ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ

Ενας τακτικός αναγνώστης, ο Σ.Μ., έθιξε ένα θέμα που απασχολεί όσους δουλεύουν στις εφημερίδες – είτε υπογράφουν κείμενα, είτε τα επιμελούνται: τη χρήση αγγλικών και κατά πόσο αυτή ενδείκνυται. Κατά τα λεγόμενα του οι συντάκτες των «ΝΕΩΝ» «πετάνε αγγλικούρες καινοφανείς που δεν γνωρίζουν καν κυρίως οι ηλικιωμένοι». «Θα βόλευε» συμπληρώνει «αν εν παρενθέσει εδίδοντο ερμηνείες».  

Για την πλειονότητα των στελεχών που βρίσκονται στην ταυτότητα «η παρατήρησή του είναι σωστή». Εξού κι ανά καιρούς η διευθυντική ομάδα ζητά απ’ τους δημοσιογράφους να αποφεύγουν τα αγγλικά στα ρεπορτάζ ή τα άρθρα τους – ή έστω να μεταφράζουν το νόημα των φράσεων που χρησιμοποιούν.

Παρ’όλα αυτά, οι εφημερίδες – όπως έχει επισημάνει ο συγγραφέας Πολ Οστερ στο τελευταίο του μυθιστόρημα «4, 3, 2, 1» – είναι «ένα συνονθύλευμα  συγχρονισμού κι αντίφασης, με πολλαπλές ιστορίες να συνυπάρχουν στην ίδια σελίδα, η καθεμία να παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή του κόσμου, η καθεμία να εκφράζει μια ιδέα ή ένα γεγονός που καμία σχέση δεν έχει με τη διπλανή της».

Γράφονται, δηλαδή, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής – αποτυπώνουν, επομένως, το περιβάλλον μας τόσο χαοτικό όσο πραγματικά είναι. Στην Ελλάδα του 2021 καθημερινά μπερδεύουμε αγγλικές εκφράσεις σε όσα συζητάμε στη μητρική μας γλώσσα. Το ίδιο συμβαίνει και σε ένα φύλλο που καθρεφτίζει τον τρόπο που λειτουργεί και μιλάει η ελληνική κοινωνία. Το λοκντάουν, π.χ., το λέει λοκντάουν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Μπαμπινιώτη να το πει «απαγορευτικό».