«Η μοναχική μάχη {LF}με τις λευκές σελίδες»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… με το συγκλονιστικό πανό ενός νεαρού προς τη μητέρα του που μπήκε να νοσηλευτεί από τον κορωνοϊό σε νοσοκομείο της Λάρισας. «Μαμά είμαι εδώ κοντά σου. Σε παρακαλώ να νικήσεις στη μάχη της ζωής σου. Γίνε γρήγορα καλά μανούλα μου. Σ’ αγαπώ πολύ…». Μια σπαρακτική αφήγηση.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Νιώθω ότι χαϊδεύει την ψυχή μου και κάνει την καρδιά μου να πάλλεται. Καταφεύγω συχνά στις μουσικές της στη διάρκεια της συγγραφής. Το έκανα κατά κόρο στο τελευταίο βιβλίο, «Τα δεκαέξι γράμματα». Ενιωθα ότι ακούγοντάς την, το μυαλό μου γεννάει λέξεις. Κλείνω τα μάτια, ακούω κάμποση ώρα κι αρχίζω γράψιμο.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… η μοναχική μάχη με τις λευκές σελίδες του υπολογιστή, σαν ανάβαση σε κακοτράχαλο βουνό. Το τσουχτερό κρύο του Γενάρη. Η ατέλειωτη μοναξιά για ένα σημαντικό διάστημα στο οποίο χάνομαι. Η αγωνία της σωστής αφήγησης. Η ασυναίσθητη σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο βιβλίο μου.

Βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… «Το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ», «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα», «Το λάθος», «Λεμονοδάσος», «Μικρή ιστορία του κόσμου» του Ernst Gombrich.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… την εμπεριστατωμένη άποψη. Αρνούμαι τους γενικούς αφορισμούς, τις γενικόλογες κι αόριστες προσεγγίσεις, αποδέχομαι πλήρως μια αρνητική γνώμη που αιτιολογεί.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… την ημέρα που ξαναδιαβάζω το βιβλίο το οποίο μόλις ολοκλήρωσα. Βασανίζομαι πολύ για να βρω τι θα μπορούσα να κάνω καλύτερα, να εντοπίσω σημεία που τελικά δεν με ικανοποιούν για να τα αφαιρέσω, να προσθέσω πιο ενδιαφέρουσες παραμέτρους.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… Η μεγάλη χίμαιρα του Μ. (Μίτια, δηλαδή Δημήτρης στα ρώσικα) Καραγάτση. Πενήντα επτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του, με συγκλονίζει ακόμα με τις λέξεις και τα νοήματα. «Αφού δεν μπορώ ν΄ αγαπήσω τους ανθρώπους, θ’ αγαπήσω τους ουρανούς, τις θάλασσες, τους κάμπους, τα βουνά και τις πολιτείες όλου του κόσμου. Ξέρετε τι σημαίνει χίμαιρα; Είναι το ασύλληπτο, το ανέφικτο».

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… ο Καραγάτσης – τον οποίο χρησιμοποιώ ξανά – είχε δίκιο βουνό όταν έλεγε ότι οι μέρες είναι όλες φαρμακωμένες από το ψέμα. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν διαμάντια στις προθήκες και στα ράφια. Το θέμα είναι πόσο ανοιχτή ψυχή έχει ο καθένας να τα ανακαλύψει. Πόσες ώρες θα αφήσει κλειστή την τηλεόραση και το κινητό.

Το μυθιστόρημα του Μένιου Σακελλαρόπουλου «Τα δεκαέξι γράμματα» για την ιστορία του συνταξιούχου πυροσβέστη Αργύρη Φαρμάκη και του γιου του, κυκλοφορεί από τις εκδ. Ψυχογιός

Μένιος Σακελλαρόπουλος
Τα δεκαέξι γράμματα
Εκδ. Ψυχογιός, σελ.408
Τιμή 16,60 ευρώ