Ο «Γιατρός» θέλει να τους βάλει τα γυαλιά

Ο «γιατρός» των δύο τροχών, όπως τον αποκαλούν, δεν έχει πλέον να αποδείξει τίποτα. Ούτε σε αριθμούς, ούτε σε δημοφιλία. Εχει ανέβει στο βάθρο εκατοντάδες φορές – πάνω από 115 στο πρώτο σκαλί -, τα στέμματά του ως πρωταθλητή αγγίζουν τα εννιά, και μάλλον στα 42 του θέλει να πιάσει το δέκα το καλό. Αν και κανονικά θα έπρεπε να είχε βγει στη σύνταξη, όπως έχουν πράξει οι περισσότεροι συναθλητές του, ο Βαλεντίνο Ρόσι δεν το βάζει κάτω και αρνείται να «γεράσει» αγωνιστικά.

Γι’ αυτό και τούτη την περίοδο κάνει εντατική προετοιμασία με την ομάδα της Petronas Yamaha, που τον έκλεισε πέρυσι, πριν… κρεμάσει τα παπούτσια του. Ο έμπειρος αναβάτης, που τον λατρεύουν εκατομμύρια φίλαθλοι σε όλο τον κόσμο, υπέγραψε συμβόλαιο για ένα έτος, αλλά μάλλον αυτό είναι τυπικό.

Ο ίδιος δηλώνει χαρούμενος που η καριέρα του συνεχίζεται και επιθυμεί να τρέχει για μερικά ακόμη χρόνια! Εχει τα περισσότερα «ένσημα» στο MotoPG (26 χρόνια αναβάτης!), κοινώς, έχει κλείσει ένα τέταρτο αιώνα με το γκάζι κολλημένο στα 300+ χλμ./ώρα. Και όπως φαίνεται δεν είναι πρόθυμος να κατέβει από τη σέλα, κάτι που δήλωσε και ο πατέρας του, πριν από λίγο καιρό, ότι ο γιος του θα παραμείνει ανταγωνιστικός για άλλα τέσσερα χρόνια.

Ρεκόρ από… ρεκόρ

Η καριέρα του Ιταλού είναι τόσο σπουδαία, όχι επειδή έχει τις πιο αξιοζήλευτες νίκες και μια.. βιβλιοθήκη γεμάτη από αξεπέραστα ρεκόρ, αλλά και επειδή είναι ο αναβάτης που έχει ανταμώσει στις πίστες τρεις γενιές αναβατών!

Ο… άρχοντας των δύο τροχών, η ζωντανή ιστορία του MotoGP, γεννήθηκε στο Ουρμπίνο της Ιταλίας το 1979. Το πρώτο δίτροχο… βάπτισμα το πήρε από τον ίδιο τον πατέρα του, τον Γκρατσιάνο Ρόσι, έναν εξίσου σημαντικό οδηγό αγώνων που του έδειξε τα μυστικά της αγωνιστικής οδήγησης λίγο πριν ξεκινήσει το σχολείο. Στην ηλικία των πέντε ετών δεν πήρε ποδήλατο, αλλά ένα καρτ, μιας και είχε «μυριστεί» το ανεξάντλητο ταλέντο. Από εκείνη τη στιγμή, ο Ρόσι ανέβαινε σκαλί σκαλί τις επιτυχίες και πριν από 26 χρόνια άνοιξε το μεγαλύτερο κεφάλαιο της καριέρας, στο MotoGP.

Οπως είχε δηλώσει και ο ίδιος, όταν ήταν μικρός το μόνο του παιχνίδι ήταν οι μοτοσικλέτες. Το πάθος του ήταν το «καύσιμό» του και η αγάπη του για τους αγώνες τον έκανε να νιώθει σαν στο σπίτι του μόνο όταν το κοντέρ του άγγιζε τα 300 χλμ./ώρα!

Μια άγνωστη πλευρά της ζωής του είναι η αγάπη του για τη Formula 1. Ο Ρόσι βρέθηκε πολύ κοντά στο δίλημμα αν πρέπει να αφήσει το MotoGP και να μεταπηδήσει στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου σπορ. Μάλιστα, η Ferrari τού είχε δώσει την ευκαιρία να οδηγήσει δοκιμαστικά ένα μονοθέσιό της. Τελικά, ο νούμερο ένα στον κόσμο αναβάτης με τα περισσότερα κύπελλα έμεινε εκεί που γνώριζε ότι θα προσφέρει τα μέγιστα.

Κόντρα στον χρόνο

Ο Βαλεντίνο Ρόσι έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1996, στην κατηγορία των 125 κ.εκ. με την ομάδα της Aprilia. Ηταν η παρθενική, αναγνωριστική σεζόν κατά την οποία έπραξε αυτό που πίστεψε: τις αξιοζήλευτες ικανότητές του.

Το 2001, ο «Γιατρός» ξεκίνησε δυναμικά, σάρωσε κατά τη διάρκεια της σεζόν και κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο ως παγκόσμιος πρωταθλητής. Είναι γρήγορος… σαν τον διάβολο, όπως λένε και οι φίλοι του, όμως εκτός πίστας έχει αγγελική ψυχή. Οποια μηχανή κι αν οδηγήσει ο Βαλεντίνο Ρόσι είναι σαν να την καβαλάει για χρόνια. Εξοικειώνεται σε χρόνο-ρεκόρ, προσαρμόζεται σε όποιο όχημα κι αν του δώσουν, σκοντάφτει μόνο όταν περπατάει.

Σε λίγες εβδομάδες θα μπει στην πίστα, με το ίδιο νούμερο που είχε πάντα. Το νούμερο 46, στο εμπρός μέρος της μοτοσικλέτας, που είχε και ο πατέρας του όταν έτρεχε στους αγώνες. Κόντρα, λοιπόν, στον χρόνο θέλει να πάει ο Ρόσι, που μάλλον έχει ξεχάσει να του «χρεώσει» την πραγματική του αγωνιστική ηλικία.