«Γι’ αυτό η Λιλ είναι πάνω από την Παρί»

Παρήλθαν 10 χρόνια από τη νύχτα που ο Ορέστης Καρνέζης δέχτηκε σωρηδόν τους λίθους του αναθέματος. Τότε (2/2/2011) που κόπηκε ο ορθός μηριαίος μυς – κι ας το αγνοούν οι περισσότεροι – στην προσπάθειά του να σηκωθεί από το έδαφος για να αποκρούσει τη μακρινή εκτέλεση φάουλ του Μίτσελ στο 90+8′ του ντέρμπι Κυπέλλου ΑΕΚ – Παναθηναϊκός. Κόντεψαν να τον αφορίσουν για τη φάση που κόστισε τον αποκλεισμό του Τριφυλλιού (παρά τη νίκη 2-3).

Τι πέτυχε έκτοτε ο Καρνέζης που βαδίζει προς τα 36α γενέθλιά του (11/7/1985); Θήτευσε στα τέσσερα από τα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης (πλην Bundesliga) και προκρίθηκε στη φάση των «16» του Μουντιάλ 2014 με την Εθνική. Φέτος, μάλιστα, βιώνει εκ των έσω την υπέρβαση της Λιλ που οδηγεί την κούρσα στη Ligue 1 μπροστά από τη χρυσοποίκιλτη Παρί Σεν Ζερμέν.

Ο πολύπειρος τερματοφύλακας (πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τους Λιλουά την περασμένη Κυριακή στη νίκη 3-1 επί της Αζαξιό στο Κύπελλο) εξηγεί στα «ΝΕΑ» το μυστικό της επίδοξης πρωταθλήτριας Γαλλίας, η οποία είναι στο +2 από την παρέα των περιλάλητων Νεϊμάρ, Εμπαπέ, ύστερα από 28 αγωνιστικές. Παράλληλα, κάνει αναδρομή στην καριέρα του επισημαίνοντας τους άρρηκτους δεσμούς με την Ιταλία. Καταθέτει – επίσης – τη διδακτική ιστορία του για τη διαχείριση δύσκολων στιγμών, αλλά και τον προβληματισμό του για το μπούμερανγκ των social media.

Οκτώ σεζόν στο εξωτερικό. Τι σου λείπει από την Ελλάδα;

«Λόγω καθημερινότητας, προγράμματος, συνθηκών περνάει γρήγορα ο καιρός. Μου λείπουν κυρίως οι γονείς, η οικογένεια, οι φίλοι».

Εχεις θητεύσει σε Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Γαλλία. Ποια χώρα προτιμάς;

«Η Ιταλία είναι σαν δεύτερη πατρίδα μου. Εζησα πέντε χρόνια, κόλλησα με τους ανθρώπους. Είναι μία χώρα που ταιριάζω και άνετα θα μπορούσα να μείνω. Από κει και πέρα είναι σημαντικό να γνωρίζεις νέες κουλτούρες. Εχεις ένα μέτρο σύγκρισης και εξελίσσεσαι».

Επαιξες σε τέσσερα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης; Ποιο είναι το καλύτερο;

«Επειδή είμαι τερματοφύλακας, διαλέγω το ιταλικό. Είναι πολύ απαιτητικοί στη συγκεκριμένη θέση οι Ιταλοί. Υπάρχει πίεση. Δύσκολη χώρα για έναν ξένο τερματοφύλακα. Μαθαίνεις, όμως, τα πάντα για τη θέση από τακτική και τεχνική προσέγγιση. Σαν να παίρνεις μάστερ!».

Ποιο είναι το μυστικό της φετινής Λιλ που διεκδικεί τον τίτλο στη Ligue 1, παρότι υπάρχει η Παρί Σεν Ζερμέν με το τεράστιο μπάτζετ;

«Δεν βρίσκεται τυχαία ψηλά η Λιλ. Είναι ένα κλαμπ πολύ οργανωμένο. Διαθέτει παίκτες με χαμηλό μέσο όρο ηλικίας που έχουν δουλευτεί αρκετά χρόνια από τον ίδιο προπονητή (Κριστόφ Γκοτιέ). Η ομάδα έχει ένα φανταστικό γήπεδο με οροφή που κλείνει και ωραίες προπονητικές εγκαταστάσεις. Οπότε η σωστή οργάνωση, οι κατάλληλες εγκαταστάσεις, το πρόγραμμα και τα ταλαντούχα παιδιά έχουν φέρει την ομάδα σε υψηλό επίπεδο. Ολα αυτά κάνουν τη διαφορά».

Η Λιλ σου πρόσφερε τριετές συμβόλαιο στα 35 σου χρόνια. Τι σημαίνει για σένα;

«Μεγάλη δικαίωση σε προσωπικό επίπεδο. Μετράει όμως και το διαπροσωπικό. Αν είμαι καλός ή όχι τερματοφύλακας το απέδειξα νομίζω στην καριέρα μου με 250 παιχνίδια σε υψηλό επίπεδο. Αναδείχτηκα δύο φορές καλύτερος παίκτης της Ουντινέζε στη Serie A. Το μεγαλύτερο μετάλλιο, όμως, είναι ότι λένε πως εκτός από καλός τερματοφύλακας είμαι και σωστός χαρακτήρας. Με εμπιστεύονται ξένοι προπονητές, τεχνικοί διευθυντές και μου ζητούν με την εμπειρία και τον χαρακτήρα να βοηθήσω τα νέα παιδιά. Στη Νάπολι το πρότζεκτ ήταν να επενδύσει η ομάδα στον Μερέτ και να έχει έναν έμπειρο που ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να αγωνιστεί. Χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα. Το ίδιο και στη Λιλ. Ο τεχνικός διευθυντής Λουίς Κάμπος έψαχνε το ίδιο προφίλ για να βοηθήσει τον Μενιάν. Αυτό με τιμάει διπλά».

Τι κρατάς από τις προηγούμενες ομάδες σου: ΟΦΗ, Παναθηναϊκός, Ουντινέζε, Γρανάδα, Γουότφορντ, Νάπολι;

«Με τον ΟΦΗ είχα την πρώτη εμπειρία με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ο Παναθηναϊκός ήταν μεγάλο σχολείο. Με βοήθησε ψυχολογικά και σωματικά να συγκεντρωθώ 100% σε αυτό που κάνω. Η Ουντινέζε είναι το δεύτερο σπίτι μου. Με αγκάλιασε η πόλη και η ομάδα. Ηταν ωραίες οι εμπειρίες σε Ισπανία και Αγγλία. Η Premier League θα ήταν το ιδανικό πρωτάθλημα, αν έπαιζα σε άλλη θέση. Ως τερματοφύλακας, όμως, θα επέλεγα πάντα την Ιταλία. Στη Νάπολι εισέπραξα σεβασμό, αγάπη».

Το περιβόητο λάθος στο προ 10ετίας ΑΕΚ – Παναθηναϊκός δεν σου κατέστρεψε την καριέρα. Τι συμβουλή θα έδινες στους νεότερους για διαχείριση ανάλογων καταστάσεων;

«Πέρασαν 10 χρόνια… Σαν να ήταν χθες. Αλλάζουν, όμως, τα δεδομένα. Η βασική διαφορά είναι τα social media που τείνουν να γίνουν το μεγαλύτερο μπούμερανγκ για τους νέους. Προσωπικά συγκεντρώθηκα και έκλεισα τα αυτιά μου στα γύρω – γύρω. Υπολόγιζα τη γνώμη των δικών μου ανθρώπων. Σκεφτόμουν ότι πρέπει να είμαι ήρεμος, να δουλεύω και όταν πέφτω για ύπνο να ξέρω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Στη νεολαία πρέπει να τα λες με ωραίο τρόπο, αλλά ωμά. Πολλές φορές η οικογένεια, οι δημοσιογράφοι δεν έχουν καλή προσέγγιση. Δεν υπάρχει ισορροπία. Σκέψου το Σάββατο να μην ξέρει κανένας έναν πιτσιρικά και την Κυριακή να τον μαθαίνει όλη η Ελλάδα, να ακούει διθυράμβους. Πώς θα το διαχειριστεί;».