NON PAPER

Χρονικό προαναγγελθέντος συνθήματος
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 8 Ιουλίου 2019 ανακοινώθηκε η σύνθεση της πρώτης κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και την άλλη μέρα ορκίστηκαν οι νέοι υπουργοί. Ανάμεσά τους η Λίνα Μενδώνη που ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού. Ε, μετά, όπως καταλαβαίνετε, καλοκαίρι ήταν,  τρέξαμε να το προλάβουμε. Μέσα Σεπτεμβρίου μαζευτήκαμε, λίγο να προσαρμοστούμε, λίγο να ρίξουμε μια ζακετούλα στους ώμους μας, από Οκτώβριο μπήκαμε στη ρότα της καθημερινότητας (είμαι στο 2019 ακόμη, μην ξεχνιόμαστε).

Κάπου τότε άρχισαν να καταγράφονται επισήμως οι κριτικές εναντίον της Μενδώνη. Λέω «να καταγράφονται επισήμως» διότι, πριν καν τις εκλογές, οι αντιδράσεις για ένα γεύμα του Κυριάκου Μητσοτάκη με δημιουργούς από τον χώρο του τραγουδιού έδειχναν ξεκάθαρα ότι κάποιοι είχαν προαποφασίσει πως θα «την έπεφταν» στο υπουργείο Πολιτισμού, ανεξαρτήτως ίσως υπουργού. Και γράφω για κριτικές εναντίον της Μενδώνη ενώ θα έπρεπε να γράψω για παραίτηση, κάτι που άρχισαν να ζητούν με την υπόθεση των αρχαιοτήτων της οδού Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη.

Την ίδια, περίπου, εποχή άρχισαν να φωνασκούν εναντίον της Μενδώνη και άνθρωποι από τον χώρο της μουσικής. Οπως διαβάζω σε σχετικό άρθρο που γράφτηκε στις αρχές Ιανουαρίου, ο λόγος είναι ότι δεν… καθησύχασε τους δημιουργούς ως προς την έναρξη λειτουργίας της ΕΔΕΜ, του εισπρακτικού φορέα των δικαιωμάτων των συνθετών, που αντικατέστησε την αμαρτωλή ΑΕΠΙ. Οτι δεν τους έκανε δηλαδή ένα πατ πατ στην πλάτη, δεν τους κάλεσε να πιουν ένα τσίπουρο, μια μαυροδάφνη, να φάνε μια λακέρδα (κάτι που δεν μπόρεσαν βέβαια να κάνουν οι δημιουργοί μεταξύ τους αφού διασπάστηκαν σε δύο σωματεία).

Και επειδή η Μενδώνη δεν έκανε μέσα σε τέσσερις μήνες ό,τι δεν έκαναν οι υπουργοί Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε τέσσερα χρόνια, στις 22 Ιανουαρίου 2020 εκπρόσωποι των δημιουργών – στις φωτογραφίες βλέπω τον Σταμάτη Κραουνάκη, τη Λίνα Νικολακοπούλου, τον Φοίβο Δεληβοριά, τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο, τον Κώστα Καλδάρα – ζητούσαν, έξω από το υπουργείο, την παραίτησή της. (Δεν θυμάμαι αν σε αυτή ή σε άλλη συγκέντρωση ο Κραουνάκης φώναζε κάτι πολύ κομψό και καθόλου σεξιστικό σχετικά με την ανατομία της υπουργού).

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες
Κι ύστερα ήρθε ο κορωνοϊός με τα γνωστά παρελκόμενα. Και πάλι, κατά τους καλλιτέχνες, «έφταιγε» η Μενδώνη. Για τις προτεραιότητες λόγω πανδημίας, για την επιδοματική πολιτική και τις αποφάσεις του υπουργείου Οικονομικών, για τις αποφάσεις της επιτροπής των λοιμωξιολόγων, ίσως και για τον παγκολίνο της Ουχάν. Εν τω μεταξύ συγκροτήθηκε η ΕΔΕΜ και οι επίσημοι εκπρόσωποι που πριν από λίγες εβδομάδες έσκουζαν, φωτογραφίστηκαν στο υπουργείο, χρηματοδοτήθηκαν πολιτιστικές δράσεις στο πλαίσιο του «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» – ε τι να κάνουμε που τα θέατρα είναι κλειστά σε όλον τον κόσμο;

Από ‘κει και πέρα το σίριαλ είναι γνωστό. Με συνεχόμενα επεισόδια και χωρίς καμία απολύτως «δραματουργική» έκπληξη. Ακόμη και δεν είχε σκάσει η υπόθεση Λιγνάδη, η προϊστορία δείχνει ότι κάποιος άλλος λόγος θα έπεφτε στο τραπέζι για τη συσπείρωση γύρω από το «nomoremendoni». Δηλαδή ο Λιγνάδης μπορεί να ήταν το «βούτυρο», το «ψωμί» όμως προϋπήρχε.

Ο λόγος αυτού του προαναγγελθέντος συνθήματος; Κυκλοφορεί πλέον ευρέως στα μέσα ενημέρωσης. Και δεν είναι ένας αλλά κοινή συνισταμένη πολλών.