Βινάγκρε και Ρέαμπτσιουκ

Παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς την περίπτωση «Ρούμπεν Βινάγκρε» δεν μπορώ παρά να πάω αρκετά χρόνια πίσω. Δύο δεκαετίες, σχεδόν. Καλοκαίρι του ’99. Ο Ολυμπιακός κάνει τότε μια ηχηρή μετακίνηση, φέρνοντας στον Πειραιά τον Ζλάτκο Ζάχοβιτς. Εναν σλοβένο διεθνή άσο, με την προοπτική να δώσει πολλά στην ομάδα και κυρίως ώθηση.

Ωστόσο, ο Ζάχοβιτς ουδέποτε δικαίωσε τις προσδοκίες. Αν τον έβλεπες στις φωτογραφίες ή στο γήπεδο, μπορεί και να πίστευες ότι έχει πάθει κατάθλιψη! Τόσο σκυθρωπός εμφανιζόταν. Μάλλον δεν ήθελε να ενταχθεί στο δυναμικό του Ολυμπιακού, ήταν κάτι που λες και το έκανε με το ζόρι. Και έφυγε χωρίς να στενοχωρηθεί ο οποιοσδήποτε.

Επιστροφή στο σήμερα: αρχές του φθινοπώρου ήταν όταν προέκυψε στο μεταγραφικό σκηνικό ο Ρούμπεν Βινάγκρε. Το άκουγες και δυσκολευόσουν να το πιστέψεις! Ναι, αυτός ήταν ό,τι πρέπει για αντί Τσιμίκας. Σαφώς και δεν λάθεψε στην επιλογή του ο Ολυμπιακός. Αγαθές οι προθέσεις του κ. Μαρινάκη. Υπό μία έννοια, χτύπησε διάνα επιλέγοντας και εντάσσοντας στο ρόστερ παίκτη με ενεργή θητεία στην Πρέμιερ Λιγκ. Και ύστερα άρχισαν τα ζητήματα… Ο πορτογάλος διεθνής μπακ έπαιξε ελάχιστα. Δεν έδωσε τίποτα. Κάποιες σποραδικές παρουσίες δεν γινόταν να σώσουν τα προσχήματα. Μάλλον ελάχιστοι πρέπει να νοιάζονται για το «γιατί». Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Ο Βινάγκρε, προφανώς αντιμετώπισε ως υποβάθμιση την παρουσία του στη Σούπερ Λίγκα και όχι ως ευκαιρία να ανεβάσει τις μετοχές του παίζοντας ακόμη και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Ολυμπιακός του έδωσε τη δυνατότητα να εκτοξευτεί, η Γουλβς δεν γινόταν. Οταν κλήθηκε να πείσει για τις ικανότητές του (και) απέναντι στον Βόλο, ήταν απλά πολύ κατώτερος των περιστάσεων. Λάθη σε εκτελέσεις πλάγιου άουτ. Ελάχιστες προωθήσεις στα αντίπαλα καρέ. Οχι ακρίβεια στις μεταβιβάσεις. Ράθυμος καθώς ήταν, έγινε καθόλου άδικα, αλλαγή στο ημίχρονο. Και έκτοτε άρχισε οριστικά η αντίστροφη μέτρηση.

Τι σημαίνουν όλα τα ανωτέρω; Οχι πως οι δύο παίκτες της ιστορίας είναι υπερεκτιμημένοι. Τουναντίον, έχουν τη διαδρομή τους. Ο Βινάγκρε μπορεί να φτάσει στο μέλλον ψηλά. Αλλά το μείζον είναι να θέλει κάποιος να έρθει, να βοηθήσει και να βοηθηθεί από μια ελληνική ομάδα, εν προκειμένω από τον Ολυμπιακό που εμπιστεύεται και μοιράζει απλόχερα χρόνο συμμετοχής και προνόμια σε φθασμένους άσους. Οπως συμβαίνει τώρα με τον άσημο αλλά καθόλου ασήμαντο Ολεγκ Ρέαμπτσιουκ. Αυτός θέλει να παίξει. Το έδειξε με τη στάση του. Οταν ψήφισε ερυθρόλευκα. Και όταν αποφάσισε να αλλάξει τον χρόνο στον… αέρα και να προσγειωθεί ξημερώματα Πρωτοχρονιάς στην Ελλάδα. Ρωτήστε επίσης τον Καρεμπέ. Τον Γκιγιέρμε. Τον Σεμέδο. Τον Βαλμπουενά. Τον Ελ Αραμπί. Ολοι αυτοί και όχι μόνον αυτοί, έχουν τη σωστή νοοτροπία. Και γι’ αυτό διαπρέπουν κερδίζοντας όχι μόνον τρόπαια, αλλά και την εκτίμηση του κόσμου.