισπανούς καθαρά με 0-2 στη Λεωφόρο. Πήγε στη Σαραγόσα με απουσίες καθώς της έλειπαν ο Μπασινάς, ο Ντέμης Νικολαΐδης κι ο Φύσσας. Ο Ρεχάγκελ παρέταξε ένα τρελό σχήμα με τον Γιαννακόπουλο αριστερό εξτρέμ, τον Νταμπίζα αμυντικό χαφ και τον Βασίλη Τσιάρτα στα αριστερά. Οι Ισπανοί μας υποδέχτηκαν ανελέητα βομβαρδίζοντας την εστία του Νικοπολίδη από το πρώτο λεπτό. Ο Γερμανός έκανε μια διπλή αλλαγή μετά το πρώτο μισάωρο (!) βγάζοντας τον Τσιάρτα για να βάλει τον Καραγκούνη και τον Χαριστέα για να χρησιμοποιήσει τον Βασίλη Λάκη. Ο Τσιάρτας που είχε θυμώσει με την αλλαγή είχε πει μετά το ματς στα «πηγαδάκια» ότι ο Ρεχάγκελ είναι μονίμως σε σύγχυση κι όταν δεν ξέρει τι να κάνει τον βγάζει άνευ λόγου από το γήπεδο. Η δήλωση δεν γράφτηκε πουθενά αφού θα ήταν κρίμα μια γκρίνια της στιγμής να επισκίαζε ένα απίθανο αποτέλεσμα.

Διάταξη

Ηταν αδύνατο να καταλάβεις ποια ήταν η διάταξη της Εθνικής εκείνο το βράδυ μετά τις αλαγές του Γερμανού: έμοιαζε με κάτι σαν 5-4-1 με τον Βρύζα τυπικά σέντερ φορ αλλά ουσιαστικά κάπου στα δεξιά να τρέχει για να βοηθήσει τον Σεϊταρίδη στην αναχαίτιση παικτών όπως ο Ετσεμπερία, ο Χοακίν και ο Βαλερόν. Οι Ισπανοί είχαν κερδίσει πέντε κόρνερ στα πρώτα δέκα λεπτά και έμοιαζε απίθανο να μην κερδίσουν με δυο γκολ διαφορά τουλάχιστον. Αλλά ο Στέλιος Γιαννακόπουλος έκανε κόντρα στη ροή του ματς το 0-1 και όσοι Ελληνες ήμασταν στις εξέδρες του Ρομαρέτα καταλάβαμε ότι εκεί δίπλα στην ισπανική έρημο άνθιζε κάτι σπουδαίο: η πίστη μιας ομάδας στις δυνατότητές της. Παίκτες που έπαιζαν ο ένας για τον άλλο, πίστευαν στη διάκριση γιατί είχαν χτίσει την καριέρα τους με ιδρώτα στο εξωτερικό, δηλαδή μακριά μας. Οπως ο Καπίνο, ο Σιώπης, ο Μαυροπάνος κ.λπ.

Αργότερα

Η Ισπανία ξαναέχασε στην έδρα της 15 χρόνια αργότερα! Ημουν στην εξέδρα με τον Στράτο Αποστολάκη και μερικούς ακόμα της ελληνικής αποστολής: ο κόσμος μας κοίταζε με θαυμασμό. Η Ελλάδα δεν ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης ακόμα. Αλλά είχε αρχίσει τα θαύματα…