«Η μυθοπλασία αντεπιτίθεται»

Είναι κι αυτός ένας από τους «Σχεδόν ενήλικες». Τους ανθρώπους της σύγχρονης Αθήνας με τις ζωές τους γεμάτες περιπέτεια και ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα, όπως αποτυπώνονται στην ομώνυμη σειρά της Μυρτώς Κοντοβά για το Mega. Ο Χρήστος Σαπουντζής μαζί με την υπόλοιπη παρέα έρχεται για ένα ακόμα επεισόδιο σήμερα, θυμίζοντας λίγο από το θυμικό του σύγχρονου Ελληνα. Για τη σειρά και την τηλεόραση μιλάει ο ίδιος στο «ΝΣυν».

Πώς θα περιγράφατε εσείς τη σειρά για τους τηλεθεατές;

Είναι μια σειρά που μου αρέσει πολύ που συμμετέχω. Εχει ένα πολύ ωραίο σενάριο, σύγχρονο. Οι ήρωες είναι πολύ πραγματικοί, είναι της δικής μου γενιάς και των πιο νέων γενιών. Είναι ήρωες που κάνουν λάθη και λάθη επί λαθών, αλλά έτσι είναι η ζωή δυστυχώς. Η ζωή δεν είναι τόσο όμορφη όσο την παρουσιάζουν κάποιες άλλες παραγωγές της τηλεόρασης που είναι άσπρο ή μαύρο. Μπορεί να πηγαίνει μέσα στο γκρι για πάντα. Κατά τα άλλα, έχει πολύ ωραία φωτογραφία, πάρα πολύ ωραίο μοντάζ, πολύ καλούς ηθοποιούς.

Πιστεύω όμως ότι είναι μια σειρά που, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, θα εκτιμηθεί αργότερα. Οχι γιατί είναι τόσο μπροστά από την εποχή της. Νομίζω ότι καταγράφει ακριβώς την εποχή της αλλά η πλειοψηφία του κόσμου αναζητάει κάτι άλλο. Ισως αναζητάει μια ηρωοποίηση αυτού που ζει αυτή τη στιγμή. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε σε μια τηλεόραση όπου επικρατούν το «Survivor» και το «MasterChef» και όλο το βάρος έχει πέσει στην ψυχαγωγία κι όχι τόσο στη μυθοπλασία.

Πιστεύω ότι η μυθοπλασία αντεπιτίθεται, υπάρχουν πολύ ωραίες σειρές. Η δική μας νομίζω ότι πρέπει να βρει το κοινό της, και θα το βρει. Και πιστεύω ότι θα εκτιμηθεί και στις επαναλήψεις της πάρα πολύ. Είναι τέτοιο το είδος. Το τώρα είναι καθηλωμένο σε μια μαυρίλα. Ο καθένας γίνεται μια ατομικότητα, η οποία θέλει να προβληθεί. Γι’ αυτό κι έχουμε τα παιχνίδια τύπου «Survivor», λες κι είναι αυτός ο πραγματικός αγώνας της ζωής. Αλλά δεν είναι αυτό.

Η αλήθεια είναι πολύ σκληρή, η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, μας κάνει όλους να τα χάνουμε, να λυγίζουν τα γόνατά μας, να ξανασηκωνόμαστε, να ξαναλυγίζουμε. Είναι όλος αυτός ο αγώνας, που δεν έχει καμία σχέση έτσι όπως τον εξελίσσει κανένα ριάλιτι.

Τον χαρακτήρα σας πώς τον προσεγγίζετε;

Οπως προσεγγίζω όλους τους ρόλους μου. Προσπαθώ να βρω τι είναι αυτός ο άνθρωπος και τι αληθινά σκέφτεται όταν ξυπνάει κάθε πρωί και να βγω στον φακό να τα πω. Παίζω με έναν υπέροχο συνάδελφο, τον Γιάννη Στάνκογλου, είναι χαρά να δουλεύω μαζί του. Κάνω τον εργοδότη του. Είναι ένας άνθρωπος που έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου στη ζωή του και έχει μαύρες στιγμές προσπαθώντας πάντα να τα καταφέρει να επιπλεύσει. Επιτέλους έχει κάτι νόμιμο, ένα μαγαζί με φαλάφελ που τσουλάει μέσα σ’ αυτή την κρίση και του έρχεται ο Στάνκογλου να δουλέψει εκεί. Αλλάζουν τα πράγματα πολύ στη ζωή του μαγαζιού γιατί ο Στάνκογλου είναι ένας πολύ μπερδεμένος χαρακτήρας κι άνθρωπος, κάνει κάποιες παρανομίες, τις μεταφέρει στο μαγαζί και με κάνει έξαλλο, χειρότερο κι από πεθερά.

Τι το ιδιαίτερο βρίσκετε στον μυθοπλαστικό εαυτό σας;

Αυτό που με γοητεύει είναι ένας άνθρωπος που είναι συντονισμένος με το δικό μου το DNA και μια ζωή παλεύει. Δεν τα έχει παρατήσει με τις δυσκολίες και παλεύει να σταθεί. Δεν έχει βρει τίποτα από πουθενά και παλεύει μόνος του σ’ όλη αυτή την αγριότητα που ζούμε να σταθεί. Να τη βγάλει, να γίνει αξιοπρεπής, να φύγει από παρανομίες. Εγώ το σέβομαι πολύ αυτό στους ανθρώπους.