Αλλο ταλέντο και άλλο τρόπαια

«Θα ανταλλάσσατε τις ατομικές σας διακρίσεις για ένα δακτυλίδι πρωταθλητή;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που έχει τεθεί κατά καιρούς σε παίκτες κολοσσούς του NBA όπως οι Αλεν Αϊβερσον, Σίντνεϊ Μονκρίφ, Ντομινίκ Γουίλκινς, Πάτρικ Γιούινγκ, Ρέτζι Μίλερ, Καρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον και τόσων άλλων που έγραψαν ιστορία στα παρκέ αλλά δεν στέφθηκαν ποτέ πρωταθλητές.

Σχεδόν όλοι τους χαμογέλασαν αμήχανα και στη συνέχεια απάντησαν θετικά. Το δακτυλίδι του πρωταθλητή στο NBA, οι πιατέλες στα γκραν σλαμ, το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελούν τον υπέρτατο στόχο κάθε επαγγελματία αθλητή. Η στιγμή της στέψης, η έκρηξη των συναισθημάτων που προκαλεί η ιδέα πως είναι οι καλύτεροι, πως πάτησαν κορυφή, ότι εκπλήρωσαν τον στόχο τους δεν ανταλλάσσεται με κανέναν ατομικό τίτλο. Οσα αναμνηστικά MVP κι αν τοποθετήσει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στη συλλογή του, αν δεν κατακτήσει το δακτυλίδι του πρωταθλητή πάντοτε θα του φαίνονται λίγα.

Οσο ψηλά κι αν φτάσει στη λίστα ATP ο Στέφανος Τσιτσιπάς, όσα χρήματα κι αν κερδίσει από συμμετοχές σε μεγάλα τουρνουά και χορηγούς, στο τέλος της ημέρας θα νιώθει το συναισθηματικό κενό της ανεκπλήρωτης επιθυμίας του να κατακτήσει ένα τρόπαιο σε γκραν σλαμ.

Ο Λιονέλ Μέσι έχει κατακτήσει τα πάντα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο αλλά οι κακεντρεχείς πάντοτε θα τον χτυπούν στο αδύναμο σημείο του, το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ναι, είναι άδικο να μπαίνουν στον ίδιο ζύγι το ταλέντο με τα τρόπαια όταν υπάρχει ο Κ.Σ. Τζόουνς με οκτώ δακτυλίδια NBA ή ο Χοσέ Κουσιούφο που έχει σπίτι του το μετάλλιο από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Αργεντινή το 1986 δίπλα στη φωτογραφία του Μαραντόνα.

Αυτοί όμως είναι οι κανόνες με τους οποίους γράφεται η ιστορία στον αθλητισμό, χωρίς ρουσφέτια και διακρίσεις ακόμα και για τον πιο ταλαντούχο αθλητή που είδε ποτέ ο κόσμος.