Σχέδιο

Ομολογώ ότι είχα ξεχάσει την επέτειο των Ιμίων. Η εθνική μνήμη μας άλλωστε έχει εξασθενήσει αφότου ο εθνοκήρυκας Καμμένος σταμάτησε να πετάει στεφάνια στη θάλασσα και να φωνάζει «μολών λαβέ».

Αυτό δεν εμπόδισε φυσικά άλλους να πάρουν την σκυτάλη.

Η μπίζνα πουλάει. Ακόμη και βιβλία ψεκασμένων εθνικοφρόνων έχουν γραφεί για να υποστηρίξουν πως στα Ιμια χάσαμε το Αιγαίο, ενδεχομένως το Ιόνιο, μπορεί και τη Μαύρη Θάλασσα.

Μόνο που τα Ιμια ήταν μια μάλλον απλή περίπτωση.

Μια σειρά από τυχαία και λιγότερο τυχαία περιστατικά οδήγησαν σε κλιμακούμενη ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Λέγεται πως παρακρατικοί ή τυχοδιωκτικοί μηχανισμοί κινήθηκαν και στις δύο χώρες για να σπρώξουν στη σύγκρουση. Δεν έχει άλλη εξήγηση η (εκατέρωθεν) στρατιωτική κινητοποίηση.

Οι δικοί μας ήθελαν καταφανώς να ρίξουν ή να τραυματίσουν τη νεοσύστατη τότε κυβέρνηση Σημίτη – όπως υποστηρίζει και ο εκ των πρωταγωνιστών τότε Θ. Πάγκαλος σε νέο βιβλίο (Θ. Πάγκαλος, «Ιμια, S-300, Οτσαλάν. Παλεύοντας για την ειρήνη», Politeianet.gr, 2020).

Ακολούθησαν μια βαρύτατη αμέλεια(;) της στρατιωτικής ηγεσίας με την κατάληψη από τους Τούρκους της δεύτερης αφύλαχτης βραχονησίδας και η τραγική απώλεια τριών στρατευμένων συμπολιτών μας.

Ευτυχώς εκδηλώθηκε αμερικανική μεσολάβηση.

Η σύγκρουση αποσοβήθηκε. Και ο Πρωθυπουργός με τη στοιχειώδη πολιτική αγωγή που οφείλει να διαθέτει κάθε ηγέτης δημοκρατικής χώρας ευχαρίστησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ για τη συνδρομή της.

Δήλωση που θεωρήθηκε από τους πατριώτες των μετόπισθεν περίπου ως πράξη εθνικής ταπείνωσης. Οι βουλευτές της ΝΔ (υπό τον Εβερτ) φώναζαν για προδοσία.

Τέλος ιστορίας. Μετά ήλθαν οι μέλισσες.

Η αποτροπή μιας σύγκρουσης που κανένας (πλην των παρακρατικών…) δεν ήθελε, ούτε χρειαζόταν, βαφτίστηκε εθνική υποχώρηση επειδή έφυγε από μια βραχονησίδα μια σημαία που δεν υπήρχε πριν.

Παρόλο που κανείς δεν υποχώρησε σε τίποτα επί της ουσίας. Απόδειξη ότι είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα τα ίδια συζητούμε με τους Τούρκους.

Δεν έχει νόημα φυσικά να αναλύσω τους ανισόρροπους.

Ηθελα απλώς να σημειώσω ότι ακόμη και μια σειρά τυχαίων, ανεύθυνων ή απλώς ακατανόητων περιστατικών μπορεί να κρύβει ένα σχέδιο. Και ότι οι τζογαδόροι του σχεδίου είναι συνήθως εκείνοι που πρώτοι καταριούνται την αποτροπή του.

Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι τα Ιμια έχουν διδάγματα.

Αφενός ότι ο χειρισμός μιας κρίσης δεν είναι υπόθεση θυμικού. Και αφετέρου ότι η εθνική τιμή είναι το συνηθισμένο καταφύγιο των τυχοδιωκτών.

Θα έλεγα «των απατεώνων», αλλά από όσο θυμάμαι αυτό το έχει πει άλλος, και μάλιστα πολύ πριν αρχίσει ο Καμμένος να πετάει στεφάνια.