Σαμποτάζ στη δημοκρατία

Τα χθεσινά γεγονότα στη Νέα Σμύρνη αποδεικνύουν ότι ένα οργανωμένο σχέδιο κατά της δημοκρατίας και, τελικά, κατά της χώρας, κατά του δημόσιου συμφέροντος, κατά των πολιτών βρίσκεται σε εξέλιξη. Ενα σχέδιο που υπονομεύει μέχρι και τη συλλογική προσπάθεια ελέγχου της πανδημίας. Ενα σχέδιο που στηρίζεται στο χάος: πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και, ασφαλώς, υγειονομικό. Ενα σχέδιο πίσω από το οποίο βρίσκεται η πολιτικά ανεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.

Το λέω και το γράφω πολύ καιρό. Οι συστηματικές πράξεις ανυπακοής εξυπηρετούν απολύτως τον στόχο της αξιωματικής αντιπολίτευσης – είτε συμμετέχει σ’ αυτές είτε εκπροσωπείται δι’ αντιπροσώπων. Διότι μην αμφιβάλλετε. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει στόχο. Συγκεκριμένο και ρητό. Στόχο που αδιαφορεί για τις πολιτικές συναινέσεις στα μείζονα και, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, υπονομεύει την προσπάθεια του κράτους να αντεπεξέλθει στις κρίσεις από τις οποίες μαστίζεται, προκειμένου η κοινωνία, σε μια επόμενη φάση, όταν η πανδημία θα έχει νικηθεί, να αναταχθεί.

Δεν είναι πρωτόγνωρη η στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ανάλογες κρίσιμες φάσεις. Οχυρώνεται πίσω από ευρύτερα μέτωπα, αδιαφορώντας για την ιδεολογία και τις στοχεύσεις τους, και περιμένει να επωφεληθεί από τα πολιτικά αδιέξοδα στα οποία θα περιέλθουν αυτοί που ασκούν τη διακυβέρνηση. Ετσι κάνει και σήμερα. Με πολύ απλά βήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά, είναι ανύπαρκτος οπουδήποτε. Απουσιάζει από κάθε σημείο όπου χρειάζεται προσπάθεια για να χτίσεις ή να αλλάξεις. Βρίσκεται απέναντι σε κάθε αλλαγή. Στηρίζει τα οργανωμένα συμφέροντα που έχουν απαξιώσει το σχολείο και λυμαίνονται το πανεπιστήμιο. Φτιάχνει ένα παραμύθι περί αυταρχικής διακυβέρνησης, και το συντηρεί με κάθε προσπάθεια: η κυβέρνηση είναι χούντα και καθεστώς και Αουσβιτς, ο Κουφοντίνας είναι αγωνιστής της δημοκρατίας και το πανεπιστήμιο οφείλει να υπακούει στην άτυπη δύναμη των ΕΑΑΚ και των Συσπειρώσεων. Καλλιεργεί την ιδέα της κουρασμένης κοινωνίας από τους περιορισμούς για την πανδημία φτιάχνοντας μια συνωμοσιολογική βάση που μιλάει για εξουσία που ελέγχει και για υγειονομική καταστολή. Επωφελούμενη από την υπόθεση Λιγνάδη, διανθίζει αυτές τις θεωρίες με έναν ηθικό πανικό. Και περιμένει το τυχαίο γεγονός που θα ανάψει ξανά το φιτίλι μιας συστηματικής Αγανάκτησης. Την ώρα που θα βρεθεί ξανά μια πλατεία «άμεσης δημοκρατίας».

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Αλλά αυτή τη φορά είναι πολλαπλά πιο επικίνδυνο για έναν επιπλέον λόγο: επειδή παίζεται με όμηρο την κοινωνία που βλέπει τα κρούσματα όσων προσβάλλονται από τον κορωνοϊό να πληθαίνουν. Επειδή κάποιοι θα προσβληθούν, κάποιοι θα πεθάνουν και κάποιοι θα αποκτήσουν ανήκεστες βλάβες. Επειδή η οικονομία θα αργήσει να ανακάμψει, και επειδή θα πληγεί ο τουρισμός. Επειδή, κάποια στιγμή, θα κρασάρει το σύστημα υγείας – και πλέον θα μπορούν όσοι κρύβονται πίσω από τους κάθε είδους μπάχαλους να φωνάζουν για διαλυμένο ΕΣΥ και για παράδοση της υγείας στα ιδιωτικά συμφέροντα. Επειδή, δηλαδή, η χώρα θα βυθιστεί προκειμένου να τη σώσουν ακόμα μια φορά οι σωτήρες που γνωρίσαμε καλά μετά το 2015. Ολα είναι εκεί και τους περιμένουν να ξεκοκαλίσουν ό,τι θα έχει απομείνει – μέχρι και υποψήφιο ακροδεξιό συνεταιρικό σχήμα ετοιμάζεται.

Τα χθεσινά γεγονότα της Νέας Σμύρνης, ένας μικρός οιονεί εμφύλιος που μια θρυαλλίδα χρειάζεται για να ξεφύγει η φωτιά του, δείχνουν τι ακριβώς συμβαίνει, τι και με ποιους μεθοδεύεται.