Του κολυμπητή

Εκεί, πέρα κι αντίπερα, στα γυάλινα πηγάδια,

στοιχειό ξεφανερώθηκε, που τρώει τους αντρειωμένους.

Τους έφαγε, τους έσωσε, κανείς δεν είχε μείνει.

Ο γιος της χήρας έμεινε ο μόνος αντρειωμένος.

Παίρνει κοντάρι και σπαθί και πάει να κυνηγήσει.

Πέρασε ράχες και βουνά, ράχες και κορφοβούνια,

κυνήγι δεν επέτυχε, κυνήγι δεν εβρήκε.

Κι αυτού, στο γέρμα του γηλιού, κοντά να βασιλέψει,

βρίσκει μια κόρη ροϊδινή, ξανθή και μαυρομάτα,

με τα μαλλιά της ξέπλεγα, στο δάκρυ φορτωμένη.

Στέκει και τη θιαμαίνεται, στέκει και τη ρωτάει:

«Κόρη μου, ποιος σ’ εγέννησε, τι μάνα σ’ έχει κάμει;»

«Κι εμένα μάνα μ’ έκαμε, μάνα σαν τη δική σου».

«Τ’ έχεις, κόρη, και θλίβεσαι, τ’ έχεις κι αναστενάζεις;»

«Βλέπεις εκείνη την ιτιά, την αστραποκαμένη,

οπο’ ‘χει αντάρα στην κορφή και καταχνιά στη μέση;

Εκεί πήγα να πιω νερό, να πιω και να γιομώσω.

Το βουλωτήρι μο’ ‘πεσε, τ’ ώριο μου δαχτυλίδι,

κι όποιος βρεθεί και κατεβεί να το ‘βρει, να το βγάλει,

αυτόν θα τον στεφανωθώ, άντρα θενά τον πάρω».

«Εγώ να μπω, κι εγώ να βγω, κόρη μ’, να σου το βγάλω!»

Ξεντύθη ο νιος, ξεζώθηκε και στο πηγάδι εμπήκε.

Χαλεύει εδώ, χαλεύει εκεί, και τίποτες δε βρίσκει.

Βλέπει τα φίδια σταυρωτά, με τις οχιές πλεγμένα.

«Ρίξε μου, κόρη, τα μαλλιά, να πιάσω νά ‘ρτω απάνω!

Εδώ είν’ τα φίδια σταυρωτά, με τις οχιές πλεγμένα».

«Αυτού που μπήκες, νιούτσικε, πίσω δε μεταβγαίνεις»