Με το όπλο παρά πόδα{CR}

Στις 14 Ιανουαρίου δημοσίευσα σε αυτή τη σελίδα, στα «ΝΕΑ», μια μαύρη λίστα της βίας στα ΑΕΙ – μικρή επιλογή από τα σοβαρά κρούσματα που σταχυολόγησα από δημοσιεύματα της τελευταίας τριετίας. Δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο η βία μέσα στα πανεπιστήμια, όπως εκτιμούσε χθες στη Βουλή ο Νίκος Φίλης, είναι συνεχής και αδιάλειπτη.

Κατά τον Φίλη, είναι περιθωριακά τα περιστατικά κατά τα οποία φοιτητές χτίζουν τους καθηγητές τους στα γραφεία τους. Περιθωριακό φαινόμενο θεωρεί τον ξυλοδαρμό του καθηγητή στο Πάντειο Αγγελου Συρίγου και από φοιτητές του, περιθωριακό φαινόμενο και τον εξευτελισμό του πρύτανη στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Δημήτρη Μπουραντώνη. Περιθωριακά φαινόμενα βαφτίζει τη ρύπανση, τις καταλήψεις των κοιτώνων στις εστίες από διάφορες συμμορίες, το εμπόριο ναρκωτικών. Περιθωριακά φαινόμενα βαφτίζει τους βιασμούς και τις ληστείες έως πέρυσι (έως ότου δηλαδή μπει η αστυνομία) στο κάμπους του ΑΠΘ, περιθωριακή και την απαγόρευση ή τη διάλυση εκδηλώσεων που δεν αρέσουν σε διάφορες αποχρώσεις του αριστερού ή αναρχικού ριζοσπαστισμού.

Ο Φίλης είναι άσος στη διαστρέβλωση, όταν περιγράφει τα πανεπιστήμια – στα οποία έχει μακρά εμπειρία ως συνδικαλιστής. Θεωρεί ότι δεν είναι τίποτα όσα συμβαίνουν, τα βρίσκει φυσιολογικά. Ισως ήταν φυσιολογικά για τον ίδιο, ο οποίος δεν ήταν κανονικός φοιτητής που νοιαζόταν για το πτυχίο προκειμένου να κερδίσει τη ζωή του αλλά επαγγελματίας συνδικαλιστής και πολιτικός ινστρούχτορας των κινημάτων.

Ούτε τα βίαια επεισόδια αξιοποιήθηκαν, με τη βοήθεια ΜΜΕ, «για να δημιουργήσουν στην κοινωνία μια καθαρά επικοινωνιακή εικόνα άντρων ανομίας». Ισα ίσα. Οπως καταλάβαμε από τον τρόπο που χειρίστηκε τη βιαιοπραγία εναντίον του ο δυστυχής πρύτανης Μπουραντώνης, πολλά ανάλογα περιστατικά έχουν αποκρυβεί – για να μη διαταραχθεί η όποια ισορροπία και για να μην αμφισβητηθεί το σημερινό στάτους που, ως φαίνεται, βολεύει πολλές εξουσίες, και των καθηγητών.

Το νομοσχέδιο που συζητείται εκκινεί από δυο σημαντικές κατακτήσεις. Το περίφημο πανεπιστημιακό άσυλο πλέον είναι παρελθόν – και δεν τρέχει τίποτα. Και τα σώματα φύλαξης υπό την εποπτεία τους, που ζητούν σήμερα οι πρυτάνεις, είναι πλέον αίτημα της Αριστεράς, που λίγους μήνες πριν δεν ήθελε να το ακούσει. Πρόκειται για μικρές προσαρμογές των διαμαρτυρομένων υπό το βάρος της πραγματικότητας, που όμως δείχνουν ότι η κουλτούρα της ακινησίας, χάρη στην οποία αναπαραγόταν το πανεπιστήμιο το οποίο περιείχε περιπτώσεις όπως αυτές του Φίλη, έχουν ήδη ηττηθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται συστηματικά, με οξύτητα, κατά της προσπάθειας για αλλαγές στα πανεπιστήμια. Αντιδραστικό ανεβάζει το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, αντιδραστικό το κατεβάζει. Αλλά ό,τι κι αν πει, και ο Φίλης και οι συνεργάτες του γνωρίζουν ότι το νομοσχέδιο θα περάσει, και μάλιστα θα ‘ναι η αρχή μερικών ακόμα νομοθετικών πρωτοβουλιών ώστε η πολλαπλή στρέβλωση των ελληνικών ΑΕΙ να γίνει παρελθόν. Θα γίνει έτσι, επειδή ήταν στο εκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ, επειδή δηλαδή είναι απαίτηση των ψηφοφόρων, που ψήφισαν «κανονικότητα».

Τι μένει για την Αριστερά; Μια πολιτική στρατηγική ζαχαριαδικού τύπου: «με το όπλο παρά πόδα» και με προοπτική, κάποια στιγμή, ένας Γαβρόγλου του μέλλοντος να διαλύσει ό,τι έχει φτιαχτεί. Αν οι αλλαγές είναι τολμηρές, αν περιλαμβάνουν το σύνολο της ανώτατης εκπαίδευσης και πετύχουν να αλλάξουν το πανεπιστήμιο, οι νοσταλγοί του σημερινού πανεπιστημίου θα είναι γραφικά απολειφάδια άλλων καιρών.