Με τον δικό του τρόπο και μόνο…

Ο προπονητής του Ολυμπιακού Πέδρο Μαρτίνς στην τελευταία του συνέντευξη πριν από το ματς του πρωταθλητή με την Αρσεναλ, που θα γίνει απόψε στο Γ. Καραϊσκάκης, ήταν αισιόδοξος και καθησυχαστικός. «Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν θαύματα, ούτε μικρά, ούτε μεγάλα. Αυτό που έχει συμβεί τα τελευταία τρία χρόνια με την ευρωπαϊκή μας παρουσία είναι αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς, της καλής νοοτροπίας» είπε και πρόσθεσε πως «η Αρσεναλ είναι δυνατός αντίπαλος, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να παίζουμε με τη δική μας ταυτότητα, να παίζουμε σαν Ολυμπιακός. Να παίζουμε με έναν δικό μας τρόπο, που είναι ο τρόπος του Ολυμπιακού. Και για αυτούς τους λόγους πιστεύουμε πως μπορούμε να προκριθούμε στην επόμενη φάση». Αν μη τι άλλο, έχει πίστη στην ομάδα του.

Πίστη

Από πού προκύπτει η πίστη του κόουτς; Πρώτα από όλα από το γεγονός ότι στα τρία χρόνια που βρίσκεται στον Ολυμπιακό ο Μαρτίνς έχει δει την ομάδα του να κάνει πολύ καλά ματς με αντιπάλους που λέγονται Μίλαν, Μπάγερν Μονάχου, Τότεναμ, Μάντσεστερ Σίτι κ.λπ. Ακόμα και φέτος που όλα στην Ευρώπη εξαιτίας της έλλειψης προετοιμασίας ήταν πιο δύσκολα, ο Ολυμπιακός πάλεψε όσο μπορούσε. Η Αρσεναλ είναι πιο δυνατή από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ και την ΡSV Αϊντχόφεν, που ο Ολυμπιακός φέτος απέκλεισε. Δεν υπάρχει ένα φετινό του ματς που ο πρωταθλητής πρέπει να το επαναλάβει χρησιμοποιώντας το ως οδηγό. Ωστόσο στη διάρκεια της φετινής του περιπέτειας ο Ολυμπιακός έχει κάνει πολλά που μπορεί, αν απόψε τα θυμηθεί, να του είναι χρήσιμα. Χρειάζεται, για παράδειγμα, να παίξει την προσεκτική άμυνα που έπαιξε στο Γ. Καραϊσκάκης με τη Μαρσέιγ. Χρειάζεται να τρέξει όσο έτρεξε με τη Μάντσεστερ Σίτι στο Ετιχαντ κρατώντας ανοιχτό το ματς μέχρι το 80′ και αποσπώντας τα κολακευτικά σχόλια του Πεπ Γκουαρντιόλα. Και χρειάζεται να είναι κυνικός στην επίθεση όσο ήταν στο Γ. Καραϊσκάκης με την PSV όταν πέτυχε τέσσερα γκολ σε επτά τελικές προσπάθειες. Ολα αυτά φυσικά δεν είναι καθόλου απλά. Και δεν είναι εύκολο να προκύψουν κατά παραγγελία.

Ομπαμεγιάνγκ

Η Αρσεναλ είναι ο χειρότερος αντίπαλος που ο Ολυμπιακός μπορούσε να βρει. Αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό πέρυσι και ξέρει ποιον αντίπαλο θα έχει απέναντί της. Δεν γίνεται να αιφνιδιαστεί. Θα τον αντιμετωπίσει σε ένα Γ. Καραϊσκάκης άδειο, ενώ πέρυσι τον είχε κερδίσει σε ένα Γ. Καραϊσκάκης καυτό και γεμάτο. Ο καλύτερός της παίκτης, ο πολύς Ομπαμεγιάνγκ, δήλωσε μετά το ματς με την Μπενφίκα ότι έναν χρόνο τώρα δεν ξεχνά την ευκαιρία που έχασε πέρυσι στο Εμιρεϊτς στο τελευταίο λεπτό του ματς. Και ο μόνος τρόπος για να ξαναπαίξει του χρόνου στην Ευρώπη είναι να κερδίσει το Γιουρόπα Λιγκ, το οποίο έτσι κι αλλιώς το κυνηγάει: πρόπερσι το είχε χάσει στον τελικό από την Τσέλσι. Διαβάζω διάφορους που επισημαίνουν ότι η Αρσεναλ είναι δέκατη στο αγγλικό πρωτάθλημα: είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα διότι στο Γιουρόπα Λιγκ δεν έχει ήττα και από τον όμιλο προκρίθηκε κάνοντας έξι νίκες στη σειρά, κατόρθωμα που δεν είχε να επιδείξει πέρυσι. Τίποτα δεν είναι ανεξήγητο: η Αρσεναλ είναι πάντα μια ομάδα σπουδαίων κυνηγών και δημιουργών (Ομπαμεγιάνγκ, Λακαζέτ, Πέπε, Τσάκα έχουν λίγοι), αλλά στα μετόπισθεν υποφέρει. Προσοχή όμως: οι αμυντικές της δυσκολίες φαίνονται στην Πρέμιερ Λιγκ απέναντι σε αντιπάλους που έχουν κυνηγούς πανάκριβους. Στην Ευρώπη αυτές τις δυσκολίες λίγοι τις εκμεταλλεύτηκαν.

Προβλήματα

Επιπλέον ο Ολυμπιακός έχει προβλήματα σοβαρά. Η άμυνά του είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν θα παίξει ο τραυματίας Σεμέδο. Ο Μπα θα κάνει ένεση για να ξεπεράσει τους πόνους στη μέση. Ο Παπασταθόπουλος επίσης πονάει: μέχρι τώρα έχει δείξει ότι είναι παλικάρι καθώς είναι φανερό πως ο τραυματισμός στον ώμο τον ενοχλεί. Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος δεν έχει συνέλθει από μια θλάση. Οι λύσεις είναι μετρημένες. Ο Μαρτίνς λέει ότι όλα θα ξεκαθαρίσουν στο δεύτερο ματς στο Λονδίνο. Ελπίζω η πρόβλεψή του να βγει αληθινή. Γιατί εγώ έχω την εντύπωση πως η ομάδα του Αρτέτα, που είναι υποψιασμένη για τις δυσκολίες που μπορεί να της δημιουργήσει ο Ολυμπιακός στο Εμιρεϊτς, θα προσπαθήσει να καθαρίσει τη δουλειά από απόψε. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία: κάθε αποτέλεσμα που αφήνει στον Ολυμπιακό περιθώριο αισιοδοξίας στη ρεβάνς είναι καλοδεχούμενο.

Ζαγοράκης

Καλοδεχούμενη είναι από την πλευρά μου και η οριστικοποίηση της υποψηφιότητας του Θοδωρή Ζαγοράκη, που έκανε χθες και επίσημα γνωστό ότι θα διεκδικήσει την προεδρία της ΕΠΟ βάζοντας τέλος σε μια ψιθυρολογία που διακινούσαν όσοι δεν τον ήθελαν υποψήφιο. Ολα δείχνουν ότι θα είναι ο μοναδικός υποψήφιος. Οταν ζητά να γίνει πρόεδρος της ομοσπονδίας ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος που «σήκωσε» το Πανευρωπαϊκό το 2004 στη Λισαβόνα είναι λογικό όλοι να παραμερίσουν. Οχι γιατί είναι υπόδειξη του Πρωθυπουργού, αλλά γιατί είναι ο πιο γνωστός και ο πιο μεγάλος πρεσβευτής του ελληνικού ποδοσφαίρου στον καιρό μας.

Συμφωνία

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Ζαγοράκης θα εκλεγεί και εύκολα. Εχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα υπάρξουν δίπλα του συνεργάτες που μπορεί να προκύψουν μέσα από συναινετικές διαδικασίες. Θα μου κάνει εντύπωση αν οι μεγάλες ομάδες που έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για την υποψηφιότητά του (όπως αυτός είχε εξ αρχής ζητήσει…) θα καταφέρουν να συμφωνήσουν στα πρόσωπα που θα του χρειαστούν στη στελέχωση της ομοσπονδίας. Ακόμα και για τη θέση του γενικού διευθυντή π.χ. εκφράζονται αντιρρήσεις μολονότι όταν αρχικά είχε πέσει στο τραπέζι το όνομα της δικηγόρου Αθηνάς Μπαλωμένου δεν είχε φέρει αντιρρήσεις κανείς.

Δρόμος

Τον «Ζαγόρ», τον οποίο γνωρίζω χρόνια, θα τον συμβούλευα να χαράξει και να τραβήξει τον δικό του δρόμο. Η αποστολή του είναι απλή, αν όχι και εύκολη. Πρέπει αρχικά να περάσει από τη Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ όλες τις αλλαγές που προβλέπονται στην ολιστική μελέτη για το ελληνικό ποδόσφαιρο – τη μελέτη που μας έστειλαν οι FIFA/UEFA. Στη συνέχεια πρέπει να στελεχώσει την ομοσπονδία με φρέσκους ανθρώπους, διώχνοντας όσους τα τελευταία χρόνια προκάλεσαν ένα πλήθος από εντάσεις με τη στοχοποίηση ομάδων και προσώπων: αν δεν το κάνει, το «σύστημα ΕΠΟ» θα τον μετατρέψει σε μαριονέτα και θα τον οδηγήσει σε παραίτηση.

Μόνος

Καλά κάνει για την ώρα και μιλάει με όλους. Αλλά στο τέλος πρέπει να αποφασίσει μόνος του. Να βρει τους ανθρώπους του, να στηριχθεί σε αυτούς, να προχωρήσει μαζί τους, όπως έκανε κάποτε και όταν ήταν στην προεδρία του ΠΑΟΚ. Το κριτήριο πρέπει να είναι απλό: να είναι όλοι αυτοί δικοί του «για θάνατο». Η έκφραση ήταν κάποτε από τις αγαπημένες του…