Αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύτηκαν

Από την  ίδρυσή του, το 2007, το Δημοκρατικό Κόμμα διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Ιταλίας, πότε ως κυβερνητικός εταίρος (όπως σήμερα, υπό τον Μάριο Ντράγκι) και πότε ως αντιπολίτευση. Οσο για τους ηγέτες του, τους αλλάζει ακόμη πιο συχνά από ό,τι η Ιταλία πρωθυπουργούς – για του λόγου το αληθές, ο Ενρίκο Λέτα, ο οποίος ανήκει στα ιδρυτικά στελέχη του δεύτερου σε δύναμη κόμματος της χώρας και ανέλαβε το τιμόνι του από την Κυριακή, είναι ο ένατος κατά σειρά επικεφαλής του μέσα σε αυτά τα 14 χρόνια.

Ο ρόλος του, βεβαίως, κάθε άλλο παρά εύκολος θα είναι, έστω κι αν εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία – 860 υπέρ έναντι μόλις 2 κατά και 4 αποχών. Το φανερώνουν, άλλωστε, οι βαριές καταγγελίες με τις οποίες συνοδεύτηκε η παραίτηση του προκατόχου του, Νικόλα Τσινγκαρέτι, ο οποίος έκανε λόγο για ένα εμφύλιο ανάμεσα στα κορυφαία στελέχη με «τρόπαιο» την εξουσία και τους διάφορους θώκους. Αυτή είναι και η αιτία που ο Λέτα, στην πρώτη του ομιλία – στην οποία, εκτός των άλλων, επικαλέστηκε τόσο τον Πάπα Φραγκίσκο όσο και τον γνωστό γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πολ Σαρτρ – έθεσε ως πρώτο στόχο την ενότητα και την ανανέωση, έτσι ώστε το κόμμα να επανακαθορίσει την τακτική και τις συμμαχίες του πριν από τις επόμενες εκλογές.

Είναι αμφίβολο, ωστόσο, το κατά πόσο ο 54χρονος Λέτα – ο οποίος μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα κατείχε τη θέση του πρύτανη στη Σχολή Διεθνών Υποθέσεων του πανεπιστημίου Sciences Po του Παρισιού – έχει τη δυνατότητα να δώσει σάρκα και οστά στους παραπάνω στόχους. Ο ίδιος, εξάλλου, δεν αποτελεί την επιτομή της ανανέωσης, μιας και διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 2013 ως τον Φεβρουάριο του 2014, ενώ έπεσε και ο ίδιος θύμα των εσωκομματικών συγκρούσεων και του «πραξικοπήματος» σε βάρος του από τον τότε ηγέτη των Δημοκρατικών, Ματέο Ρέντσι.

Σίγουρα, πάντως, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι με την εκλογή του Λέτα, την ανάληψη της ηγεσίας του Κινήματος των Πέντε Αστέρων από τον τέως πρωθυπουργό Τζουζέπε Κόντε, καθώς και τη στροφή που πραγματοποίησε ο Ματέο Σαλβίνι, η Ιταλία και τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνησή της διαθέτουν τον πιο σαφή φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό των πολλών τελευταίων ετών. Μένει να φανεί εάν και κατά πόσο αυτό ανταποκρίνεται και στις τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία.