«Θέλω ένα μετάλλιο»

Πλησιάζοντας προς το Τόκιο, το όνομα του αρχηγού της ομάδας μας, Γιάννη Φουντούλη, ενδεχομένως να αλλάξει για λίγες μέρες. Μπορεί να τον λένε Γιώργο (Αφρουδάκης), Νίκο (Δεληγιάννης), Χρήστο (Αφρουδάκης) ή Θόδωρο (Χατζηθεοδώρου).

Πολύ απλά διότι θα παίξει – σε μεγάλο βαθμό – τον ρόλο που έπαιξαν οι προαναφερόμενοι σε αυτόν όταν έκανε ντεμπούτο σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 2012.

«Τότε ήμουν στην ηλικία των τωρινών πιο νέων παιδιών και μας περνούσαν σε εμάς τους… ψάρακες το τι σημαίνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Πριν πας δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι και αν πας και βρεθείς εκεί και δεν το έχεις δουλέψει μπορεί να… τρελαθείς, για αυτό και η καθοδήγηση από τους μεγαλύτερους βοηθάει να βρεις μια ισορροπία. Είναι μια παράδοση, όπως και με τις συνεχόμενες προκρίσεις, που έχουν χτίσει οι προηγούμενες γενιές και θα συνεχίσουν οι επόμενες. Δεν θα ξεχάσω το 2012 στην πρώτη μου συμμετοχή τον Γιώργο και τον Χρήστο Αφρουδάκη, τον Θοδωρή Χατζηθεοδώρου και τον Νίκο Δεληγιάννη το πώς μας μύησαν στη διαδικασία».

«Είχαμε και φόβο»

Είχε το «βάρος» και το «πρέπει» περισσότερο ως αρχηγός καθώς: «Δεν θέλαμε να μας μείνει… ο Μουντζούρης στα χέρια και να μη συνεχίσουμε εμείς μια τέτοια μεγάλη παράδοση προκρίσεων. Ηταν οι πιο δύσκολες συνθήκες που μπορούσαμε να προετοιμαστούμε. Οχι μόνο για την αγωνιστική απραξία. Το να ζεις καθημερινά με δύο τεστ την εβδομάδα, να φοβάσαι να δεις κάποιους δικούς σου ανθρώπους και να μην ξέρεις μέχρι την τελευταία στιγμή εάν θα ταξιδέψεις για τους αγώνες, είδατε τι έγινε με την Τουρκία, δεν μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο ψυχοφθόρο είναι. Συν ότι αυτή τη φορά έπρεπε να νικήσουμε δύο νοκάουτ ματς για να περάσουμε, καθώς τα εισιτήρια ήταν τρία αντί για τέσσερα τις άλλες φορές. Είδατε τι πήγε να πάθει η Κροατία που έχει πάρα πολύ ψηλά το πόλο, σε επίπεδο κοντά με το ποδόσφαιρο όπου εκεί πολλοί φίλαθλοι στις μεγάλες διοργανώσεις είναι με σκουφάκια! Το αγαπάνε γιατί τους έχει προσφέρει πολλά», λέει ο αρχηγός, που ετοιμάζει τον… λόγο του για τους νεότερους.

«Αυτό που θα πω στους νέους συμπαίκτες μου είναι να το ζήσουν, να το απολαύσουν, να το… ρουφήξουν γιατί δεν ξέρεις πότε μπορεί να το ξαναζήσουν. Πρέπει να αποβάλεις το άγχος και να ζήσεις τις στιγμές. Είναι πολύ ψηλά η φωτογραφία στο άλμπουμ των αναμνήσεων από μια τελετή έναρξης. Είναι μια στιγμή απλά χωρίς… λόγια, δεν μπορείς να την περιγράψεις. Πόσο μεγαλύτερο δέος να νιώσεις. Καταγράφεται στο μυαλό και στην καρδιά και δεν μπορείς να την ξεχάσεις. Ισως πιο σημαντική και από τίτλο. Τώρα, αν με ρωτάς τι θέλω στην Ιαπωνία, θα σου πω χωρίς δεύτερη σκέψη ένα μετάλλιο, με αυτό θα έφευγα απόλυτα ικανοποιημένος και γεμάτος από τους αγώνες. Ομως είναι σημαντικό να εξαντλήσουμε τις δυνατότητες αυτής της ομάδας, που είναι πολλές και να έχουμε τρυπήσει το αγωνιστικό μας ταβάνι πριν φύγουμε από το Τόκιο. Αν δουλέψεις για το όνειρό σου στο μέγιστο των δυνατοτήτων σου, τότε θα είσαι πιο κοντά στο να το φτάσεις».

«Αυτός ο… διάολος»

Δεν διστάζει επίσης να πει ότι: «Θα άλλαζα κάθε συμμετοχή, κάθε τίτλο ή μετάλλιο για να ξεμπερδέψουμε με αυτόν τον διάολο τον κορωνοϊό δεν το συζητάω καν. Απλά ο αθλητισμός είναι το πιο όμορφο δευτερεύον πράγμα, πίσω φυσικά από την ανθρώπινη ζωή. Ο,τι μπορούμε να το ζήσουμε στην καλύτερη εκδοχή του θα το κάνουμε και από εκεί και πέρα θα περιμένουμε την επόμενη στιγμή. Το βασικό είναι να είναι όλοι γεροί».

Στο προολυμπιακό ξέρει καλύτερα ότι η ομάδα: «Δεν έπαιξε σε υψηλό επίπεδο μέχρι και τη Γαλλία. Ομως στα αποδυτήρια τόσο ο κόουτς όσο και εγώ, μετά την αγχώδη πρόκριση στα πέναλτι, είπαμε, τα ξεχνάμε όλα και αύριο έχουμε τελικό με τη Ρωσία και ξέραμε ότι θα ήμασταν μεταμορφωμένοι. Ναι, με τη Γαλλία κινδυνεύσαμε με αποκλεισμό, αν και στα πέναλτι ήμουν σίγουρος πως ο Μάνος θα πιάσει τουλάχιστον ένα και εμείς θα ευστοχήσουμε».