Βουλιάζουμε στην ενδημική πανούκλα {LF}της υποκρισίας!{CR}

Η αστική δημοκρατία, όσο αυστηρή κριτική και αν πρέπει να δέχεται ως προς τον τρόπο λειτουργίας της, αποτελεί κρυστάλλωση ενός ψυχισμού ο οποίος αναζητά οργάνωση και ωρίμανση. Αντίλογος προς τις υπαρκτές αδυναμίες της δεν είναι ποτέ η αναίρεση ή κατάλυσή της, διότι αφήνει ανυπεράσπιστο το κοινωνικό σώμα σε ενορμήσεις που φόρεσαν πρόχειρα την καθόλου πειστική μεταμφίεση της ιδεολογίας.

Εχουμε το ατιμωτικό προνόμιο να είμαστε οι τελευταίοι της Ευρώπης που μαστίζονται ακόμη από τρομοκρατία. Πρόσφατα σημάδεψαν τη δημόσια ζωή τρία εκφυλιστικά συμπτώματα: α) διαδηλώσεις συμπαράστασης σε έναν εκ προμελέτης δολοφόνο 11 ανθρώπων, β) ένα φρικτό σύνθημα που ακούστηκε για μια πλατεία (και το οποίο αρνούμαι να επαναλάβω εδώ), γ) μια δήλωση πως η 17 Νοέμβρη δεν τρομοκράτησε κανέναν.

Προφανώς εξαιρεί τις οικογένειες των θυμάτων, υπονοώντας πως αυτοί, ως «εχθροί του λαού», όχι μόνο δεν αξίζουν δικαιώματα πολιτών, αλλά δεν είναι καν άνθρωποι. Ως γνωστόν στις συνειδήσεις των ναζί προηγήθηκε ο μηχανισμός της απανθρωποποίησης προκειμένου να κατασκευαστεί ψυχικό άλλοθι για τη μαζική εξολόθρευση ορισμένων κατηγοριών ανθρώπων η οποία θα ακολουθούσε.

Καμία συλλογική αγανάκτηση, καμία αντιδιαδήλωση διαμαρτυρίας, κανείς κριτικός λόγος διανοουμένων! Δεν μας ενοχλεί πλέον που κάποιοι μετονομάζουν εκτελεστές σε πολιτικούς κρατούμενους, με όλες τις χαριστικές συμπαραδηλώσεις τις οποίες αυτή η παρανάγνωση φέρνει μαζί.

Γι’ αυτό ο νομοθέτης επινόησε προ ετών φωτογραφικές διατάξεις για τον συγκεκριμένο κρατούμενο. Γι’ αυτό πανεπιστημιακοί συνέλεξαν υπογραφές συμπαράστασης, ένδειξη της ανησυχητικής βλάβης την οποία έχει υποστεί η πολιτική κουλτούρα μας. Διότι είχαν ήδη πάψει να μας ενοχλούν φαινόμενα όπως βανδαλισμοί αγαλμάτων ή πανό που έγραφαν «στο διάολο η Ελλάδα»!

Ξέρω, τα όρια πολιτικής δράσης και τρομοκρατίας είναι θολά. Το τουρκικό βαθύ κράτος ονομάζει τρομοκρατία τον αγώνα των Κούρδων. Αλλωστε, βόμβες έβαζε και η ΕΟΚΑ κατά των Βρετανών στην Κύπρο. Με μια καίρια διαφορά: χτυπούσε μια ξένη δύναμη κατοχής, η οποία αρνιόταν επίμονα στον λαό το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης.

Αν η κοινωνία δεν συμμερίζεται το όραμα του γκρουπούσκουλου στο οποίο ανήκουν οι τρομοκράτες, γιατί δεν βρίσκει τρόπους να απαντήσει σε μια νοοτροπία που από το 1975 βλέπει την αστική δημοκρατία σαν κατοχικό εχθρό;

Υπόθεση που καταθέτω: επειδή επικρατεί υποκριτική ιδιοτέλεια σε αμφότερες τις πλευρές. Το πρόβλημα είναι μια βαθιά αντίφαση: πολιτισμική για την κοινωνία και ψυχική για τον δράστη.

Εκείνη μεν κλείνει το μάτι σε μιαν άτυπη συνενοχή αρνούμενη επίμονα να αποκηρύξει την αντιδημοκρατική κουλτούρα, επειδή από αυτήν αντλεί ζωτικό χώρο για τη δική της εκτεταμένη ποικιλόμορφη  ανομία. Αρμέγει πελατειακά τους θεσμούς αλλά γιατί να τους προστατέψει; Αν το κάνει θα βρει κάποια στιγμή μπροστά της το κράτος δικαίου ως εμπόδιο!

Ο δε άλλος επωφελείται από τη γενική ανοχή προς έναν ψυχισμό ο οποίος σφετερίζεται την έννομη τάξη διεκδικώντας να αντλήσει τα μέγιστα από αυτήν, έχοντας αρνηθεί όμως, επίμονα και αιματηρά, να αποτελεί μέρος της.

0 πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός είναι ψυχίατρος παιδιών και εφήβων, αναπληρωτής καθηγητής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας