Ο θρίαμβος των «Crown», Μπόρατ και «Nomadland»

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που «τα ΝΕΑ» επισήμαναν τη δυναμική της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ, σε ό,τι αφορά φετινές κινηματογραφικές βραβεύσεις. Και πράγματι, η σαρωτική επέλαση των μαύρων καλλιτεχνών στις Χρυσές Σφαίρες της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Λος Αντζελες που δόθηκαν την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου, έρχεται να το επιβεβαιώσει. Το 2020 ήταν μια μαύρη υπόθεση.

Η ειρωνεία είναι ότι ένα από τα πρόσωπα που βραβεύτηκαν δεν βρίσκεται στη ζωή για να το χαρεί. Πρόκειται για τον μαύρο ηθοποιό Τσάντγουικ Μπόουζμαν ο οποίος πέθανε πέρσι σε ηλικία 43 ετών. Ο Μπόουζμαν που έγινε σούπερ σταρ με το «Black Panther», θεωρoύνταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της νέας μαύρης γενιάς, ίσως ο διάδοχος του Ντενζέλ Ουάσινγκτον. Η Χρυσή Σφαίρα του δόθηκε στην κατηγορία Α’ ανδρικού ρόλου για τη δουλειά του στην ταινία «Η θρυλική Μα Ρέινι» (Ma Rainey’s Black Bottom) που τοποθετείται στο Σικάγο του 1927 και αναφέρεται στη γεμάτη εντάσεις ηχογράφηση ενός δίσκου της Μα Ρέινι (Βαϊόλα Ντέιβις). Ο Μπόουζμαν υποδύεται έναν εκρηκτικό μουσικό ο οποίος αντιστέκεται στον φυλετικό ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία.

Μουσική και φυλετικός ρατσισμός παίζουν ρόλο και στη δεύτερη μεγάλη μαύρη επιτυχία των φετινών Χρυσών Σφαιρών. Ολα δείχνουν ότι η 37χρονη τραγουδίστρια Αντρα Ντέι εξελίσσεται σε ένα από τα ισχυρά κινηματογραφικά πρόσωπα της χρονιάς γιατί η βράβευσή της με τη Χρυσή Σφαίρα Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία τη μετατρέπει αμέσως σε φαβορί για το Οσκαρ της αντίστοιχης κατηγορίας. Ολα αυτά στην ταινία «The United States VS Billie Holiday» όπου η Ντέι υποδύεται τη θρυλική τραγουδίστρια του τίτλου. Ολόκληρη η ζωή της Μπίλι Χόλιντεϊ υπήρξε μια ταλαιπωρία με αποκορύφωμα τον πρόωρο θάνατό της  σε ηλικία μόλις 44 ετών το 1959. Πυρήνας της ιστορίας της ταινίας είναι το ανελέητο κυνηγητό που εξαπέλυσε εναντίον της το FBI.

ΚΑΙ ΣΤΟ ANIMATION. Η μαύρη κυριαρχία φαίνεται ακόμη και στον τομέα του κινουμένου σχεδίου, όπου εφέτος θριάμβευσε το «Soul», του οποίου και ο τίτλος ακόμα είναι καθοριστικός αφού η μουσική soul είναι καθαρή υπόθεση των μαύρων. Στην ταινία που σκηνοθέτησαν οι Πιτ Ντόκτερ και Κεμπ Πάουερς παρακολουθούμε τις περιπέτειες ενός μαύρου πιανίστα της τζαζ, ο οποίος κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε έναν χωροχρόνο εκτός πραγματικότητας. Να σημειωθεί δε ότι η ταινία είχε διπλή νίκη καθώς εκτός από την κατηγορία του καλύτερου κινουμένου σχεδίου κέρδισε και σε εκείνη της καλύτερης μουσικής για τη δουλειά των Τρεντ Ρέζνορ και Ατικους Ρος που μοιράστηκαν τη Χρυσή Σφαίρα.

Τέλος, ένας ακόμη μαύρος ηθοποιός, ο Ντάνιελ Καλούια, ανήκει στους εφετινούς θριαμβευτές. Ο Καλούια κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Judas and the Black Messiah». Ακόμα μια ταινία που πραγματεύεται αληθινή ιστορία και πραγματικά πρόσωπα με τον Καλούια στον ρόλο του Φρεντ Χάμπτον, εκπροσώπου των Μαύρων Πανθήρων στο Ιλινόι ο οποίος έπεσε θύμα προδοσίας ενός στενού συνεργάτη του, του Γουίλιαμ Ο’ Νιλ (Λακίθ Στάνφιλντ) που στην πραγματικότητα ήταν πληροφοριοδότης του FBI.

ΦΑΒΟΡΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ. Η βράβευση της ταινίας «Nomadland» που σκηνοθέτησε η Κλόε Ζάο στην κατηγορία της καλύτερης δραματικής ταινίας, ήταν σχετικά αναμενόμενη διότι η δύναμή της φάνηκε από το περασμένο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας όπου έκανε αίσθηση αποσπώντας τον Χρυσό Λέοντα. Το φιλμ είναι πλέον το μεγάλο φαβορί για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, ενώ διόλου απίθανο η Ζάο να κερδίσει και το Οσκαρ σκηνοθεσίας αφού αυτή ήταν η μεγάλη κερδισμένη στην ίδια κατηγορία των Χρυσών Σφαιρών.

Θυμίζουμε ότι η άκρως επίκαιρη και σημαντική αυτή ταινία, αφηγείται την ιστορία μας γυναίκας γύρω στα 60 η οποία, θύμα της πρόσφατης οικονομικής κρίσης των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι αναγκασμένη να μηδενίσει το κοντέρ και να ξεκινήσει από την αρχή τη ζωή της. Την υποδύεται η Φράνσες Μακ Ντόρμαντ που ήταν επίσης υποψήφια και ταυτόχρονα έχει κρατήσει καθήκοντα και παραγωγού.

Το «Μανκ» του Ντέιβιντ Φίντσερ που αφορά τον σεναριογράφο του «Πολίτη Κέιν» του Ορσον Γουέλς, είχε επτά υποψηφιότητες αλλά δεν κέρδισε πουθενά, κάτι που μπορεί να «καταχωρηθεί» στις εκπλήξεις των εφετινών Σφαιρών. Το ίδιο θα λέγαμε και για τη μη βράβευση της δανέζικης ταινίας «Druk» στην κατηγορία της καλύτερης διεθνούς ταινίας. Τα μέλη της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου προτίμησαν το «Μινάρι» του Λι Αϊζακ Τσουνγκ, την ιστορία της προσπάθειας μιας οικογένειας Κορεατών να αποκτήσει ένα κομμάτι του αμερικανικού ονείρου έχοντας μεταναστεύσει στο Αρκανσο της δεκαετίας του 1980.

ΚΩΜΩΔΙΑ – ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ. Ενα από τα χαρακτηριστικά των Χρυσών Σφαιρών είναι ότι τα βραβεία μοιράζονται σε δύο μεγάλες ενότητες: στη μια πλευρά υπάρχουν τα βραβεία που αφορούν τη «δραματική ταινία» και στην άλλη την «κωμωδία ή μιούζικαλ». Ενας διαχωρισμός που ουκ ολίγες φορές έχει προκαλέσει σύγχυση και χλευασμό καθότι στην Ιστορία των Σφαιρών έχουν βραβευτεί ταινίες που είναι περισσότερο δραματικές παρά κωμικές ή το ανάποδο.

Εφέτος δεν παρουσιάστηκε κάτι παράδοξο. Μεγάλος εφετινός θριαμβευτής του τμήματος της κωμωδίας είναι ο βρετανός κωμικός Σάσα Μπάρον Κόεν, ο οποίος πριν από μερικά χρόνια έκανε πάταγο υποδυόμενος τον «Μπόρατ». Για την ταινία με τον μακρόσυρτο τίτλο «Borat Subsequent Moviefilm: Delivery of Prodigious Bribe to American Regime for Make Benefit Once Glorious Nation of Kazakhstan», ο Κόεν επανήλθε στον ίδιο ήρωα και δικαιώθηκε διπλά: η ταινία χρίστηκε καλύτερη κωμωδία ή μιούζικαλ του 2020 και ο ίδιος ο Κόεν κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα ως καλύτερος ηθοποιός σε κωμωδία ή μιούζικαλ. Να θυμίσουμε ότι ο Κόεν ήταν επίσης υποψήφιος στην κατηγορία του Β’ ανδρικού ρόλου για τη «Δίκη των Επτά του Σικάγο», ταινία που απέσπασε το βραβείο καλύτερου σεναρίου και επίσης θα ακουστεί στα Οσκαρ.

Στις γυναίκες του τμήματος «κωμωδία ή μιούζικαλ», δεν ήταν τελικά η Μισέλ Φάιφερ που κέρδισε για το «French Exit» (το όνομά της ακουγόταν έντονα στα προγνωστικά) αλλά η Ρόζαμουντ Πάικ για την ταινία «Μα φυσικά και νοιάζομαι» (I Care a Lot).