Δεν έφυγε ποτέ

Λένε ότι ουσιαστικά κάποιος πεθαίνει όταν τον ξεχνάνε. Ο Κόμπι Μπράιαντ έφυγε (πριν από ένα χρόνο στις 26.1.2020) από τη ζωή μαζί με την 13χρονη κόρη του Τζιάνα και άλλους επτά ανθρώπους στο τραγικό δυστύχημα με την πτώση του ελικοπτέρου του από τον (γεμάτο ομίχλη) ουρανό της Καλιφόρνια, σε μια πλαγιά βουνού στο Καλαμπάσας.

Ομως το πνεύμα του, οι κανόνες του, η παρακαταθήκη του στο παγκόσμιο μπάσκετ θα είναι πάντα εδώ και πάντα θα τον έχουμε όλοι στη μνήμη μας ως ένα από τα πιο φωτεινά παραδείγματα του ρητού ότι: «Τίποτε δεν είναι αδύνατον».

Καλλιτέχνης στο παρκέ

Πέρα από τη στενή οικογένειά του (όπου σαφώς και η απώλεια είναι τραγική και δυσαναπλήρωτη) στον υπόλοιπο κόσμο ο Κόμπι Μπράιαντ είχε φροντίσει να αφήσει πολλές και εξαιρετικές εικόνες.

Ενας καλλιτέχνης του μπάσκετ, ο μοναδικός που πλησίασε τόσο πολύ (και αγωνιστικά) τον Μάικλ Τζόρνταν δείχνοντας ότι παίζει με τόσο πάθος για αυτό που αγαπάει κάθε φορά σαν να είναι το τελευταίο του παιχνίδι. Ο όρος «Mamba Mentality» (που έχει γίνει και βιβλίο), δεν προέκυψε τυχαία. Οφείλεται σε στιγμές όπως αυτή της 12ης Απριλίου του 2013, στο παιχνίδι των Λέικερς με τους Γουόριορς. Οταν αυτός ο σούπερ σταρ, ενώ είχε κομμένο τον αχίλλειο τένοντα του αριστερού του ποδιού, με έντονο πόνο, συναισθηματικά φορτισμένος από τον σοβαρό τραυματισμό που είχε μόλις υποστεί, έμεινε στο παρκέ για να εκτελέσει τις βολές από το φάουλ που είχε μόλις κερδίσει. Εκανε τη δουλειά, ευστόχησε και στις δύο για να αποχωρήσει κουτσαίνοντας, υποβασταζόμενος για τα αποδυτήρια, σε μία ακόμη σπουδαία δική του στιγμή αλλά και σε μια ακόμα στιγμή παγκόσμιας αποθέωσης.

«Να εμπνέεις»

«Ενα από τα σημαντικότερα πράγματα είναι να προσπαθείς διαρκώς να εμπνεύσεις άλλους ανθρώπους να γίνουν σπουδαίοι σε οτιδήποτε κι αν κάνουν ή θέλουν να κάνουν» έλεγε συχνά και το έκανε πράξη και συνεχίζει ακόμα να εμπνέει πάρα πολλούς ανθρώπους με αυτά που έχει κάνει και έχει πει. Γιατί όπως είπαμε μόνο το σώμα του «έφυγε». Το πνεύμα του και η προσφορά του – ως κληρονομιά στους νεώτερους – συνεχίζει να είναι μαζί μας.

Δεν ήταν τυχαίο το πώς μίλησαν για αυτόν μύθοι όπως ο Τζόρνταν, ο ΛεΜπρόν, ο Μάτζικ, ο Μπερντ, ο Τζαμπάρ και τόσοι άλλοι.

O σταρ των Λέικερς, Κόμπι Μπράιαντ, είχε δώσει την τελευταία παράσταση στο Staples Center απέναντι στους Γιούτα Τζαζ στις 14 Απριλίου του 2016, ωστόσο είχε ανακοινώσει την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση νωρίτερα. Στις 29 Νοεμβρίου του 2015 ενώ είχε γράψει και την περίφημη επιστολή στην οποία αποχαιρετούσε (ουσιαστικά) το επαγγελματικό μπάσκετ. Είχε γράψει χαρακτηριστικά:

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό WesternForum, ήξερα πως ένα πράγμα ήταν αληθινό. Σε ερωτεύτηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ημουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Ετρεξα πάνω κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπαλιά. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου πρόσφερες πολλά περισσότερα.

Επαιξα με ιδρώτα και με πόνο, όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Εκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός, όσο εσύ με άφησες να νιώσω. Εδωσες σε ένα εξάχρονο παιδί το Laker Dream και για πάντα θα σε αγαπώ. Ομως, δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά, είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο.

Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δυο να αδράξουμε κάθε στιγμή που μας απέμεινε. Τα καλά και τα άσχημα. Δώσαμε ο ένας στον άλλο όσα είχαμε.

Γνωρίζουμε και οι δυο, πως ό,τι κι αν κάνω μετά, θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5… 4… 3… 2… 1

Πάντα θα σε αγαπώ,

Kόμπι».