Η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τη διοίκηση

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά; Από χθες θα μιλούσαμε για ένα ακόμα πολύ σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της Διπλής Ανάπλασης. Για τις μακέτες που έδωσε στη δημοσιότητα ο Παναθηναϊκός και δείχνει ένα γήπεδο… διαστημόπλοιο. Ενα όνειρο για κάθε οπαδό της ομάδας. Ομως ο Παναθηναϊκός… πυροβολεί τα πόδια του. Ξανά. Εγκλωβισμένος σε μια μιζέρια από την οποία δεν μπορεί να βγει.

Ο Παναθηναϊκός γκρέμισε μέσα σε 15 μέρες ό,τι με κόπο είχε χτίσει από το ξεκίνημα του 2021. Και πλέον έχει ξανά τον κόσμο του απέναντί του. Οι οπαδοί πήγαν με άγριες διαθέσεις στο Κορωπί, στα social media γίνεται… πανικός και μάλλον τυχεροί θα πρέπει να νιώθουν όλοι που τα γήπεδα στην Ελλάδα παραμένουν κλειστά. Διότι η κατάσταση μπορεί να ήταν ακόμα χειρότερη. Η ευθύνη, όμως, δεν βαραίνει μόνο τον προπονητή και τους παίκτες. Για την κατάσταση που έχει φτάσει ο Παναθηναϊκός ευθύνεται κυρίως η διοίκηση.

Οταν ο σύλλογος είναι μακριά από τους τίτλους επί εφτά χρόνια, όταν συμπληρώνει 11 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και η διοίκηση εξακολουθεί να αλλάζει το ένα πρότζεκτ μετά το άλλο και κάθε χρονιά να αποφασίζει νέα φιλοσοφία, τότε είναι λογικό η ομάδα να μην προοδεύει. Από το καλοκαίρι του 2018 έως και σήμερα, δηλαδή μέσα σε 2,5 χρόνια, ο Παναθηναϊκός πήγε σε έλληνα προπονητή και τεχνικό διευθυντή και σε πρότζεκτ νεαρών, έφυγε απ’ αυτό και πήγε σε ισπανικό μοντέλο με Ρόκα – Πογιάτος, για να φύγει και απ’ αυτό και να πάει στο γαλλοαφρικανικό με Μπόλονι και Ντρεοσί.

Κι αυτά μόνο στα τελευταία 2,5 χρόνια. Χωρίς να υπολογίζουμε τι γινόταν από το 2021 έως το 2018, που τα πρότζεκτ άλλαζαν ανάλογα με το ποιος έπειθε τον Αλαφούζο για το τι ήταν καλύτερο και τι όχι. Οσο ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να… κυνηγάει την ουρά του, τόσο θα χαίρεται με 1-2 νίκες κάθε χρόνο, θα έχει ως στόχο την πρώτη τετράδα και όχι τον τίτλο, όπως επιβάλλει η ιστορία του και θα βλέπει τους οπαδούς του να πηγαινοέρχονται στο προπονητικό αναζητώντας ευθύνες.