Η «κατάρα» χτύπησε και τους Ντασό

Εξαιρέσεις ελέω περιουσίας δεν προβλέπονται στις επιθυμίες της γνωστής απόκοσμης φιγούρας με τη μαύρη μπέρτα και την κουκούλα, που κρατά διαρκώς το μακρύ δρεπάνι στο χέρι. Δεν την αφορούν τα γήινα προνόμια όταν αποφασίζει να πάρει το μερτικό της. Ο Ολιβιέ Ντασό, ο γάλλος μεγιστάνας που με περιουσία 6,3 δισ. ευρώ βρισκόταν στην 361η θέση της λίστας του περιοδικού «Forbes» με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη, επιβεβαίωσε τον παραπάνω κανόνα – όπως είχε συμβεί, με σχεδόν παρόμοιο τρόπο τον Ιανουάριο του 2020, στην περίπτωση του Κόμπι Μπράιαντ.

Το σίγουρο είναι ότι η – ανεξήγητη, για την ώρα, τουλάχιστον επισήμως – συντριβή του ελικοπτέρου που μετέφερε τον μεγαλύτερο από τους τέσσερις γιους του Σερζ Ντασό, την Κυριακή, άφησε ένα τεράστιο κενό σε μία από τις πιο γνωστές και επιφανείς επιχειρηματικές δυναστείες της Γαλλίας, της Ευρώπης και ολόκληρου του πλανήτη. Κενό το οποίο καλούνται πλέον να καλύψουν, σε πρώτη φάση, τα τρία αδέλφια του, τα οποία προφανώς έχουν συνείδηση ότι ο πήχης βρίσκεται πολύ ψηλά – έστω κι αν ήδη οι ρόλοι φαινόταν να είναι καλά μοιρασμένοι.

Ο Ολιβιέ ήταν εξαρχής ο εκλεκτός της οικογένειας και προσωπικά του πατέρα του, για να αναλάβει τα ηνία μιας αυτοκρατορίας η οποία, εκτός από την παραγωγή των μαχητικών Mirage και Rafale, σήμερα περιλαμβάνει πολλές ακόμη δραστηριότητες: την εταιρεία λογισμικού Dassault Systèmes, μέρος της κοινοπραξίας SVE για την κατασκευή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, τον μιντιακό όμιλο Figaro (συμπεριλαμβανομένης της ομώνυμης εφημερίδας), την κτηματομεσιτική εταιρεία Immobilière Dassault, οίκους δημοπρασιών, την οινοποιία Château Dassault κ.ά.

Η επιλογή της διαδοχής επιβεβαιώθηκε το 1986, με τον θάνατο του Μαρσέλ Ντασό – του ιδρυτή της Dassault Aviation, ο οποίος είχε και ελληνικές ρίζες, καθώς η μητέρα του (και προγιαγιά του εκλιπόντος) ήταν η Νοεμί Αλλατίνη, η οποία ανήκε στη γνωστή επίσης επιχειρηματική οικογένεια. Ηταν τότε, πριν από 35 χρόνια και ενώ ο Ολιβιέ ήταν μόλις 34 ετών, που του ανατέθηκαν οι κυριότερες θέσεις ευθύνης στον όμιλο, με στόχο να «ψηθεί» και να τον αναλάβει εξ ολοκλήρου μετά την αποχώρηση του Σερζ.

Ωστόσο, ο γιος δεν φάνηκε να συμμερίζεται το σχέδιο του τελευταίου. Αν και ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του προς την αεροδιαστημική και τα αεροσκάφη (ήταν πιλότος και μηχανικός της πολεμικής αεροπορίας και είχε καταρρίψει αλλεπάλληλα ρεκόρ ταχύτητας), όπως επίσης και για τους υπολογιστές και τα μαθηματικά, αλλά ακόμη και για τη φωτογραφία και τη μουσική (είχε εκδώσει συλλογές και είχε συνθέσει τραγούδια), ενώ δεν έδωσε ποτέ δικαίωμα να αμφισβητηθεί η αφοσίωσή του στην οικογένεια, η πολιτική ήταν αυτή που τον κέρδισε από σχετικά νωρίς.

Χρειάστηκε, ωστόσο, να περάσουν 25 χρόνια και να φτάσει το 2011 για να επιβεβαιωθούν οι φόβοι του πατέρα Ντασό και φανεί ότι οι παράλληλες πορείες του Ολιβιέ ήταν ασύμβατες. Ετσι, αν και εκείνη τη χρονιά έφτασε στην προεδρία της Dassault Aviation, πολύ σύντομα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση αυτή για να αφοσιωθεί στην πολιτική, μέσα από την οποία ανέπτυξε και ένα ιδιαίτερα πυκνό δίκτυο διεθνών σχέσεων.

Ηδη, βεβαίως, είχε προλάβει να γράψει μακρά πορεία στον στίβο της. Μετά τα πρώτα του βήματα ως δημοτικός σύμβουλος στο Παρίσι (1977-1989), κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής επί έξι συνεχόμενες αναμετρήσεις, μέσα από τις λίστες των λεγόμενων «γκολικών», αρχικά του UMP και, από το 2015, των Ρεπουμπλικανών. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να είχε ήδη κάνει σχέδια για το επόμενο βήμα του, όμως ο θάνατος τον πρόλαβε.