Χείρα βοηθείας μετά το σκάνδαλο;

Επιχειρηματίες δήθεν αξιοσέβαστοι, οι οποίοι αποδείχτηκαν ανθρωπάκια, που απλά παραβίαζαν τους κανόνες με στόχο το βραχυχρόνιο κέρδος, τη δύναμη και την πρόσκαιρη φήμη, εξαπατώντας την κοινωνία, υπήρχαν και θα υπάρχουν. Πρόθυμοι, πολιτικοί ή αρμόδιοι των ρυθμιστικών αρχών οι οποίοι θα τους βοηθήσουν επίσης. Η παγκόσμια λίστα μόνο της τελευταίας 20ετίας περιλαμβάνει κάθε λογής ανθρώπων. Από άσημα κλεφτρόνια μέχρι αξιοσέβαστους καθηγητές πανεπιστημίων, πολιτικούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες. Μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ένας άγνωστος αριθμός απατεώνων κατορθώνουν να ξεφεύγουν από τα πλοκάμια του νόμου και ζουν ανάμεσά μας, απολαμβάνοντας μια ευυπόληπτη ζωή.

Το θέμα είναι πώς μια κοινωνία μπορεί να τους αναγνωρίζει. Ποια πρότυπα διαφανών διαδικασιών ακολουθούνται. Πώς λειτουργούν οι θεσμοί ώστε κανένας να μην μένει στο απυρόβλητο. Ποιο παράδειγμα δίνουν αυτές οι αρχές όταν επιλαμβάνονται τέτοιων περιπτώσεων. Να μην εξαρτάται η αποτελεσματικότητά τους από το ένα ή το άλλο κόμμα που είναι στην εξουσία.

Τον περασμένο Ιούνιο, αποκαλύφθηκε στη Γερμανία μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές απάτες στην ιστορία της χώρας. Η γερμανική εταιρεία χρηματοοικονομικής τεχνολογίας (fintech) Wirecard, είχε εγγράψει στον ισολογισμό της 1,9 δισ. ευρώ, τα οποία δεν υφίσταντο. Ενας εθνικός πρωταθλητής, κατ’ αναλογία με τα χαρακτηριστικά της Folli Follie, με περίπου 6.000 εργαζόμενους και 26 υποκαταστήματα σε όλο τον κόσμο, φούσκωνε τα μεγέθη του, καλύπτοντας τις ζημιές του, προκειμένου να βελτιώνει τη χρηματιστηριακή του αξία. Ο πρώην επικεφαλής Μάρκους Μπράουν, σχεδόν αμέσως κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις από τη γερμανική δικαιοσύνη. Συνελήφθη στις 22 Ιουνίου με την υποψία της λογιστικής απάτης και της χειραγώγησης αγοράς. Αφέθηκε για λίγο ελεύθερος με τεράστια εγγύηση (5,7 εκατ. δολάρια) για να συλληφθεί εκ νέου ένα μήνα μετά.

Το μυστικό της κομπίνας βρίσκονταν στην απόκρυψη των μεθόδων του και των λογιστικών του στοιχείων. Παρόμοια τακτική φέρεται να ακολουθούσε και η διοίκηση της Folli Follie. Αυτή η έλλειψη πληροφόρησης, υποψίασε από την πρώτη στιγμή όσους ανεξάρτητους ερευνητές εξέτασαν την υπόθεση. Οχι όμως τις ελληνικές αρχές. Ενα fund από το εξωτερικό αναρωτήθηκε πώς μια τόσο μεγάλη εταιρεία έχει ως ορκωτό ένα πρόσωπο που δεν προέρχεται από τις μεγάλες και πιστοποιημένες εταιρείες του κλάδου. Οι ελληνικές αρχές δεν απόρησαν καν. Ούτε πριν ούτε μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης. Ολα ήταν μπροστά στα μάτια των αρχών. Τα καταστήματα, για παράδειγμα, τα οποία δεν υπήρχαν. Ολα έγιναν αργά. Μακρόσυρτα. Ράθυμα. Μετά από 27 μήνες κλήθηκαν στη δικαιοσύνη και προφυλακίστηκαν οι πρωταγωνιστές.

Αυτές είναι αβλεψίες και προβλήματα πριν από την αποκάλυψη της υπόθεσης. Στη Γερμανία πολιτικοί βοήθησαν στην εκτόξευση της Wirecard. Αλλά μετά έκαναν τη δουλειά τους. Το γεγονός ότι στην υπόθεση της Folli Follie μετά την αποκάλυψη υπήρξαν πολιτικοί που θέλησαν να «βοηθήσουν», πραγματικά ξεπερνάει κάθε προηγούμενο.

Δεν στέκομαι αν τα «πήραν ή δεν τα πήραν». Αυτό αφορά τη δικαιοσύνη. Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι μια τροπολογία που ήρθε λίγες εβδομάδες μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης βοήθησε τους κατηγορουμένους να κερδίσουν χρόνο και να εξασφαλίσουν ρευστότητα. Στοιχεία και τα δύο θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη συγκάλυψη της υπόθεσης. Να εξαφανιστούν στοιχεία. Κάποιοι πολιτικοί έφεραν την εν λόγω τροπολογία. Με κάποιους άλλους μαζί την ψήφισαν. Εδώ δεν χωράει δεν ήξερα, δεν κατάλαβα. Οφειλαν να γνωρίζουν τι ψηφίζουν.