Στο καζάνι των χάσταγκ

Τα εικοσιτετράωρα που πέρασαν από τη σύλληψη του Δημήτρη Λιγνάδη έως τη σημερινή συζήτηση στη Βουλή ηρέμησαν κάπως τα πνεύματα ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η αντιπαράθεση που αναμένεται να διεξαχθεί ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι εύκολη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε, για πρώτη φορά από το 2019, μια ευκαιρία να προξενήσει πραγματική φθορά στο Μέγαρο Μαξίμου, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Ενα από αυτά ήταν η δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – εκεί έσπευσαν, τόσο στελέχη του κόμματος όσο και τα φίλα προσκείμενα τρολ, για να επιτεθούν, καταγγέλλοντας την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, και τον Κυριάκο Μητσοτάκη για συγκάλυψη. Στον αντίποδα, η οργή της κυβέρνησης είχε ως αφορμή ένα χάσταγκ: το #ΝΔ_παιδεραστές.

Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως τόσο η μία όσο και η άλλη πλευρά δεν γνωρίζουν τη σκοτεινή πλευρά των σόσιαλ μίντια, που μπορούν μεν να χρησιμοποιηθούν για την αδιαμεσολάβητη διάδοση ενός σκοπού ή μιας είδησης, εξίσου εύκολα όμως μπορούν να κληθούν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά, αυτή που το επίσημο κόμμα δεν μπορεί να πάρει πάνω του. Κατά καιρούς, οι πληρωμένοι στρατοί των κομμάτων στο Διαδίκτυο έχουν κάνει τις δικές τους εκστρατείες εναντίον του εκάστοτε αντιπάλου, εντός και εκτός Ελλάδας – με αποτελέσματα που, στην περίπτωση της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ και του Brexit, άφησαν ανοιχτές πληγές στη σύγχρονη δημοκρατία. Τι ήταν αυτό που, εντός συνόρων αυτή τη φορά, ξεπέρασε τα όρια; Πρόσωπα φίλα προσκείμενα στην αξιωματική αντιπολίτευση, προφίλ και ακάουντ με γνωστά αισθήματα, έσπευσαν να τραβήξουν μια απευθείας συνδετική γραμμή ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Λιγνάδη. Υπονοώντας, μετά τις πληροφορίες πως ο Λιγνάδης είχε θύματα και ανήλικους πρόσφυγες, πως αυτό γινόταν όχι μόνο εις γνώση, αλλά και με την κάλυψη του Πρωθυπουργού, και κατηγορώντας (όχι και τόσο) εμμέσως τη ΝΔ ως παράταξη που κρύβει στις τάξεις της βιαστές και παιδόφιλους.

Αυτή η τακτική των χάσταγκ, όπου τα κόμματα περιγράφονται ως #ξεφτίλες ή #βόθρος και οι θεσμοί χτυπιούνται αυθαίρετα και επικίνδυνα, χωρίζει τους παρατηρητές σε δύο πολωμένες πλευρές – στην Ελλάδα το είδαμε τα πρώτα χρόνια των Μνημονίων, με τις διαμαρτυρίες (που κατέληγαν σε βίαια ξεσπάσματα εναντίον στελεχών των κυβερνώντων κομμάτων) να οργανώνονται με παρόμοιο τρόπο, αλλά και στις διαδηλώσεις για το Μακεδονικό, που χρησιμοποιούσε το #προδότες. Οι αναμνήσεις είναι πρόσφατες, όπως και το τραύμα που άφησε αυτή η επιλογή στο πολίτευμα, που παλεύει ακόμα να νικήσει οριστικά την Ακροδεξιά που σήκωσε κεφάλι την προηγούμενη δεκαετία. Στην υπόθεση Λιγνάδη, τα τρολ επανενεργοποίησαν τα αντανακλαστικά του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, καθώς η αξιωματική αντιπολίτευση δεν βρήκε στήριγμα πουθενά – τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά το Κίνημα Αλλαγής και το ΚΚΕ, στάθηκαν επικριτικά στην επιχείρηση κομματικοποίησης του #ΜeΤoo. Το χειρότερο πλήγμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, ήταν ο τρόπος με τον οποίο το κλίμα που δημιουργήθηκε επηρέασε την ίδια την υπόθεση: η υπεράσπιση του κατηγορουμένου βρήκε πάτημα να παίξει το χαρτί της πολιτικής στοχοποίησης, πράγμα που προσπαθεί ήδη να αντικρούσει δημόσια ο δικηγόρος των θυμάτων.

Ενδεχομένως και ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητοποίησε ότι τα πράγματα ξέφυγαν, γι’ αυτό φρόντισε, με τις κατάλληλες δηλώσεις στελεχών, να πάρει τις σχετικές αποστάσεις. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, πως τα χάσταγκ δεν θα αιωρούνται, σαν φαντάσματα, πάνω από την Ολομέλεια.