Αγνοήστε τον και {CR}περιμένετε να φύγει

Υπάρχουν καλοί λόγοι για να ταπεινώσει το αμερικανικό Κογκρέσο τον Ντόναλντ Τραμπ, μόλις λίγες ημέρες πριν από τη λήξη της θητείας του. Ο τρόπος με τον οποίο υποκίνησε τη βία εναντίον του Κογκρέσου αξίζει την άμεση απομάκρυνσή του, καθώς και την εναλλακτική λύση της παραπομπής του σε δίκη με το ερώτημα της καθαίρεσης. Θα ήταν ένα μήνυμα προς τον κόσμο πως η Αμερική ντρέπεται για αυτόν τον άνθρωπο και τον βλέπει ως ένα σφάλμα, μία παρένθεση, έναν περαστικό εφιάλτη. Ο κόσμος θα έπρεπε να αναστενάξει με ανακούφιση.

Πέραν αυτού, όλοι οι λόγοι για την απομάκρυνση του Τραμπ είναι κακοί. Θα αποσπούσαν την προσοχή από τη νίκη του Τζο Μπάιντεν και τη μετάβασή του στην εξουσία. Και θα ενείχαν έναν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο.

Το πιο σημαντικό στοιχείο των εκλογών του περασμένου Νοεμβρίου ήταν πως ο Τραμπ κέρδισε 11 εκατομμύρια περισσότερες λαϊκές ψήφους από ό,τι το 2016, φτάνοντας από τα περίπου 63 εκατομμύρια στα 74 εκατομμύρια. Μπορεί να είναι πλούσιος, άξεστος, ανήθικος και ανίκανος, έγινε όμως πιο δημοφιλής στη βάση του όσο ήταν στον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με τα έξιτ πολ, το έρεισμα του Τραμπ αυξήθηκε επίσης μεταξύ των αφροαμερικανών και των λατινοαμερικανών ψηφοφόρων.

Οι αναλυτές μπορούν να συζητούν τα στοιχεία αυτά όλη νύχτα, είναι όμως δεδομένα. Ο Μπάιντεν χρωστάει ξεκάθαρα τη νίκη του σε μία ενίσχυση του ερείσματός του μεταξύ των πτυχιούχων πανεπιστημίου και των πλουσιότερων Δημοκρατικών. Μπορεί την περασμένη εβδομάδα ο Τραμπ να δοκίμασε τον λαϊκισμό μέχρι καταστροφής, απομένει να φανεί ωστόσο αν κατέστρεψε τα θεμέλια της βάσης του.

Η επιθυμία που εξέφραζε ο Τραμπ το 2016 να «στραγγίσει τον βάλτο» – της ομοσπονδιακής εξουσίας, των υπεράκτιων συμμαχιών και των πολιτικών insider – παρέμεινε αμείωτη έπειτα από τέσσερα χρόνια στην εξουσία. Στο τέλος, όπως και στην αρχή, απεχθανόταν την παλιά φρουρά στο Κογκρέσο και αποστρεφόταν τις συνήθεις διόδους επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους. Στις εκλογές της περασμένης χρονιάς, ο Τραμπ παρουσίασε τον αγώνα του ως ημιτελή και αναγκαίο, και έπεισε σχεδόν τη μισή Αμερική ότι η άρχουσα τάξη της εξακολουθούσε να του κάνει πόλεμο. Επιπλέον 11 εκατομμύρια Αμερικανοί ψήφισαν ώστε να του δώσουν μια ευκαιρία ακόμα.

Οι εχθροί του Τραμπ μπορεί να ήλπιζαν πως οι ενέργειές του την περασμένη εβδομάδα τον σκότωσαν πολιτικά. Στην περίπτωση αυτή, αφήστε τον νεκρό. Το να τον καταδιώκουν τώρα μοιάζει με βεντέτα: όχι απλώς εναντίον του αλλά εναντίον του αγώνα και των υποστηρικτών του. Αλλο να μισείς τον Τραμπ και άλλο να μισείς εκείνους που τον ψήφισαν. Πολλοί είναι Αμερικανοί χωρίς πτυχίο πανεπιστημίου που νιώθουν προδομένοι από εκείνους που κατέχουν την εξουσία – είναι αυτοί τους οποίους αποκάλεσε η Χίλαρι Κλίντον το 2016 «ένα μάτσο ελεεινοί».

Η φήμη του απερχόμενου προέδρου μεταξύ αυτών των ανθρώπων απλώς θα μεγαλώνει με κάθε κραυγή χαιρεκακίας από τους εχθρούς του. Ακόμα και αν χαθεί κάπου στην εξορία, οι υποστηρικτές του θα αναζητήσουν έναν άλλο σωτήρα, έναν άλλο «αντισυστημικό» από την ασυνάρτητη συνομοσπονδία που είναι η σύγχρονη αμερικανική δημοκρατία. Για αυτό και οι απανταχού φιλελεύθεροι θα έπρεπε να αντιδράσουν πολύ προσεκτικά στην αποχώρηση του Τραμπ. Οποιος χάνει πρέπει να ξέρει να χάνει αλλά και όποιος κερδίζει πρέπει να ξέρει να κερδίζει. Αγνοήστε λοιπόν τον Τραμπ και απλώς μετράτε τα λεπτά μέχρι να φύγει.