Το μερίδιο ευθύνης παικτών και διοίκησης

Η κίνηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να αποχωρήσει από τη διοίκηση της ομάδας της καρδιάς του, έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία το περασμένο καλοκαίρι.

Οσο και αν οι στενοί συνεργάτες του γνώριζαν κάποιες από τις προθέσεις του, η ώρα της αποχώρησης (μέσω συνέντευξης Τύπου) επισημοποίησε κάτι που δεν ήθελε να ακούσει κανένας φίλος του Παναθηναϊκού.

Διότι όλα αυτά τα χρόνια, από το καλοκαίρι του 2012 όταν ανάλαβε σε μια πολύ δύσκολη διάδοχη κατάσταση όταν είχαν φύγει σχεδόν όλοι (παίκτες και προπονητές) κράτησε ανταγωνιστική – σε υψηλό επίπεδο – την ομάδα σε Ελλάδα και Ευρώπη συνεχίζοντας να κατακτά τουλάχιστον ένα τρόπαιο σε κάθε σεζόν αν και η «μαύρη τρύπα» του ήταν ότι δεν μπόρεσε να δει ξανά τον εξάστερο Παναθηναϊκό σε ένα φάιναλ φορ, χάνοντας όλες τις ευκαιρίες πρόκρισης σε αυτό και τις δύσκολες, αλλά και τις πιο βατές θεωρητικά με πλεονέκτημα έδρας.

Εκεί βέβαια ήταν και άτυχος καθώς δύο φορές βρήκε αντιπάλους που ήταν σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση και λίγο καιρό αργότερα πανηγύρισαν και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας (Φενέρμπαχτσε 2017, Ρεάλ Μαδρίτης 2018).

Ετσι δεν μπόρεσε να κάνει πράξη την υπόσχεσή του το 2015 όταν είχε πει: «Το πλάνο είναι δεδομένο, το έχουμε αναλύσει και ο κόσμος το έχει αποδεχτεί και του αρέσει. Εγώ θέλω να βλέπω έναν Παναθηναϊκό γεμάτο Ελληνόπουλα, νέο αίμα, που θα δίνει όραμα και ελπίδα στον κόσμο. Αυτός ο Παναθηναϊκός που βλέπω μου αρέσει και αν δεν σηκώσουμε ευρωπαϊκό στην επόμενη πενταετία με τον Χαραλαμπόπουλο αρχηγό να μη με λένε Γιαννακόπουλο».

Αλλαγή δεδοµένων

Οπως και να έχει οι Πράσινοι κατέκτησαν πρωταθλήματα και Κύπελλα, αλλά από το καλοκαίρι μπήκαν σε οικονομική στενωπό και άλλαξαν προς τα κάτω επίπεδο όσον αφορά το μπάτζετ τους.

Ομως αυτό δεν είναι και επαρκής δικαιολογία για να παρουσιάζει αυτή την εικόνα σε κάποια παιχνίδια μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός.

Καθώς ναι μεν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ενέκρινε ένα σημαντικά μειωμένο ποσό για να το διαχειριστεί η νέα διοίκηση (Τριαντόπουλος – Διαμαντίδης – Αλβέρτης) όμως το μπάτζετ παίζει ρόλο και πώς θα το διαχειριστείς και οι περιπτώσεις (εφέτος) της Ζαλγκίρις και της Μπάγερν Μονάχου το αποδεικνύουν. Καθώς και αυτές έχουν «ψαλιδισμένο» σημαντικά μπάτζετ αλλά παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης και ο Δημήτρης Διαμαντίδης έγραψαν τη δική τους ιστορία ως τεράστιοι παίκτες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν (τουλάχιστον τόσο γρήγορα) να ανταποκριθούν στον ρόλο του παράγοντα, ιδιαίτερα ο δεύτερος που αποφεύγει τα κοινά όπως ο διάολος το λιβάνι. Ο πρώτος είχε και την «τριβή» τόσα χρόνια στον πάγκο ακόμα και ως πρώτος – υπηρεσιακός – προπονητής παίρνοντας μάλιστα και πρωτάθλημα.

Οι κινήσεις που έγιναν το καλοκαίρι (πάντα με βάση τα νέα οικονομικά δεδομένα της ομάδας) δεν έπιασαν όλες τόπο. Υπήρχε η επιτυχία με τον Νέντοβιτς, αλλά και οι αστοχίες στο θέμα του πλέι μέικερ που ταλαιπώρησαν πολύ τους Πράσινους μέχρι να έρθει ο Μακ, όχι ως σωτήρας, αλλά τουλάχιστον να «σουλουπώσει» την κατάσταση και να οργανώσει καλύτερα το παιχνίδι των πρωταθλητών Ελλάδας.

Από εκεί και πέρα εκτός των ευθυνών της διοίκησης και του προπονητή, οι παίκτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών και όπως πολύ σωστά επισήμανε σε αυτούς και ο «μπαρουτοκαπνισμένος» Φραγκίσκος Αλβέρτης δεν χρειάζεται καν προπονητής για να μη δεχτούν 61 πόντους σε ένα ημίχρονο από το Λαύριο.

Επαναπαύτηκαν

Είναι αλήθεια ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού κάποια στιγμή επαναπαύτηκαν, έκαναν μεγάλα παιχνίδια με μεγάλους αντιπάλους (νίκη στο Μιλάνο, ήττες στην παράταση από Μπαρτσελόνα και στις δύο παρατάσεις από τη Ρεάλ Μαδρίτης αλλά και δύσκολα από την ΤΣΣΚΑ) αλλά πέταξαν λευκή πετσέτα με Βιλερμπάν, Βαλένθια, Μπασκόνια όπου δέχτηκαν σχεδόν 100 πόντους σε κάθε ένα από αυτά τα παιχνίδια.

Επίσης τραγική ήταν η εμφάνιση στο Βελιγράδι για 34 λεπτά κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα και αποκορύφωμα στην ήττα με τη λιγότερη «ζημιά» από πλευράς βαθμολογικής αλλά μεγάλης στο πρεστίζ της ομάδας στο Λαύριο.

Διότι το πρωτάθλημα – σε σειρά αγώνων – πολύ δύσκολα μπορεί να το χάσει όπως και η πρόκριση στα πλέι οφ της Ευρωλίγκα είναι ουσιαστικά αδύνατη (χρειάζεται μίνιμουμ 12-13 νίκες στα 17 παιχνίδια του δευτέρου γύρου).

Αρα από αυτή την άποψη η διοίκηση μπορούσε και ίσως έπρεπε να εξαντλήσει τη χρονιά με τον κόουτς Βόβορα μιλώντας περισσότερο στους παίκτες και προκαλώντας εκεί ίσως ένα «ηλεκτροσόκ». Ομως η γενικότερη εικόνα της ομάδας στα τελευταία παιχνίδια ήταν τόσο αποκαρδιωτική (αποκορύφωμα σε Βελιγράδι και Λαύριο) και με το πάντα σημαντικό ντέρμπι με τον Ολυμπιακό να απέχει ένα μήνα (5 Φεβρουαρίου) ήταν πολύ δύσκολο να μην την πληρώσει ο κόουτς. Ασχετα εάν δεν έφταιγε μόνο αυτός, αλλά είχαν σημαντικό μερίδιο και οι παίκτες και η διοίκηση.