Οι τρεις εκδοχές του Θοδωρή Ζαγοράκη

Οσο περνάνε οι μέρες οι πιθανότητες ο Θοδωρής Ζαγοράκης να γίνει ο πρώτος έλληνας ποδοσφαιριστής που θα κερδίσει τον τίτλο του προέδρου της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ολοένα και μεγαλώνουν. Μπορεί να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εκλεκτόρων (δηλαδή προέδρων Ενώσεων) που να μην τον θέλουν και μπορεί ένα κομμάτι της στρατευμένης ελληνικής αθλητικογραφίας να πολεμά την υποψηφιότητά του, εξαιτίας μιας οπαδίστικης τύφλας, αλλά όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές της ομοσπονδίας γίνεται ολοένα και περισσότερο φανερό ότι άλλη λύση δεν υπάρχει. Κάνεις σόουμαν έλληνας παράγοντας δεν τολμάει να αμφισβητήσει την επιθυμία και την παραίνεση του Πρωθυπουργού της χώρας κατεβάζοντας ως υποψήφιο έναν αχυράνθρωπο. Οποιος δεν θέλει τον Ζαγοράκη, πρέπει να πάει κόντρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Κάτι μου λέει πως αυτή την περίοδο δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Τρεις
Τι πρόεδρος θα είναι ο Ζαγοράκης, αν τυχόν εκλεγεί; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Στο βιογραφικό του υπάρχουν πολλά που με ενθουσιάζουν και πολλά που με προβληματίζουν. Αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι γνωρίζω τρεις διαφορετικές εκδοχές του Θοδωρή Ζαγοράκη. Τον ποδοσφαιριστή, τον πρόεδρο του ΠΑΟΚ και τον ευρωβουλευτή. Και είναι τόσο διαφορετικοί αυτοί οι τρεις ώστε συχνά και εγώ ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι πρόκειται για το ίδιο άτομο.

Μαθήματα
Ο ποδοσφαιριστής Ζαγοράκης είναι ένα καταπληκτικό ελληνικό success story κι όχι μόνο γιατί υπήρξε ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Ελλάδος που το 2004 έκανε στην Πορτογαλία τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική έκπληξη όλων των εποχών. Πριν από αυτόν τον ανεπανάληπτο θρίαμβο, που ήταν ωστόσο αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας, ο Ζαγοράκης είχε καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση των συναδέλφων του, αλλά και των ποδοσφαιρόφιλων συνολικά, χάρη στον ιδρώτα και στον χαρακτήρα του. Με το τρέξιμό του κατάφερε να φτάσει να αγωνιστεί στην Πρέμιερ Λιγκ σε καιρούς που αυτό ήταν για τους έλληνες ποδοσφαιριστές άπιαστο όνειρο. Κυρίως όμως ο Ζαγοράκης υπήρξε αγαπητός ως ποδοσφαιριστής γιατί είχε μια αυθεντικότητα και μια αλήθεια: έμοιαζε και ήταν ένας ωραίος τύπος με τον οποίο μπορούσες να περάσεις καλά. Ο γυναικοκατακτητής, καλοπερασάκιας, χιουμορίστας και καπάτσος Ζαγόρ δεν παρίστανε ποτέ του τον σοβαροφανή, αλλά την ίδια στιγμή μπορούσε να μεταβληθεί από «τυπάρας» (για να θυμηθώ τον ωραίο χαρακτηρισμό του Γιώργου Καραγκούνη) σε θηρίο ανήμερο! Ηταν αληθινός αρχηγός γιατί είχε πιστούς ακόλουθους, αλλά και γιατί είχε και κύρος. Οχι για να μεσολαβήσει π.χ. ανάμεσα στον Ντέμη Νικολαΐδη και τον Βασίλη Τσιάρτα πείθοντάς τους να γίνουν φίλοι, αλλά γιατί όταν σήκωνε τον τόνο της φωνής του τον άκουγαν και οι δύο. Φυσικά όλοι λάτρευαν πάντα τις ιστορίες του: τα μαθήματα ελληνικών στον Εμιλ Χέσκεϊ στη Λέστερ προκαλούν γέλιο ακόμα και σήμερα.

Ενστικτα
Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ Θοδωρής Ζαγοράκης ήταν πρωταγωνιστής σε μια δύσκολη και συναρπαστική ιστορία, με διαφορετικό, όμως, ρόλο. Ο Ζαγοράκης ως ποδοσφαιριστής ποτέ δεν πούλησε οπαδιλίκι με τον τρόπο που το έκανε ο Πάμπλο Γκαρσία π.χ., προκαλώντας δηλαδή αντιπάλους και κολακεύοντας τα χειρότερα ένστικτα της εξέδρας. Τον ΠΑΟΚ ωστόσο τον πονούσε και στα δύσκολα μπήκε μπροστά, όχι παριστάνοντας τον σούπερ οπαδό της ομάδας, αλλά παίζοντας τον ρόλο του εμψυχωτή που μπορούσε να πείσει τον κόσμο να συμπαρασταθεί στην εταιρεία γλιτώνοντάς την από τη χρεωκοπία. Ο Ζαγοράκης δεν έκανε αναφορές σε μεγάλα οράματα, όπως ο Ντέμης Νικολαΐδης π.χ. όταν διοίκησε την ΑΕΚ. Δεν προσπάθησε επίσης να δημιουργήσει εχθρούς – πρακτική που στο ποδόσφαιρο πολύ συχνά αποδίδει, όταν στόχος είναι η συσπείρωση του κόσμου. Από την άλλη δεν θέλησε και πότε του να ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου, να ασκήσει κριτική στα θεσμικά του όργανα, να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, να συγκρουστεί ή να κάνει προτάσεις. Παρέμεινε ένα λαϊκό παιδί που στηρίζεται στα φιλαράκια του. Αυτό όπως αποδείχτηκε δεν ήταν τρόπος διοίκησης, αλλά τρόπος διαχείρισης μιας δυσκολίας: ο Ιβάν Σαββίδης εμφανίστηκε τη στιγμή που τον είχε ανάγκη για να μη χρεωθεί μια ιστορική χρεωκοπία. Παρέδωσε την ομάδα λίγο πριν σηκώσει τα χέρια ψηλά αδυνατώντας να τη γλιτώσει από το βάρος των χρεών της. Τα οποία, παρά τη βοήθεια του κόσμου και όχι μόνο, παρέμειναν και λειτουργούσαν σαν θηλιά στον λαιμό.

Βρυξέλλες
Οταν ο Ζαγοράκης αποφάσισε να κατεβεί για ευρωβουλευτής πίστευα ότι με το ποδόσφαιρο δεν θα ασχοληθεί ποτέ. Είχε γίνει οικογενειάρχης – τα ξεφαντώματα που εξασφάλιζε η μεγάλη του δημοτικότητα δεν τον ενδιέφεραν πια. Η διοικητική εμπειρία στον ΠΑΟΚ τον ατσάλωσε, αλλά και τον τσαλάκωσε. Κατάλαβε ότι οι φίλοι του στον χώρο δεν ήταν τελικά τόσοι πολλοί. Πικράθηκε αλλά είχε και μια τύχη: παρά τις δυσκολίες που στον ΠΑΟΚ πέρασε, δεν μουτζουρώθηκε η εικόνα του. Η μετάβαση στην πολιτική ήταν εύκολη, γιατί ο «Ζαγόρ» ήταν πάντα το καλό λαϊκό παιδί με το οποίο θέλουμε να κάνουμε παρέα: αυτό αρκεί. Δυσκολευόμουν να τον φανταστώ ως ευρωβουλευτή και δεν το κρύβω. Πίστευα ότι θα βαρεθεί στις Βρυξέλλες και ότι αργά ή γρήγορα θα μετατρέψει την εκεί παραμονή του σε ευκαιρία για να διασκεδάζει με τα φιλαράκια του, που θα μπορούσαν να τον επισκέπτονται και να περνάνε ωραία στέλνοντας τον λογαριασμό της καλοπέρασης στα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν συνέβη τίποτα από αυτά και χαίρομαι πραγματικά. Ο Ζαγοράκης έφτιαξε ένα από τα καλύτερα γραφεία συνεργατών που είχε ποτέ έλληνας ευρωβουλευτής. Εδειξε σοβαρότητα, έμαθε να ακούει και δεν έχει καμία σχέση πια με το παλικάρι με το οποίο όλοι ήμασταν βέβαιοι ότι θα περνούσαμε ωραία.

Σαματάς
Αυτή η τελευταία εκδοχή του «Ζαγόρ», πρέπει να είναι η πιο βαρετή για μας που μεγαλώσαμε με τις ιστορίες του. Αλλά αυτός ο Ζαγοράκης, ο βαρετός ευρωβουλευτής, είναι αυτός που εγώ θα ήθελα να δω στην προεδρία της ΕΠΟ. Ο έξω καρδιά ωραίος τύπος με τον οποίο καλοπερνούσαμε δεν νομίζω πως μπορεί να διοικήσει την ομοσπονδία. Ο αγχωμένος πρόεδρος του ΠΑΟΚ που έψαχνε τις κατάλληλες λέξεις για να μιλήσει στην καρδιά των οπαδών, επίσης δεν μπορεί να είναι στην ομοσπονδία χρήσιμος. Αλλά ο ευρωβουλευτής που βρήκε τους κατάλληλους ανθρώπους για το γραφείο του, που χάθηκε από τη νύχτα, που δεν καλούσε στις Βρυξέλλες αυτούς με τους οποίους καλοπερνούσε, αλλά μόνο αυτούς που μπορεί να έκαναν κάτι για τον τόπο χρήσιμο, μου αρέσει. Χωρίς να παίρνω όρκο ότι θα τα καταφέρει λέω ότι μπορεί να είναι καλός πρόεδρος. Με προβληματίζει μόνο μην του ‘χει λείψει ο σαματάς. Θα τον βρει σίγουρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά θα τον βαρεθεί και γρήγορα. Κι αν βαρεθεί θα τα παρατήσει όλα. Τον ξέρω καλά.