Η απαραίτητη {LF}ταλάντωση {LF}του εκκρεμούς

Το #MeToo δημιούργησε μια άνευ προηγουμένου γλωσσική ευαισθητοποίηση που δύσκολα θα μας εγκαταλείψει. Ενας άντρας «φεμινιστής» ανέβασε τις προάλλες στο Ιnstagram μια οπτική σύγκριση ανάμεσα σε ένα διάσημο μοντέλο και μια νεαρή επίδοξη αστροναύτη απαξιώνοντας την πρώτη και χειροκροτώντας τη δεύτερη. Οι απαντήσεις των γυναικών, που κατήγγειλαν εν χορώ το σύνδρομο «Αγίας» και «Πόρνης», τον διαχωρισμό ομορφιάς και πρόκλησης / εξυπνάδας και χαλιναγώγησης των ενστίκτων ήταν εντυπωσιακές σε επιχειρηματολογία και οργάνωση σκέψης. Πόσο τις καμάρωσα. Οι νέες γυναίκες, συνειδητοποίησα, έχουν βρει νέα γλώσσα και μόνο η νέα γλώσσα αλλάζει τα ήθη.

Και για να κάνω την αυτοκριτική μου: προχθές είχα πάει σε έναν συμπαθέστατο κατά τα άλλα δικηγόρο ο οποίος επανέλαβε επτά φορές (τις μέτρησα) τη φράση «εσείς οι γυναίκες», την οποία ακολουθούσαν τρυφεροί δήθεν, αλλά βαθιά μειωτικοί χαρακτηρισμοί. Παρέμεινα σιωπηλή, από ένα είδος χρόνιας ψυχικής κόπωσης: άκουγα μέσα μου τον χείμαρρο της παθητικής επιθετικότητας που έχω υποστεί από κορίτσι λόγω φύλου. Ενιωσα σαν γραμματέας σε ελληνική ταινία της δεκαετίας του ’60. Παρεμπιπτόντως η δεκαετία του ’60 δεν διόρθωσε τίποτα στην ελληνική κοινωνία: ούτε καν τα απόνερα του φεμινισμού έφτασαν εδώ, όπως διαπιστώνουμε σήμερα. Οι βαθιές αλλαγές ξεκινούν πάντα με σιωπή και σοκ – το ελληνικό #MeToo ξεκίνησε σιωπηλά, μέσα στο συλλογικό πένθος για την Ελένη Τοπαλούδη.

Ο φόβος ορισμένων ότι οι γυναίκες που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους θα δημιουργήσουν άρση του ερωτισμού μεταξύ των δύο φύλων είναι ανυπόστατος. Μόνο όταν οι γυναίκες αποκτήσουν συλλογικά αντανακλαστικά και μάθουν – όπως οι άντρες – να προστατεύουν, εκτιμούν και αγαπούν το φύλο τους (άρα και η μία την άλλη), μόνο όταν συνειδητοποιήσουν ότι ο ερωτισμός τους είναι πρώτα ένδειξη ζωτικότητας και αυτοεπιβεβαίωσης και σε δεύτερο χρόνο ερωτική πρόσκληση θα δημιουργηθούν συνθήκες πραγματικής ισότητας. Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα γίνουν υπερβολές και ακρότητες. Αλλά τι να κάνουμε; Χρειάζεται η ταλάντωση του εκκρεμούς για να ζήσουν οι νεότερες γενιές πιο ελεύθερα, πιο ερωτικά, πιο ειλικρινά και να γίνει το σώμα, ανεξαρτήτως φύλου, πεδίο έκφρασης και επιθυμίας, όχι εξουσίας.

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου είναι συγγραφέας.