Στο ίδιο ξέφωτο

Εννέα ώρες και 41 λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ. Αήττητος το 2021 σε έξι αγώνες, πέντε σερί νίκες εκ των οποίων οι δύο επιτεύχθηκαν εκτός έδρας παίζοντας με παίκτη λιγότερο.

Τι άλλαξε στον Παναθηναϊκό των τεσσάρων πρώτων αγωνιστικών που δεν μπορούσε να σταυρώσει νίκη και μετατράπηκε στο πράσινο τρένο του νέου έτους;

Οι νίκες προκαλούν παραμορφώσεις στην πραγματική εικόνα μιας ομάδας, όπως ασφαλώς συμβαίνει και με τις ήττες.

Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν καλός χθες στον Βόλο. Οπως δεν ήταν και σε άλλες νίκες. Στο ποδόσφαιρο όμως δεν νικά αυτός που παίζει ωραίο ποδόσφαιρο αλλά αυτός που δεν δέχεται γκολ και στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ενα μάθημα που δίδαξε ο Μπόλονι στους ποδοσφαιριστές του και οι τελευταίοι παίρνουν άριστα στα τελευταία διαγωνίσματα.

Οι Πράσινοι αντικατέστησαν το Τριφύλλι με τον Μακιαβέλι. Και έπραξαν άριστα. Οι καλές εμφανίσεις δεν ανταμείβονται στον βαθμολογικό πίνακα, παρά μόνο οι νίκες. Εστω και με μισό γκολ. Εστω παίζοντας με δέκα στην άμυνα. Εστω κι αν η κατοχή της μπάλας φλερτάρει με μονοψήφια νούμερα.

Οι νίκες είναι αυτές που μεγαλώνουν τις ομάδες. Τις βοηθούν να σφυρηλατήσουν ψυχολογία, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να πιστέψουν στη δύναμή τους. Και όταν πια συμβεί αυτό, το θέαμα μπορεί να έρθει ως κεκτημένη ταχύτητα, ως επιβράβευση της ανωτερότητας.

Στη αγωνιστική φάση που βρισκόταν ο Παναθηναϊκός, με νέα, άγουρα παιδιά και ένα σπιράλ αρνητικών αποτελεσμάτων που κρατούσε χρόνια, μόνο ένας δάσκαλος της προπονητικής θα μπορούσε να τον βγάλει από το αδιέξοδο. Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, όταν βρέθηκε ξανά στην ίδια κατάσταση, ήταν ο Γιάτσεκ Γκμοχ που ανέλαβε αυτόν τον ρόλο με επιτυχία. Ο Λάζλο Μπόλονι δεν είναι Γκμοχ. Και δεν θα έπρεπε να είναι. Η ποδοσφαιρική του φιλοσοφία ακολουθεί διαφορετικά μονοπάτια αλλά φτάνει στο ίδιο ξέφωτο. Πιθανόν να είμαστε μάρτυρες της πρώτης κουκκίδας ενός νέου κύκλου επιτυχιών των Πρασίνων ύστερα από μια δεκαετία εξόφθαλμων ανορθογραφιών.