Θεατρικές εντυπώσεις

Για μένα η πιο σημαντική πράξη στην τραγωδία

είναι η έκτη:

η έγερση των νεκρών απ΄ τα πεδία μάχης στη σκηνή.

Το συμμάζεμα στις περούκες, στις (φανταχτερές) εσθήτες,

η απόσπαση των μαχαιριών από το στέρνο,

η απομάκρυνση του βρόχου από τον λαιμό,

η παράταξη των ηθοποιών ανάμεσα στους ζωντανούς

κατά πρόσωπο στο ακροατήριο.

Οι υποκλίσεις, κατά μόνας και ως σύνολο:

το άσπρο χέρι πάνω στην πληγή της καρδιάς,

οι κάμψεις του γόνατος της αυτοκτόνου,

τα νεύματα της αποκομμένης κεφαλής.

Οι υποκλίσεις κατά ζεύγη:

η παραφορά απλώνει ένα χέρι στην πραότητα,

το θύμα κοιτάζει μακάρια τα μάτια του δήμιου,

ο επαναστάτης δεν κρατάει κακία καθώς βαδίζει δίπλα στον τύραννο.

Το τσαλαπάτημα της αιωνιότητας με το άγγιγμα

μιας χρυσής παντόφλας.

Το σάρωμα της ηθικής με τον γύρο

ενός πλατύγυρου καπέλου.

Η χωρίς μεταμέλειες ετοιμότητα να ξαναρχίσουμε

τα ίδια αύριο.

Η είσοδος σε τάξη κατ’ άνδρα αυτών

που πέθαναν πολύ νωρίτερα

στην τρίτη, την τέταρτη πράξη, ή ανάμεσά τους.

Ή από θαύμα επιστροφή αυτών που χάθηκαν

χωρίς ίχνη.

Η σκέψη ότι περίμεναν με υπομονή στα παρασκήνια

χωρίς να πετάξουν τα κοστούμια τους,

χωρίς να βγάλουν το μακιγιάζ τους,

με συγκινεί πιο πολύ κι απ΄ τις σφοδρές

καταγγελίες στην τραγωδία.

Όμως ό,τι αληθινά υψιπετεί είναι όταν

πέφτει η αυλαία

κι εκείνα που προλαβαίνει να δει κανείς

προτού αγγίξει η αυλαία το δάπεδο της σκηνής:

εδώ ένα χέρι απλώνεται βιαστικά

για να πιάσει ένα λουλούδι,

εκεί ένα δεύτερο χέρι αρπάζει

ένα αφημένο σπαθί.

Και μόνο τότε ένα τρίτο, αόρατο χέρι

κάνει ό,τι πρέπει να κάνει:

μ’ αδράχνει απ’ το λαρύγγι.