Μια ανοιχτή πληγή

Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η κατάληψη του κτιρίου διοίκησης συνεχίζεται. Ταυτόχρονα, οι καθηγητές πανεπιστημίου που υπέγραψαν υπέρ της απόφασης του πρύτανη να φωνάξει την Εισαγγελία ξεπέρασαν τους πεντακόσιους. Ισως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, είναι πολλοί εκείνοι που ξεπερνάνε τον φόβο και εκφράζονται ανοιχτά εναντίον της οχλοκρατίας και της ομηρείας των πανεπιστημίων από δυναμικές μειοψηφίες. Υποτίθεται ότι η κατάληψη είναι απόφαση φοιτητικών συλλόγων. Ασφαλώς και δεν είναι έτσι. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από ολιγάριθμες ομάδες, ιδιαίτερα μειοψηφικές, που καπηλεύονται τη βούληση των φοιτητών. Μάλιστα, ακριβώς επειδή στο όνομα της συλλογικής βούλησης απουσιάζει κάθε προσωπική ευθύνη, αυτή τη στιγμή όλο το κτίριο του Πανεπιστημίου (από το έντυπο αρχείο του ΑΠΘ με όλα τα προσωπικά δεδομένα των εργαζομένων έως τα γραφεία π.χ. της οικονομικής ή της νομικής υπηρεσίας) είναι στη διάθεση όποιου θελήσει.

Μαθαίνω ότι έχουν γίνει κάποιες επαφές καθηγητών με καταληψίες, αλλά δεν είναι για να αισιοδοξείς. Οι ριζοσπάστες αναρχικοί και τα μέλη των ΕΑΑΚ, που είναι μπροστάρηδες στις καταλήψεις, δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα. Αλλωστε είναι της λεγόμενης «άμεσης δημοκρατίας». Επιμένουν στην κατάληψη και σε ό,τι ονομάζουν κλιμάκωση του αγώνα, ελπίζοντας ότι θα είναι η αφορμή για να γενικευθεί ένα κλίμα απείθειας σε ολόκληρη τη χώρα, όπου λειτουργούν πανεπιστήμια (ήδη συντηρείται ένα κλίμα «διέγερσης» στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων). Στόχος είναι πάντα ο νόμος 4777 και η κατάργησή του στην πράξη, όπως στοχεύει ο αιώνιος εξεγερμένος φοιτητής Νίκος Φίλης. Και ευρύτερα, στόχος είναι η υπονόμευση της ομαλής λειτουργίας των σχολών, η δημιουργία ενός ακόμα πεδίου κοινωνικής αναταραχής, που θα μπορούσε να λειτουργήσει σωρευτικά ως πεδίο κυβερνητικής αμφισβήτησης. Τώρα μάλιστα που φαίνεται ότι τελειώνει και το πεδίο δράσης γύρω από τον τρομοκράτη Κουφοντίνα και τις απαιτήσεις του.

Μαθαίνω από καθηγητές της σχολής ότι, στο μεταξύ, οι καταληψίες φέρονται με άσχημο τρόπο ακόμα και στους καθηγητές που έχουν αναλάβει να τους προσεγγίσουν, διαπραγματευόμενοι την αποχώρησή τους. Ο,τι συμβαίνει στο Πανεπιστήμιο, αυτή τη στιγμή, δεν πλήττει τις διδασκαλίες, οι οποίες γίνονται εξ αποστάσεως, λόγω των μέτρων για την πανδημία. Επιτρέπει, όμως, την πεποίθηση ότι το κράτος παραμένει ανίσχυρο να επιβάλει τους ψηφισμένους κανόνες.

Υπάρχει λύση; Καθηγητές του ΑΠΘ, που θα ήθελαν να τελειώσει αυτή η κατάσταση, θεωρούν ότι η λύση δεν μπορεί να δοθεί από τον πρύτανη που δεν έχει τη στήριξη όλης της πρυτανείας, ούτε από τους φοιτητές – η πλειονότητα των οποίων, άλλωστε, δεν συμμερίζεται τις ριζοσπάστριες ομάδες που την υποκαθιστούν. Την Τρίτη υπάρχει γενική συνέλευση του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΕΣΔΕΠ), αλλά κι εκεί δεν είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει έστω απόφαση αποκλιμάκωσης της έντασης – αφού για να ληφθεί τέτοια απόφαση, που δεν προβλέπεται με ηλεκτρονική ψηφοφορία, χρειάζεται να προσέλθουν πολλοί εκπρόσωποι της σιωπηλής πλειοψηφίας, που σήμερα δεν μιλάνε οχυρωμένοι στην ιδιώτευση που την έκανε βαθύτερη η πανδημία. Θα αλλάξει αυτό το δεδομένο;

Αν θέλεις την επικράτηση της νομιμότητας, κάποιες φορές χρειάζεται και να τη διεκδικείς. Η διευρυνόμενη λίστα με τις υπογραφές καθηγητών που στηρίζουν τον πρύτανη του ΑΠΘ και την εφαρμογή του νόμου είναι μια ένδειξη ότι η σιωπηλή πλειοψηφία αποκτά φωνή. Αν θέλει όμως η φωνή αυτή να ακουστεί πρέπει να βρει το κουράγιο, αρχίζοντας από τη συνέλευση του ΕΣΔΕΠ, να ξεπεράσει το γενικότερο κλίμα φόβου και επιφυλάξεων. Κι ότι δεν είναι άλλο διατεθειμένη να είναι όμηρος βίαιων μειοψηφιών.