Οι στημένες φάσεις και η επιπολαιότητα

Κάποια στιγμή θα ερχόταν η ήττα στο πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό. Ηρθε σε ένα παιχνίδι που κανείς δεν περίμενε. Οταν έχεις παίξει – και έχεις κερδίσει – με τον Αρη, τον Ολυμπιακό, τον Ατρόμητο στο Περιστέρι, τον Βόλο στο Πανθεσσαλικό, δεν περιμένεις ότι θα την… πατήσεις από τον Παναιτωλικό. Από μια ομάδα που είναι από τις χειρότερες στο πρωτάθλημα, που δεν λειτουργεί σωστά από τη μέση και μπροστά, που στηρίζει πολλά στην αμυντική της γραμμή για να καταφέρει να κερδίσει την παραμονή της. Εκείνο που θα πρέπει να προβληματίσει περισσότερο απ’ όλα τον Λάζλο Μπόλονι είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Παναθηναϊκός δέχεται τα γκολ το τελευταίο διάστημα.

Στο Περιστέρι το 1-1 ήρθε από χτύπημα κόρνερ και κεφαλιά του Γούτα στην καρδιά της άμυνας. Με τον Ολυμπιακό, το γκολ του Ολυμπιακού προήλθε επίσης από κόρνερ. Το ίδιο και το γκολ του ΠΑΣ Γιάννινα για το 2-1 με τον Κάργα. Γκολ… καρμπόν με αυτό του Γούτα. Και στο Αγρίνιο ένα φάουλ του Αριγίμπι, ένα κακό διώξιμο και ένα σουτ του ανενόχλητου Εντινγκά έφερε την ήττα. Και στις τέσσερις περιπτώσεις βρέθηκαν ανενόχλητοι οι αντίπαλοι στην καρδιά της άμυνας. Οσο καλά κι αν λειτουργεί σε ροή αγώνα η αμυντική γραμμή, είναι πρόβλημα να δέχεσαι σε τέσσερις σερί αγώνες γκολ από στημένη φάση. Πρόβλημα που στερεί βαθμούς και ίσως στερήσει και πρόκριση στο Κύπελλο.

Ο Παναθηναϊκός δεν έγινε ομαδάρα τον τελευταίο ενάμιση μήνα επειδή κέρδιζε, αλλά ούτε έγινε ο Παναθηναϊκός του… Πογιάτος επειδή έχασε στο Αγρίνιο. Η γκέλα ήρθε περισσότερο επειδή στο πρώτο ημίχρονο δεν έκανε τίποτα για να φτιάξει τη μοίρα του και επειδή στο δεύτερο ο Μελίσσας θύμιζε… Νόιερ. Περισσότερο ήττα κακής νοοτροπίας ήταν, παρά μια ήττα επειδή ο αντίπαλος ήταν καλύτερος ή ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε σωστά για να γυρίσει το αποτέλεσμα. Περισσότερο του στοίχισε η επιπολαιότητα, παρά η τακτική του.