Ο «προοδευτικός» δρόμος του Κυριάκου Μητσοτάκη

Η αναφορά στη Νεολαία Λαμπράκη, κατά τη χθεσινή συνεδρίαση στην Ολομέλεια, δεν ήρθε από τον πολιτικό που θα την περίμενε κανείς: αντίθετα, ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκείνος που επικαλέστηκε τη σχέση των προοδευτικών νέων της δεκαετίας του ’60 με την αριστεία. Η επιλογή εκνεύρισε πολύ τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που σήκωσε τους τόνους από την αρχή της δικής του ομιλίας, χωρίς ίσως να είναι προετοιμασμένος γι’ αυτό.

Η αντίδραση είναι λογική. Ο Πρωθυπουργός, εκλεγμένος με το κόμμα που θεωρείται ο παραδοσιακός αντίπαλος της Αριστεράς, έκανε κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ από αριστερά -αξιοποιώντας τη συμπάθεια που έχει αποκτήσει στο πρόσωπό του ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος το οποίο αυτοπροσδιορίζεται αριστερό αλλά αρνείται να υποστηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτή η συμπάθεια δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε ψήφο, ανοίγει όμως στον Μητσοτάκη ένα πεδίο κριτικής στην αξιωματική αντιπολίτευση που λειτουργεί ως αντίβαρο στην ιδεολογική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ, που τον θέλει ταυτισμένο με τη «λαϊκή Δεξιά».

Σε αυτή την ιστορία, ο Μητσοτάκης δεν είναι μόνος του. Εχει στο γραφείο του τον Δημήτρη Τσιόδρα, ο οποίος γνωρίζει καλά τα της Αριστεράς, αλλά και τη συγγραφική βοήθεια του αθόρυβου Γιάννη Βλαστάρη, που του επιτρέπουν να κινείται με σχετική άνεση και κάποια οικειότητα στα νερά του αντιπάλου -πρόκειται για πρόσωπα που γνωρίζουν τα κουμπιά των αριστερών ψηφοφόρων, τις αντιπαραθέσεις ανάμεσά τους και τα σημεία στα οποία μπορούν να πατήσουν για να αναδειχθεί η διάκριση της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ από την «άλλη Αριστερά», που επικαλέστηκε χθες και ο Μητσοτάκης.

Σε αυτή την προσπάθεια βοηθάει και η πολιτική του καταγωγή: σε αντίθεση με τα αντιδεξιά αντανακλαστικά που εγείρει το επίθετο Μητσοτάκης σε μια αξιοπρόσεκτη μερίδα πασόκων ψηφοφόρων, οι παραδοσιακοί αριστεροί – και πολύ περισσότερο όσοι έζησαν τον ενιαίο Συνασπισμό και δεν μετάνιωσαν για τη συνεργασία του ’89 – τον θεώρησαν, ήδη από την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ, αν μη τι άλλο συνεννοήσιμο αντίπαλο. Αυτή η πολιτική καταγωγή κάνει τον Μητσοτάκη λίγο πιο τολμηρό από τους προκατόχους του. Το είπε και μόνος του (Σκάι): «Κάποιοι ενοχλήθηκαν που ένας κεντροδεξιός πρωθυπουργός πήγε στην Ικαρία», σε ένα νησί δηλαδή στο οποίο η ΝΔ βγαίνει τρίτο κόμμα.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ. Η επίκληση στην «άλλη Αριστερά» και στην περίοδο που οι προοδευτικοί διανοούμενοι πρόσφεραν μια εναλλακτική που απορρίπτεται από τη σημερινή ηγεσία του χώρου, επειδή ακριβώς δεν απευθύνεται σε μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων, είναι κατά κύριο λόγο επικοινωνιακή. Διευκολύνει ωστόσο τον Μητσοτάκη να αποκρούει την προσπάθεια της αντιπολίτευσης να εστιάσει στο δεξιό προφίλ του κόμματός του, χωρίς το παρελθόν να αντανακλά σε αυτόν. Οπως φάνηκε και χθες, η Κουμουνδούρου επενδύει στις ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στα δύο κόμματα – γι’ αυτό άλλωστε ο Τσίπρας απάντησε στην αναφορά για τους Λαμπράκηδες με τα πεπραγμένα των νεαρών νεοδημοκρατών μετά τη Μεταπολίτευση. Κι ενώ αυτή η τακτική ταιριάζει στον Μητσοτάκη, ενδεχομένως και στους πιο τεχνοκράτες από τους υπουργούς του που επενδύουν σε αυτό ακριβώς το κοινό, τα πράγματα μπερδεύονται όταν την ίδια «γραμμή» καλείται να υποστηρίξει η ΝΔ: «Ο κ. Τσίπρας ταυτίζεται για άλλη μια φορά με συντηρητικές απόψεις» ακούστηκε από τα επίσημα κομματικά χείλη, μέσω του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, Τάσου Γαϊτάνη.

Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η πρωθυπουργική επιλογή; Ακόμα κι αν τα σημεία που καλείται να υπερασπιστεί ο Τσίπρας στη Βουλή βγαίνουν από την ιστορία της Αριστεράς -κατά κύριο λόγο της προδικτατορικής βέβαια, όχι της μεταπολιτευτικής – φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στρέψει τα μάτια του σε ένα ευρύτερο προοδευτικό κοινό, ποντάροντας περισσότερο στα πασοκικά αντανακλαστικά. Εκεί έχει πλέον μεγαλύτερο πεδίο δράσης: το κομμάτι της άστεγης Αριστεράς, που απαρνήθηκε τον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο των αντιμνημονίων και σήμερα ψάχνεται στον χωροχρόνο, δύσκολα επιστρέφει, γι’ αυτό το επικαλούνται τόσο ο Μητσοτάκης όσο και το Κίνημα Αλλαγής.