Ταλέντο

Οφείλουμε να δώσουμε εύσημα στη διορατικότητα, το ταλέντο και το ένστικτο της αντιπολίτευσης.

Επειτα από τρεις εβδομάδες στα κάγκελα για την Ικαρία, τα Πανεπιστήμια, τη «Μήδεια» και τον Λιγνάδη, η δημοσκοπική επίδοση της ΝΔ είναι στο 37,3% και του ΣΥΡΙΖΑ στο 20,2% (Πολιτικό Βαρόμετρο Opinion Poll, 24/2).

Ομολογώ ότι χρειάζεται μεγάλο πολιτικό ταλέντο για να το επιτύχεις.

Για μια κυβέρνηση που καταρρέει κάτω από τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, που βαδίζει από φιάσκο σε φιάσκο κι από καταστολή σε καταστολή, οι 17,1 μονάδες προβάδισμα δεν είναι αμελητέο κατόρθωμα – της αντιπολίτευσης…

Στην πραγματικότητα μάλιστα η διαφορά είναι ακόμη μεγαλύτερη αφού τα ποσοστά αυτά είναι επί του συνόλου των ψηφοφόρων ενώ ένα περίπου 20% παραμένει αδιευκρίνιστη ψήφος (αναποφάσιστοι, αποχή, λευκό και άκυρο).

Με άλλα λόγια ο πραγματικός συσχετισμός ΝΔ/ΣΥΡΙΖΑ είναι της τάξης του 45/24. Καθόλου άσχημα για μια αποτυχημένη κυβέρνηση κι έναν ανίκανο Πρωθυπουργό!

Ο οποίος αν και ανίκανος έχει 57% θετικές απόψεις και 58,4% δημοτικότητα – σκεφτείτε να ήταν και ικανός…

Αναλόγως επιβραβεύεται και η δράση της αντιπολίτευσης. Ενα ολόκληρο 12,3% δηλώνει ικανοποιημένο από την αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ κι ένα 12,1% από του ΚΙΝΑΛ – δεν ξέρω μήπως είναι και οι ίδιοι.

Υποψιάζομαι λοιπόν ότι οι παρεμβάσεις τους δεν σπάνε ταμεία.

Τι συμβαίνει; Είναι ισχύς της κυβέρνησης; Ή αδυναμία της αντιπολίτευσης;

Υποθέτω και τα δύο. Το βέβαιο είναι ότι (αν πιστέψουμε την πολλοστή δημοσκόπηση που το καταγράφει…) ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύεται περίπου εναντίον του 30%-35% των ψηφοφόρων του και το ΚΙΝΑΛ εναντίον του 60%-65% των δικών του.

Προφανώς είναι δικαίωμά τους. Αλλά δεν ξέρω αν είναι και ιδιαίτερα έξυπνο.

Η ίδια δημοσκόπηση πιστοποιεί και από άλλη άποψη το εγγενές πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ.

Το 61% των ψηφοφόρων του θεωρεί ότι πρέπει να αλλάξει ηγεσία και να αποχωρήσει η Γεννηματά. Ενώ προκρίνουν μια αναμέτρηση Λοβέρδου/Ανδρουλάκη με προβάδισμα του πρώτου.

Γιατί τα σημειώνω όλα αυτά; Επειδή δεν αποτελούν έκπληξη.

Επιβεβαιώνουν απλώς όσα ζούμε, ακούμε και γράφουμε εδώ και καιρό. Και τα οποία κάποιοι αρνούνται πεισματικά να αντικρίσουν.

Να το επαναλάβω, όμως. Προφανώς κάθε κόμμα και κάθε πολιτικός έχει δικαίωμα να τσακώνεται με την πραγματικότητα ή να διαμορφώνει μια ιδιαίτερη πραγματικότητα κατά τις επιθυμίες του.

Μπορεί δηλαδή να νομίζει ότι η ζωή κινείται ανάμεσα στην υστερία των social media και την «αστυνομοκρατία της Δεξιάς».

Αλλά όπως είπα δεν είναι μόνο ότι το βρίσκω ελάχιστα έξυπνο. Είναι ότι δεν βλέπω και να τους συμφέρει.