Επενδύσεις στην καταστροφή

Το νέο σκληρό λοκντάουν, που ανακοινώθηκε χθες, όπως όλα δείχνουν ήταν αναπόφευκτο. Οπως φαίνεται από τις πληροφορίες των επιδημιολόγων και τους δείκτες που ήρθαν στη δημοσιότητα, ήταν ο μοναδικός τρόπος να περιοριστεί η διάδοση του κορωνοϊού και να ανασχεθεί το τρίτο κύμα – σε μια συγκυρία στην οποία τα κρούσματα αυξάνονται, ενώ οι μεταλλάξεις του ιού συμβάλλουν στην αύξηση της μεταδοτικότητας.

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες εβδομάδες ούτε οι πολίτες ήμασταν όσο πειθαρχημένοι έπρεπε ούτε η πολιτεία έπαιξε τον ρόλο της επιβάλλοντας τα μέτρα που αποφάσιζε. Ευνόητο. Υπάρχει κούραση, η αγορά αγωνιά, ενώ όλοι ελπίζαμε ότι ο καιρός θα ήταν ο ιδανικός σύμμαχος για να μείνουν χαμηλά τα κρούσματα. Ως φαίνεται, τα πράγματα αλλάζουν – και πλέον οι νέοι περιορισμοί είναι γεγονός.

Προσωπικώς δεν είμαι αισιόδοξος ότι το λοκντάουν, αυτή τη φορά, θα πετύχει. Εχουν αυξηθεί όσοι αμφισβητούν τα μέτρα ενώ το κράτος δεν μοιάζει να μπορεί να αναλάβει το βάρος της επιβολής τους, από τον φόβο μη χαρακτηριστεί αυταρχικό. Και πάντα καραδοκούν εκείνοι που αδιαφορούν για τη δημόσια υγεία, εκείνοι που επενδύουν το πολιτικό τους μέλλον ή τις συνδικαλιστικές επιδιώξεις τους σε μια επόμενη καταστροφή.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Κουράγιο.