NON PAPER

Ιστορίες ελληνικής τρέλας

Πολύ πιθανόν να συμβαίνει και σε άλλες χώρες, στις καλύτερες ευρωπαϊκές, ωστόσο οι ιστορίες στο περιθώριο των εμβολιασμών και της «Επιχείρησης Ελευθερία» μοιάζουν σαν να τις έχουν εμπνευστεί και γράψει ο Νίκος Τσιφόρος, ο Δημήτρης Ψαθάς, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Κώστας Πρετεντέρης. Εχουν στοιχεία από φάρσα και εκείνο το είδος της κουτοπονηριάς που συναντάμε στους ήρωες της ελληνικής κωμωδίας. Αυτό που τους κάνει να πιστεύουν ότι οι πάντες γύρω τους είναι ηλίθιοι. Πώς, ας πούμε, ο Θανάσης Βέγγος στο «Θα σε κάνω βασίλισσα» κότσαρε ένα ψεύτικο και μάλιστα κακοκολλημένο μουστάκι που έγερνε από τη μία μεριά και νόμιζε ότι, έτσι, δεν θα τον αναγνώριζε κανείς; Ε, αυτό ακριβώς.

Θεωρώ εντελώς τυχαίο ότι τα περιστατικά συμβαίνουν στην Κέρκυρα – το αγαπημένο μου νησί για πολλούς λόγους, ένας από τους οποίους είναι ότι η αρχιτεκτονική της πόλης και η χαριτωμενιά των κατοίκων της έχει κάτι που μου θυμίζει την πατρίδα μου τη Σύρο. Ισα – ίσα που αν γυριζόταν ταινία, διότι περί φαρσοκωμωδίας πρόκειται, φαντάζομαι τη μοναδική Ρένα Βλαχοπούλου στον ρόλο της τσεκουράτης αφηγήτριας. Αυτό με τη νοσηλεύτρια πρόκειται για μία ιστορία απίστευτου συνδικαλιστικού κυνισμού όπου ένα προσωρινό πρόβλημα στα πόδια παρουσιάσθηκε ως παρενέργεια του εμβολίου για τον κορωνοϊό. Και επειδή, στη δραματουργία, το γέλιο (ή το κλάμα) προκύπτει μέσω της αποστασιοποίησης του ήρωα από τις μπαρούφες του, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος δήλωσε με περίσσια άνεση ότι, αν δεν έλεγαν ψέματα πώς θα έπαιρνε αποζημίωση, που δεν δικαιούται, η νοσηλεύτρια; Εντάξει, αν μη τι άλλο, έχουμε την απροκάλυπτη ομολογία ενός αρχισυνδκαλιστή για το πώς αντιλαμβάνεται τον συνδικαλισμό. Ως κονόμα εις βάρος του κράτους. Ο συνδικαλιστικός ιερός σκοπός που αγιάζει όλα τα μέσα ακόμη και αν αυτά στρέφονται κατά της δημόσιας υγείας. (Ευτυχώς η νοσηλεύτρια δεν έπασχε τελικά ούτε από αυτοάνοσο, όπως αρχικά είχε γραφτεί, και, μέσα σε λίγες μέρες το πρόβλημα αποκαταστάθηκε πλήρως). «Μα τον άγιο, σαν πολλοί να τσι πονάνε τα ποδάργια τους και τα ρίχνουν τσι βατσίνες» θα έλεγε σαρκαστικά η απολαυστική «Βίβα Ρένα» (όπου βατσίνα, εμβόλιο).

«Γέρος έπεσε από καρεκλάκι»

Ετσι έγραφε στο πρωτοσέλιδό της, πριν από κάμποσες δεκαετίες, μεγάλη επαρχιακή εφημερίδα και είχε γίνει το αστείο της παρέας. «Γέρος έπεσε από καρεκλάκι». Το θυμήθηκα διαβάζοντας κάτι «ειδήσεις – σοκ» για γυναίκα που πέθανε τρεις ώρες αφού εμβολιάστηκε. Σε τροχαίο. Παραπάνω γράφω για κωμωδία. Μπα. Εφόσον δεν υπάρχει ένας Τσιφόρος, ένας Σακελλάριος, ένας Ψαθάς, ένας Πρετεντέρης να δώσει σε όλο αυτό φόρμα, θλίψη είναι.

Τα πήρε όλα κι έφυγε

Δεν χρειάζεται ούτε ανάλυση ούτε και πολλή σκέψη για να καταλάβει κάποιος τον λόγο της συστηματικής προσπάθειας αποδόμησης του Στέφανου Τσιτσιπά που γίνεται εδώ και καιρό. Ατομα ντοπαρισμένα από το διχαστικό «Ή εμείς ή αυτοί» που βρήκαν, καθυστερημένα, το νόημα της ζωής (και των «ναυαγίων» τους) στο «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» τον κατέταξαν, από την αρχή, στους «αυτούς». Και άρχισε το σφυροκόπημα.

Θα έλεγα ότι ο Τσιτσιπάς απαντάει με έννοιες που μισούν οι «εμείς».

Αριστεία και διάκριση. Αλλά θα έκανα λάθος διότι δεν νομίζω ότι ο κορυφαίος τενίστας νοιάζεται να απαντήσει σε κανένα. Τις απαντήσεις τις δίνει στον εαυτό του. Και γράφει ιστορία στο τένις αφού από χθες έγινε ο τρίτος τενίστας που κερδίζει τον Ναδάλ ενώ έχανε με 2-0. Ραντεβού στα Χάροντς παλικάρια.