Η πρώτη μεγάλη ταινία του κορωνοϊού

Τη χρονιά του μεγάλου εγκλεισμού της ανθρωπότητας, ήταν αναμενόμενο πως κάποιος δημιουργός θα βρεθεί να κάνει ένα δράμα με τον τίτλο «Locked Down» και πρωταγωνιστές που βρίσκονται σε περιορισμό κατ’ οίκον εξαιτίας της πανδημίας. Ο σκηνοθέτης Νταγκ Λάιμαν και ο σεναριογράφος Στίβεν Νάιτ ήταν οι πρώτοι που έκοψαν το νήμα των επίκαιρων παραγωγών που είναι σίγουρο πως θ’ ακολουθήσουν τους ερχόμενους μήνες στο Χόλιγουντ. Οι δυο τους έστησαν την ταινία τους τον περασμένο Ιούλιο, την πούλησαν τον Σεπτέμβριο και μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου είχαν ολοκληρώσει τα γυρίσματα στο Λονδίνο. Είχαν δηλαδή ένα πολύ σφικτό πρόγραμμα τεσσάρων μηνών που έρχεται σε αντίθεση από το πιο μακροσκελές που ακολουθούν συνήθως οι παραγωγές με τα μεγάλα μπάτζετ. Με πρωταγωνιστές τους Αν Χάθαγουεϊ και Τσιούετελ Ετζιοφορ, η ταινία χρησιμοποιεί την πανδημία ως σκηνικό για ένα θρίλερ με άρωμα ληστείας. Με ήρωες ένα παντρεμένο ζευγάρι στο Λονδίνο, που εκμεταλλεύεται τα περιοριστικά μέτρα για την πρόληψη του κορωνοϊού για να κλέψει πολύτιμα κοσμήματα από το ακριβό πολυκατάστημα Harrods. Η ταινία, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου στη συνδρομητική πλατφόρμα ΗΒΟ Μax, έχει αρκετές αναφορές στην επικαιρότητα. Η πιο χαρακτηριστική, η ραδιοφωνική αναμετάδοση της είδησης της νοσηλείας του βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον με κορωνοϊό, τον περασμένο Απρίλιο.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ. Σύμφωνα με το σενάριο, η Χάθαγουεϊ και ο  Ετζιοφορ ζουν σε μια τυπική μονοκατοικία στην οδό Great Portland του ανατολικού Λονδίνου. Μετρώντας ήδη 10 χρόνια παντρεμένοι, νιώθουν να ασφυκτιούν από τον εγκλεισμό στο σπίτι και περιφέρονται στα δωμάτια αναζητώντας κάτι που θα τους ανακουφίσει. Στην καθημερινότητά τους μπαίνουν φυσικά όλες οι «τελετουργίες» που αναπτύχθηκαν την περίοδο αυτή ως απόρροια της νέας πραγματικότητα: οι βιντεοκλήσεις μέσω Zoom για όλες τις επαγγελματικές συναντήσεις, οι ουρές στα σουπερμάρκετ, το εβδομαδιαίο χειροκρότημα των υγειονομικών υπαλλήλων και βέβαια το απαραίτητο αξεσουάρ των ημερών, η μάσκα. Σε κάποια σκηνή ο Ετζιοφορ δίνει ένα πακέτο σ’ ένα συνάδελφό του τεντώνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο μπορεί τα χέρια του για να κρατήσει την απαιτούμενη απόσταση των δύο μέτρων, δίνοντας μια χιουμοριστική νότα στην κοινωνική απομάκρυνση.

Ο χαρακτήρας του Ετζιοφορ, ο Πάξτον είναι ένας πρώην χρήστης ναρκωτικών και ποδηλάτης, ο οποίος αναπολεί τις στιγμές του ως κακό παιδί αλλά τώρα είναι οδηγός φορτηγού, παγιδευμένος σε τέσσερις τοίχους. Η σύζυγός του, Λίντα είναι διευθύνουσα σύμβουλος του αγγλικού τμήματος ενός αδίστακτου ομίλου επιχειρήσεων με ετερογενείς δραστηριότητες. Και βέβαια έχει κι αυτή τα δικά της θέματα αφού κατά βάθος είναι μια γυναίκα με ανεπτυγμένη συνείδηση που παρακολουθεί τον εαυτό της να προδίδει ό,τι πιστεύει. Μετά από δέκα χρόνια κοινής ζωής, μεταξύ τους υπάρχει μια μεγάλη ένταση αφού η Λίντα έχει προαναγγείλει την πρόθεσή της ν’ αφήσει την οικογενειακή εστία. Ο γάμος τους ήταν παλιότερα κάτι πολύ ζωντανό όμως τώρα είναι μια ρουτίνα. Το lockdown που επιβάλλεται στο Λονδίνο έρχεται να γίνει για τους δύο συμβίους ένα παιχνίδι αλήθειας που τους διαλύει ακόμα περισσότερο αλλά τελικά τους φέρνει και πάλι κοντά χάρη στη ληστεία.

Η ΛΗΣΤΕΙΑ. Ως μέρος της δουλειάς της, η Λίντα αναλαμβάνει να μετακινήσει ένα διαμάντι αξίας τριών εκατομμυρίων ευρώ με το όνομα Χάρις, από τη βάση του στο πολυκατάστημα Harrods για να σταλεί σε κάποιον αδίστακτο δικτάτορα μιας μακρινής χώρας. Από την πλευρά του ο Πάξτον, έχει να παραλάβει μια αποστολή από το ίδιο πολυκατάστημα. Οταν διαπιστώνουν πως οι εργασίες τους συμπίπτουν, αρχίζουν να μελετάνε την ιδέα να κλέψουν το διαμάντι και να το αντικαταστήσουν με ψεύτικο, το οποίο θα εκτίθεται στο πολυκατάστημα για να το βλέπει το κοινό. Αν και το πλάνο τους ρεαλιστικά χωλαίνει, στην οθόνη μοιάζει καλύτερο αφού τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν όντως εντός των Harrods στο Λονδίνο (για πρώτη φορά μάλιστα πραγματοποιήθηκε κάτι ανάλογο αφού το κατάστημα ήταν κλειστό λόγω της πανδημίας και ήταν πιο εύκολο το γύρισμα). Στα συν είναι και οι σύντομες εμφανίσεις άλλων γνωστών ηθοποιών όπως οι Μπεν Στίλερ, Μίντι Κάλινγκ και Κλες Μπανγκ.

Αν και η ταινία μετά την πρεμιέρα της έγινε δεκτή με ανάμεικτα σχόλια από τους κριτικούς ως προς το κινηματογραφικό κομμάτι, λόγω των περιστάσεων όπου γυρίστηκε και της πραγματικότητας που περιγράφει μπορεί να ερμηνευτεί ως κάτι διαφορετικό. Ως μια απάντηση κατά κάποιο τρόπο στο lockdown με το ίδιο νόμισμα. Μάλλον οι δημιουργοί της, θέλουν να επικοινωνήσουν στο κοινό πως προκειμένου να επιβιώσεις από κάτι τόσο σκληρό όσο η πανδημία και ο περιορισμός κατ’ οίκον, πρέπει να αγκαλιάσεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες, να γίνεις λίγο πιο τρελός ζώντας από το σαλόνι στην κουζίνα και στην κρεβατοκάμαρα και να μη δεις τίποτα απολύτως κακό σε αυτό. Αν το κάνουμε όλοι αυτό, τότε περνάμε στην επόμενη πίστα της πανδημίας χωρίς περαιτέρω προβλήματα.