Η κερασιά

Ο κρουνός της ομιλίας των ερωτικών ανθρώπων

Μας φέρνει περιδέραια σταγόνων

Η κάθε μια δίνει την ευτυχία

Έτσι στην τύχη-

Πες μια συνάντησις δύο προσώπων

Σ’ ένα δασύλλιον ερημικόν ή δρόμον

Πλημμυρισμένον από κίνησιν και κόσμον

Που τρέχει να πάει στις δουλειές του

Ή σπεύδει κάπου αλλού

Όπου συμπράττουν τα πιο δύσκολα στοιχεία

Με τους μοχθούντας μέρα-νύχτα για να βρούνε

Τ’ αναρριπίσματα των υποσχέσεων

Μιας πόλεως που θα δεχθεί μια μέρα

Ως θείον δώρον το καλότυχο τεφτέρι

Που περιέχει τα μυστικά της ευτυχίας

Ανθρώπων με παράπονα τόσον δικαιολογημένα

Που ακόμη και η σιωπή των σπάζει πέτρες

Και ανοίγει βράχους όπως εγώ ένα κουτί

Γιομάτο μικρά αντικείμενα πολύτιμα για μένα

Ανάμεσα σε άλλα

Μια επιστολή αγαπητού μου φίλου

Μια μικρή γοργόνα ζαφειρένια

Ένα μπρισίμι

Ένα τετραγωνίδιο ταινίας του σινεμά

Δύο φωτογραφίες άσεμνες αλλά πολύ χαριτωμένες

Μια κόπιτσα φορέματος μιας γυναικός ξανθής

Ένα κουμπί από φόρεμα μιας κόρης πολύ νέας

Με σφύζοντας μαστούς και εξαισίαν ήβην

Που την συνάντησα πρώτη φορά κοντά σε ένα φράχτη

Μια μέρα πολύ ζεστή του θέρους

Σε περιβόλι με κερασιές πολλές

Ανάργυτη στον ίσκιο τέτοιου δένδρου

Να ονειρεύεται με ανοικτά τα σκέλη και τα χείλη

Τα δάκτυλα του δεξιού χεριού της

Κάτω απ’ την φούστα της κουνώντας

Στην ηβικήν της χώρα επιμόνως

Κατά ωρισμένο τρόπο άκρως γοητευτικόν

Ενθυμίζουσα πτήσιν ηλιόλουστον ανοιχτοχρώμου χρυσαλλίδος

Ή δάκτυλα κρουστά

Αίφνης τινάχθηκε πολλές φορές η κόρη

Και εκβάλλουσα οξείες φωνές λαγνείας

Έμεινε ασάλευτη και πνευστιώσα

Με έκφρασιν αγαλλιάσεως στο πρόσωπο της

Είχε όμως ως φαίνεται και άλλον χυμόν να δώση

Σηκώθηκε λοιπόν σχεδόν αμέσως

Και με το φόρεμα της σηκωμένο ως την μέση

Αγκάλιασε με τα σκέλη της την κερασιά

Κ’ έτσι καθώς ο ήλιος πύρωνε και τις σκιες ακόμη

Το αιδοίον της με δύναμι έτριβε και το κτυπούσε

Επάνω στον κορμό του οπωροφόρου

Και ενώ με κάθε ώθησιν της ηβικής της χώρας

Συσπώμενοι εσείοντε σαν άσπρες σφαίρες οι γλουτοί της

Τα χείλη της κολλώντας στον φλοιό του δέντρου

Με λαιμαργίαν πιπίλιζε σαν βρέφος που θηλάζει

Την κουρκουμέλα που εξεθλίβετο πυκνή και μυρωδάτη

Απ’ τον φλοιό της κερασιάς στο στόμα της έως ότου

Τινασσομένη με παραφοράν η κόρη

Σε νέον έφθασε οργασμόν.

Τότε μονάχα κόπηκαν τα γόνατα της

Και η παις ανάσκελα ξαπλώθηκε στο χώμα

Στη ρίζα εμπρός της κερασιάς κοντά στον φράχτη

Με τον οπόν του δένδρου και την γεύσιν του στο στόμα

Με δυο κεράσια στα μαλλιά

Με όλον τον όλβον τ’ ουρανού μέσ’ στην ψυχή της

Και έτσι καθώς σωριάσθηκε στη ρίζα αυτού του δένδρου

Με ανεστραμμένους οφθαλμούς και πίσω ριγμένο το κεφάλι

Με μια της κίνησι

Χωρίς να ξέρει πως την βλέπουν

Και ενώ οι καρδιές μας σαν τύμπανα στα στέρνα μας κτυπούσαν

Η κόρη έτσι καθώς ενόμιζε πώς είναι μόνη

Λυγίζοντας τα γόνατα της

Άνοιξε διάπλατα τα σκέλη της

Και έδειξε στα έκθαμβα μας μάτια

Σε όλην την συνταρακτική ομορφιά του

Κάθυγρο και φουσκωτό κάτω απ’ το φόρεμα της

Το ερωτικό κογχύλι της

Σαν κόκκινο τριαντάφυλλο από βροχή βρεγμένο

Σαν κόκκινο τριαντάφυλλο τελείως ανοιγμένο.