Μπορούν {LF}να ανακάμψουν {LF}οι φθηνές χώρες;

Οι φτωχές χώρες είναι φθηνές. Το 2019, ένα δολάριο θα μπορούσε να αγοράσει δύο φορές περισσότερα στην Αργεντινή, το Μαρόκο, τη Νότια Αφρική και την Ταϊλάνδη από ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα μπορούσε να αγοράσει τρεις φορές περισσότερα στο Βιετνάμ, την Ινδία και την Ουκρανία, και τέσσερις φορές περισσότερα στο Αφγανιστάν, το Ουζμπεκιστάν και την Αίγυπτο. Εάν μια χώρα είναι φθηνή, θα πρέπει να είναι πιο ανταγωνιστική και συνεπώς ικανή να καλύψει την απόσταση από τις πλουσιότερες οικονομίες.

Εάν οι φτωχές χώρες είναι πολύ λιγότερο παραγωγικές, δεν θα έπρεπε τα πράγματα εκεί να κοστίζουν περισσότερο, διότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος και προσπάθεια για να γίνουν; Αυτό θα συνέβαινε εάν οι μισθοί ήταν οι ίδιοι σε όλες τις χώρες. Αλλά είναι πολύ χαμηλότερες στις φτωχές χώρες από ό,τι στις πλούσιες. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, οι μέσοι ετήσιοι μισθοί το 2019 ήταν πάνω από 60.000 $ στην Ελβετία και τις ΗΠΑ. Πάνω από 50.000 $ στην Αυστραλία, τη Δανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Πάνω από 40.000 $ στη Γαλλία, τη Νότια Κορέα και τη Σουηδία. Πάνω από 30.000 $ στην Ισπανία, τη Νότια Κορέα, την Ιταλία και την Πολωνία. Πάνω από 20.000 $ στην Ελλάδα και την Ουγγαρία. Και πάνω από 10.000 $ στο Μεξικό. Ομως δεν είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε: ένα δολάριο αγοράζει περισσότερα σε μια φτωχή χώρα από μια πλούσια.

Το γεγονός ότι οι φτωχές χώρες είναι φθηνές καθιστά δυσκολότερο για αυτές να αποκτήσουν την τεχνολογία που χρειάζονται για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Ως αποτέλεσμα, παραμένουν φτωχές. Αλλά ίσως υπάρχει ένας τρόπος να μετατραπεί το ότι είναι φθηνές σε πλεονέκτημα. Εάν οι φτωχές χώρες θα μπορούσαν να αναπτύξουν τις δυνατότητες εξαγωγής επιχειρηματικών υπηρεσιών που βασίζονται στη γνώση και την εξειδίκευση (KIBS), οι εταιρείες τους θα μπορούσαν να είναι παγκοσμίως ανταγωνιστικές, παρέχοντας παράλληλα στους υπαλλήλους τους υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, όπως έκαναν ινδικές εταιρείες, όπως η Wipro και η Tata Consultancy Services. Το να είσαι φθηνή χώρα δεν είναι πανάκεια. Το αντίθετο: μπορεί να εμποδίσει την ευημερία κάνοντας την τεχνολογία -είτε πρόκειται εργαλεία είτε για τεχνογνωσία – σχετικά πιο ακριβή. Ωστόσο, το να είναι μια χώρα φθηνή μπορεί να αφήσει ανοιχτά μερικά παράθυρα μέσω των οποίων οι φτωχότερες χώρες θα μπορούσαν να βρουν έναν τρόπο να εξελιχθούν.

Ο Ρικάρντο Χάουσμαν είναι πρώην υπουργός σχεδιασμού στη Βενεζουέλα και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Inter-American Development Bank. Είναι καθηγητής στο John F. Kennedy School of Government του Harvard και διευθυντής στο Harvard Growth Lab.