Τα πολλά πρόσωπα του Κρίστοφερ Πλάμερ

Λέγεται ότι ο ηθοποιός Κρίστοφερ Πλάμερ που πέθανε πριν από μερικές ημέρες σε ηλικία 91 ετών (5/2/2021), είχε σιχαθεί τόσο πολύ την ταύτισή του με τον Κάπτεν φον Τραπ, τον πολύτεκνο πατέρα που υποδύθηκε στη «Μελωδία της ευτυχίας» (1965) που από κάποια στιγμή και μετά αρνούνταν κυριολεκτικά την οποιαδήποτε νύξη σε αυτόν. Εν μέρει είναι κατανοητό. Στην πολύχρονη καριέρα του, ο Κρίστοφερ Πλάμερ είχε παίξει σε περισσότερες από 210 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, ενώ η δουλειά του στο θέατρο ήταν εξίσου σημαντική. To One Man Show του στο Μπρόντγουεϊ όταν υποδύθηκε έναν άλλον ηθοποιό, με πολύ πιο σκοτεινή ιστορία, τον Τζον Μπάριμορ, έχει αφήσει εποχή και χάρισε στον Πλάμερ το δεύτερό του βραβείο ΤΟΝΥ.

Επίσης, υπήρξε ιδιαίτερα εντυπωσιακός σε σαιξπηρικούς ρόλους: Αμλετ, Ιάγος, Ληρ, Μακμπέθ. Ο Πλάμερ ήταν μια πολύ μεγάλη μορφή του θεάτρου και μάλιστα το θέατρο ήταν που εμπόδιζε την ανάπτυξη της κινηματογραφικής καριέρας του, στην οποία εν τέλει τον βοήθησε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ «διδάσκοντάς» τον πώς να παίζει για το σινεμά. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν όλα αυτά να συμπυκνώνονται σε έναν μόνον ρόλο, του Φον Τραπ; Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι το μιούζικαλ του Ρόμπερτ Γουάιζ με πρωταγωνίστρια την Τζούλι Αντριους, μια ταινία-σταθμός στο είδος της (της οποίας μάλιστα το κοινό δεν έπαψε ποτέ να ανανεώνεται), παρέμεινε μέχρι το τέλος η πιο δημοφιλής ταινία του καναδού ηθοποιού.

Εστω και αν ο Κρίστοφερ Πλάμερ έκανε ό,τι μπορούσε για να ξεφύγει από τη σκιά αυτού του ρόλου. Επαιξε όποιο ρόλο μπορεί κανείς να φανταστεί, από τον Οιδίποδα Τύραννο στην ομότιτλη ταινία του Φίλιπ Σάβιλ παραγωγής 1968 μέχρι έναν βασιλιά των Ινκας στο «Βασιλικό κυνήγι του ηλίου» (1969). Υποδύθηκε τον θρυλικό κατάσκοπο Εντι Τσάπμαν στο «Εντι Τσάπμαν ο τριπλός κατάσκοπος» (1966) και ως δευτεραγωνιστής έπαιξε κουτσούς βετεράνους στρατιωτικούς («Τιτανομαχία πάνω από την έρημο», 1976), αφοσιωμένους αστυνομικούς («Ολική έκλειψη», 1995), ψυχοπαθείς δολοφόνους («Σιωπηλός δολοφόνος», 1978) και ευφυείς κομπιναδόρους («Το τσακάλι και ο μαφιόζος», 1982).

Υποδύθηκε πολλά αληθινά πρόσωπα, όπως ο Στρατάρχης Ρόμελ στη «Νύχτα των στρατηγών» (1967) του Ανατόλ Λίτβακ, ο Αριστοτέλης στον «Αλέξανδρο» (2004) του Ολιβερ Στόουν, ο δούκας του Ουέλινγκτον στο «Βατερλό» (1970) του Σεργκέι Μπονταρτσούκ, ο συγγραφέας Ράντγιαρντ Κίπλινγκ στον «Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» (1975) του Τζον Χιούστον, ο δημοσιογράφος Μάικ Γουάλας στο «The insider» (1999) του Μάικλ Μαν και ο Λέων Τολστόι στον «Τελευταίο σταθμό» (2009) του Μάικλ Χόφμαν, για το οποίο στα 80 του βρέθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του υποψήφιος για Οσκαρ.

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΟΣΚΑΡ. Εναν χρόνο αργότερα απέκτησε το μοναδικό Οσκαρ της καριέρας του (β’ ρόλου) για τον ηλικιωμένο χήρο πατέρα του Γιούαν Μακ Γκρέγκορ – ο οποίος με καθυστέρηση ανακαλύπτει την ομοφυλοφιλική πλευρά του εαυτού του στους «Πρωτάρηδες» («The beginners», 2010). Σε εκείνη την απονομή ήταν που ο Πλάμερ απευθυνόμενος στο επίχρυσο αγαλματάκι είπε: «Είσαι μόλις δυο χρόνια μεγαλύτερο από μένα, λατρεία μου, πού ήσουν σε όλη μου τη ζωή;».

Θα ακολουθούσε μία ακόμη υποψηφιότητα, για την ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ «Ολα τα λεφτά του κόσμου» (2017) στην οποία υποδύθηκε τον δισεκατομμυριούχο Τζ. Πολ Γκέτι, έχοντας αντικαταστήσει τον Κέβιν Σπέισι. Ετσι, στα 88 του ο Πλάμερ έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που προτάθηκε για Οσκαρ ερμηνείας. Πολύτιμος πραγματικά ηθοποιός, είχε το χάρισμα να αλλάζει πρόσωπο με τρομερή πειθώ και να γίνεται άλλοτε επικίνδυνος και απειλητικός, άλλοτε στοργικός και τρυφερός σαν να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Η μεγαλύτερή του μετάνοια ήταν η άρνησή του να υποδυθεί τον μάγο Γκάνταλφ στη σειρά ταινιών του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών», ο οποίος τελικά πήγε στον Ιαν Μακ Κέλεν.

Ο Αρθουρ Κρίστοφερ Ορμε Πλάμερ γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1929 στο Τορόντο του Καναδά και ήταν το μοναχοπαίδι υπαλλήλου στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ και ασφαλιστή. Στις φλέβες του κυλούσε σκωτσέζικο, ιρλανδέζικο και βρετανικό αίμα ενώ προπάππους του ήταν ο Τζον Αμποτ, ο τρίτος πρωθυπουργός του Καναδά.

Ο Πλάμερ παντρεύτηκε τρεις φορές και τις τρεις με ηθοποιούς, την Τάμι Γκράιμς (1956- 1960), την Πατρίσια Λούις (1962-1967) και από το 1970 μέχρι τον θάνατό του την Ιλέιν Τέιλορ. Με την Γκράιμς απέκτησε μια όρη, επίσης ηθοποιό, την Αμάντα Πλάμερ.