Με αντίπαλο {LF}τον Ολυμπιακό {LF}του Γουλανδρή!

Ηταν πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η νίκη του Αρη επί του ΠΑΟΚ στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης (4-2 στις 4/1/20) έδινε τέλος σε ένα σπουδαίο σερί του Δικεφάλου. Είχε 51 ματς αήττητος στη σειρά σε μια εποχή που ακόμη δεν είχε μπει στη ζωή μας ο «νεωτερισμός» των πλέι-οφ για την ανάδειξη πρωταθλητή. Είχε γίνει λοιπόν πολύ λογικά μπόλικη κουβέντα. Και για αυτό το σύγχρονο ρεκόρ. Και για τον τρόπο που ολοκληρώθηκε.

Ενα βράδυ αργότερα (5/1) ο Ολυμπιακός επικρατούσε του Παναθηναϊκού (1-0) στο πρώτο ντέρμπι Αιωνίων του έτους και με εκείνο το γκολ του Γιουσέφ Ελ Αραμπί σκαρφάλωνε ξανά στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα. Θέση που έμελλε να μην αποχωριστεί ποτέ. Εκείνο το ματς ήταν το 27ο στη σειρά που η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς έμενε αήττητη. Εναν χρόνο μετά; Οχι μόνο συνεχίζει το… βιολί της – με παρονομαστή πάντα την κανονική διάρκεια – αλλά αν απόψε τα καταφέρει στο Αγρίνιο με αντίπαλο τον Παναιτωλικό (19:30) φτάνει και εκείνη τα 51 αήττητα ματς στη σειρά, σε κανονική διάρκεια πρωταθλήματος. Και συνεχίζει τον ανήφορο για να πιάσει το μεγαλύτερο ρεκόρ που συνέβη ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ναι, καλά μαντέψατε: Δικό του είναι και αυτό. Τα 58 αήττητα ματς στη σειρά της περιόδου Οκτώβρης ’72 – Απρίλης ’74. Της ομάδας του Νίκου Γουλανδρή. Ενα ακόμη μυθικό επίτευγμα που απειλείται από τον Ολυμπιακό της εποχής Βαγγέλη Μαρινάκη. Και από αυτή τη σύγχρονη εκδοχή υπό τον Πέδρο Μαρτίνς.

Θα μπορούσε μόνο νίκες

Ο Πορτογάλος φυσικά ούτε να… τα ακούει όλα αυτά. Τη νίκη και μόνο αυτή έχει στο μυαλό του, για την αποψινή πρόκληση στο Αγρίνιο. Θέλει η ομάδα του να συνεχίσει με το πόδι στο γκάζι. Θέλει το πρωτάθλημα και ξέρει καλά πως αυτό τον καιρό σχηματίζεται μια σπουδαία ευκαιρία ώστε η βαθμολογική διαφορά να δώσει ένα ισχυρό προβάδισμα. Πέντε γκολ με τη Λάρισα πριν από το τέλος του ’20. Τρία γκολ την περασμένη Κυριακή στην ΑΕΚ. Τέσσερα στην Τρίπολη επί του Αστέρα την Τετάρτη. Αγριεμένος Ολυμπιακός. Πολύ κοντά στο να απογοητεύσει οριστικά τον εγχώριο ανταγωνισμό και ας μην είμαστε καν στα μισά του δρόμου. Απόψε είναι μόλις η 15η αγωνιστική. Με τα πλέι-οφ η διαδικασία καταλήγει στις 36. Και όμως ήδη σχεδόν όλοι βλέπουν το μέλλον να έρχεται. Για την ακρίβεια δεν βλέπουν κάποιον αντίπαλο ικανό να σταματήσει τους Πειραιώτες. Εστω να τους… καθυστερήσει. Φέτος έχουν 12 νίκες και 2 ισοπαλίες. Μία στα Γιάννενα όταν ακυρώθηκε – μέσω VAR – το καθαρό γκολ του Χασάν στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων. Και μία με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ όταν οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν στο 81′ με τον Σιμόες από μια λανθασμένη εκτίμηση του Ζοσέ Σα. Θα μπορούσαν εύκολα να είναι στο «14 στα 14».

Του βγάζεις το καπέλο

Και όλα αυτά: 1) Ενώ το καλοκαίρι δεν έγινε κανονική προετοιμασία με την ομάδα να ολοκληρώνει τις υποχρεώσεις της στις 6 Αυγούστου (ο επαναληπτικός με τη Γουλβς). 2) Οταν το μισό ρόστερ έχει περάσει ήδη την περιπέτεια του Covid (14 θετικά κρούσματα). 3) Οταν παίκτες – κλειδιά όπως ο Βαλμπουενά, ο Μπρούμα και εδώ και δύο μήνες ο Χασάν έχασαν μεγάλο μέρος της δράσης. 4) Οταν μέχρι τον Δεκέμβρη ήταν ανοιχτός ο λογαριασμός του Τσάμπιονς Λιγκ και ο όμιλος κόντρα σε Μάντσεστερ Σίτι, Πόρτο και Μαρσέιγ. Ναι, προφανώς είναι ακόμη νωρίς για να γίνει αποτίμηση. Αλλά δεν μπορείς να μη βγάλεις το καπέλο σε ένα σύνολο που σε αυτή την τόσο παράξενη σεζόν έχει καταφέρει ως εδώ όλους τους στόχους του. Και έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τους επόμενους. Κόντρα σε πιθανά και απίθανα που συμβαίνουν. Σε μια σεζόν που αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα μεγάλα πρωταθλήματα – έστω στις βαθμολογίες – θα σοκαριστεί από την κατάσταση που βρίσκονται παραδοσιακές δυνάμεις.

Η μεγάλη απόφαση

Πώς τα καταφέρνει όλα αυτά; Την αφετηρία και τις προϋποθέσεις τις έθεσε ο Βαγγέλης Μαρινάκης τον Απρίλη του ’18 όταν έφερε τον Πέδρο Μαρτίνς στην Ελλάδα, δίνοντάς του «λευκή επιταγή» για να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή. Του το είπε, και ο Πορτογάλος το έκανε. Η εμπιστοσύνη που έλαβε ξεπληρώνεται κανονικά και με τον νόμο εδώ και έναν χρόνο. Η πρόκριση επί της Αρσεναλ. Το περσινό νταμπλ. Η φετινή επέλαση. Σε αυτά τα δυόμισι χρόνια που ο Μαρτίνς είναι το αφεντικό στο λιμάνι, η ΑΕΚ έχει αλλάξει έξι προπονητές και ο ΠΑΟΚ τρεις. Η διαφορά του Ολυμπιακού και του ανταγωνισμού στη διαχείριση προφανώς και είναι ένα από τα μυστικά. Πολλώ δε μάλλον όταν οι Δικέφαλοι αλλάζουν τον πάγκο τους όταν το πρόβλημά τους επί της ουσίας είναι πια αλλού. Στο γεγονός ότι ο Ολυμπιακός απλά ανεβάζει σταθερά τον πήχη. Η επιτυχία στο ποδόσφαιρο είναι σύνθετη. Οχι μόνο όσα καταφέρνεις εσύ, αλλά και όσα κάνουν οι άλλοι. Τον Μάη του ’19 όταν οι Πειραιώτες δεν κατέκτησαν το πρωτάθλημα η διοίκησή τους εκτίμησε σε απόλυτο βαθμό την ομάδα που ήδη σχηματίζονταν. Αποφάσισε να τους κρατήσει όλους στη θέση τους και να ενδυναμώσει και άλλο αυτό που είχε ήδη σχηματιστεί με παίκτες σαν τον Γιουσέφ Ελ Αραμπί, τον Ματιέ Βαλμπουενά και τον Ρούμπεν Σεμέδο. Κοιτάζοντας πίσω, το ποδόσφαιρο προσφέρει πάντα τις απαντήσεις.