Το σιγκούνι και το κιλτ

Ο homo universalis πήρε τ’ όπλο του. Ξέρετε, ο τύπος ανθρώπου που τον αφήσαμε στην Αναγέννηση και τον βρήκαμε, εδώ και λίγα χρόνια, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτός που κατά περίσταση και ανά δύο ημέρες γίνεται γιατρός, νομικός, πολιτικός αναλυτής, συνταγματολόγος, οικονομολόγος, επικοινωνιολόγος, πολεοδόμος, στατιστικολόγος, διεθνολόγος, σημειολόγος. Τώρα και υπέρτατος κριτής σε ένα υπερεθνικό My style rocks. Εκτιμητής μόδας και τιμητής των στυλ. Και έπιασε τα σιγκούνια, τα ζωνάρια και τις τσάντες. Τι πάει με τι, τι φοριέται και τι δεν φοριέται, τι είναι κομψό και τι άξιο χλευασμού. Εβγαλαν πόρισμα οι «Βίβιαν Γουέστγουντ» που ταιριάζουν παπούτσι με τσάντα και παλτό με σκουλαρίκι. Και εν τω μεταξύ, κάπου στο νεκροταφείο του Παρισιού, ο Κριστιάν Ντιόρ που είχε εμπνευστεί από τα μοτίβα στις εθνικές μας φορεσιές, άλλαξε πλευρό.

Εντάξει, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Σε άλλες αρέσουν τα ντραπέ και σε άλλες τα πλισέ, σε άλλους τα καρό και σε άλλους τα ριγέ και στον πρωθυπουργό του Καναδά οι μπιρμπιλωτές κάλτσες. Γούστα είναι αυτά και τα γούστα δεν επιβάλλονται. Ειδικά από «επιτροπές» των σόσιαλ μίντια που μάχονται – και πολύ σωστά – υπέρ του δικαιώματος των ελεύθερων επιλογών στην προσωπική ζωή του καθενός. Αυτά τα κάναμε παλιά. Στα χρόνια του «μεγάλου πάρτι», τότε που είχαμε την πολυτέλεια να κριτικάρουμε την πιέτα στη φούστα. Στην εποχή μας, τα must, τα dos και τα don’ts στη μόδα και τα fashion police φαίνονται τόσο παλιά όσο οι βάτες στα σακάκια της Αλέξις Κάριγκτον.

Πέραν τούτου όμως, η απαξίωση και η ειρωνεία για τα ενδυματολογικά στοιχεία της ελληνικής παράδοσης – όταν μάλιστα εντάσσονται στο καθημερινό ντύσιμο – φέρνουν στην επιφάνεια τα εθνικά μας κόμπλεξ. Ναι μωρέ, δεν άρεσε το σιγκούνι συνδυασμένο με παντελόνι, είχαμε εκστασιαστεί ωστόσο με το στυλ του Σον Κόνερι τότε που φόρεσε κιλτ με σακάκι σμόκιν. Το ξένο, εκτός από πιο γλυκό, μας φαίνεται και πιο κομψό. Γι’ αυτό και οι γυναίκες, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουμε «ντυθεί» κατά καιρούς και χωρίς αισθητικές ενοχές, ρουμάνες χωριατοπούλες, πλύστρες της Πορτογαλίας (τον θυμάμαι αυτόν τον τίτλο σε editorial μεγάλου περιοδικού μόδας), Τσιγγάνες και Βουσμάνες, δεσποσύνες της αγγλικής υπαίθρου (να ‘ναι καλά η Laura Ashley) και πειρατίνες της Καραϊβικής. Και μας μάρανε τώρα η αποδομημένη στολή του τσολιά – που είναι και υπέροχη.

Οι ανατροπές αυτού που εννοούμε ως «ενδυματολογική κανονικότητα» είναι βούτυρο στο ψωμί του διαδικτυακού κουτσομπολιού. Κάνουν τον μέσο χρήστη «συμπεθέρα» που, στον γάμο, σχολιάζει το φουστάνι της κουμπάρας. Και σκέφτομαι ότι αν υπήρχαν σόσιαλ μίντια την εποχή που η Σανέλ ξευτέλισε τη ζιμπελίνα χρησιμοποιώντας την ως φόδρα σε παλτά από κάμποτο, ο Γκοτιέ φόρεσε στα μοντέλα του γόβες στιλέτο με σοσόνια ή ο ΜακΚουίν λάνσαρε τα χαμηλοκάβαλα μπλουτζίν, οι «επιτροπές κομψότητας και στυλ» θα τους είχαν στείλει όλους αυτούς να ράβουν κουμπιά σε «Βιοτεχνία υποκαμίσων» στα Ανω Λιόσια.