Σόου στη Βουλή

Τη Δευτέρα ένας βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης – και πρώην υπουργός – μπήκε στην αίθουσα της Γερουσίας κρατώντας ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Μόλις άρχισε η συνεδρίαση ζήτησε τον λόγο, στράφηκε στον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΛ.ΑΣ. και του είπε πως του έφερε λίγα λουλούδια «σαν κι αυτά που διέλυσε αστυνομικός των ΜΑΤ πάνω σε συνάδελφό του και στη συνέχεια τα πέταξε με απαξία πάνω στον δρόμο» την προηγουμένη, στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Ο Χρήστος Σπίρτζης, ωστόσο, δεν ήταν ο πρώτος εκπρόσωπος του έθνους που κατέφυγε στην αντιπολίτευση του θεατρικού δρώμενου. Εδώ και μία δεκαετία έχουν δοθεί από βήματος ή από εδράνου αρκετά κοινοβουλευτικά σόου. Ιδού ένα απάνθισμα.

Φραντζόλα στα πρακτικά. Τον Σεπτέμβριο του 2011 η Λιάνα Κανέλλη ανέβηκε στο βήμα με ένα ψωμί κι ένα μπουκάλι γάλα. Κραδαίνοντας το πρώτο εξήγησε στο Σώμα «0,60 και το γάλα 2 ευρώ. Σύνολο 2,60 ευρώ ημερησίως μόνο γι’ αυτά. Τετραμελής οικογένεια χρειάζεται 950 ευρώ τον χρόνο μόνο γι’ αυτά». Κι ύστερα κατέθεσε τη φραντζόλα στα πρακτικά – διευκρινίζοντας ότι τα έφερε γιατί η κυβέρνηση παίζει με την εικόνα. Μικρή, χαριτωμένη λεπτομέρεια; Ο τότε εκλεγμένος με το ΛΑΟΣ Αδωνις Γεωργιάδης την κατηγορούσε για υποκρισία παραπονούμενος πως αν είχε δώσει εκείνος μια τέτοια παράσταση θα τον έλεγαν «ο μπουμπούκος ο λαϊκιστής».

Ιπτάμενος τόμος. Λίγους μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2012, ένας ακόμη κομμουνιστής, ο Γιώργος Μαυρίκος, έγινε μνημονιοβόλος από την αγανάκτηση. Ο βουλευτής του Περισσού πέταξε τον τόμο των 630 σελίδων με τη δανειακή σύμβαση από τα έδρανα του ΚΚΕ προς τα κυβερνητικά με στόχο τον υπουργό Οικονομικών της εποχής, Βαγγέλη Βενιζέλο, την ημέρα της ψηφοφορίας για την έγκριση του δεύτερου Μνημονίου με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Η Αλέκα Παπαρήγα επισήμως δικαιολόγησε τη ρίψη λέγοντας «δεν πάει άλλο, έχουμε κι εμείς όρια. Τέτοια τελεσίγραφα δεν έμπαιναν ούτε πριν από πολέμους». Παρ’ όλ’ αυτά, οι μυημένοι στα του Κόμματος επιμένουν ότι ανεπισήμως την καταδίκασε  – πιθανότατο, μιας και στις εκλογές εκείνης της χρονιάς ο Μαυρίκος δεν επανεξελέγη, ενώ το 2013 βρέθηκε κι εκτός Κεντρικής Επιτροπής.

Το κασετόφωνο. Τον Νοέμβριο του 2012, ένας εθνοπατέρας με επαγγελματική πείρα στην κωμωδία, ο Παύλος Χαϊκάλης, πήρε μαζί του στο κοινοβουλευτικό βήμα ένα κασετόφωνο. Πάτησε το play, κι άρχισε να παίζει μια προεκλογική ομιλία του Αντώνη Σαμαρά. Ο προεδρεύων έκλεισε τα μικρόφωνα μεν, ένα πρώτο δείγμα του πώς θα ερμήνευε τον νέο του ρόλο ο Ανεξάρτητος Ελληνας είχε προλάβει να δοθεί δε.

Το «σκάνδαλο». Σε μία διετία, το 2014, ο ίδιος θα ανεβάσει στο Δελφινάριο του βουλευτηρίου την πιο εμπορική ίσως παράσταση. Υστερα από μια τηλεοπτική συνέντευξη στη διάρκεια της οποίας «αποκάλυψε» απόπειρα δωροδοκίας του με στόχο την εξαγορά της ψήφου του στη διαδικασία εκλογής ΠτΔ, και τη σκηνοθεσία ενός πολιτικο-οικονομικού θρίλερ β’ διαλογής, έστειλε το οπτικοακουστικό υλικό που διατεινόταν ότι αποδεικνύει την καταγγελία του στην Επιτροπή Δεοντολογίας της  Βουλής. Αλλά έπειτα παραδέχθηκε on camera ότι το είχε μοντάρει η ομάδα τεχνικών του Λάκη Λαζόπουλου – για να το φροντίσει λίγο, να βγάλει τους θορύβους και τους βόμβους.

Μία κατηγορία μόνος του. Οσοι ακολούθησαν δεν έκοψαν τόσα εισιτήρια. Αν και προσπάθησαν. Ο Παύλος Πολάκης, ας πούμε, εκσυγχρόνισε το σκετσάκι του κασετοφώνου. Επαιξε από το κινητό του Καζαντζίδη τον Σεπτέμβριο προσπαθώντας να πείσει την Ολομέλεια να ψηφίσει κατά της άρσης της ασυλίας του. Το άσμα «δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» ακουγόταν, κι εκείνος σιγοτραγουδούσε με μισόκλειστα μάτια «κι αν κάνετε τα στήθια μου κομμάτια εσείς πεθαίνετε κι όχι εγώ».

Το λάθος γράμμα. Τον επόμενο μήνα οι σύντροφοί του σήκωσαν πλακάτ που σχημάτιζαν τη φράση «δεν είναι αθώοι» μέσα στην ίδια αίθουσα μία μέρα πριν από την ετυμηγορία του δικαστηρίου για τη ΧΑ. Για να ακριβολογούμε, σχημάτιζαν τη φράση «δεν ιεναι αθώοι», αφού ο Βαγγέλης Αποστόλου που είχε επιφορτιστεί με την ανάρτηση των «ε» και «ι» σήκωσε με το δεξί το «ι» και με το αριστερό το «ε». Μια πρόβα ενδεχομένως να γλίτωνε την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ από το λάθος που προκάλεσε γέλιο σε μια τόσο σοβαρή για την ίδια τη δημοκρατία περίσταση.

Αν έχει ενδιαφέρον το ποτ-πουρί των κοινοβουλευτικών περφόρμανς, αυτό δεν είναι γιατί υπενθυμίζει την ευρηματικότητά τους. Είναι επειδή η παράθεσή του επαληθεύει μια διαπίστωση πολλών συναδέλφων των περφόμερ: πως ούτε στην τέχνη της θεατράλε πολιτικής πρόκλησης υπάρχει παρθενογένεση. Οι επίδοξοι Μόντι Πάιθον της εθνικής αντιπροσωπείας, ασχέτως κομματικής προέλευσης, έχουν μανιέρα – και σίγουρα δεν πρόκειται για μια που σπάει τα καλούπια. Αντίθετα, η σύμπτωση στην γκροτέσκα σκηνογραφία της αντιπολίτευσής τους υποδηλώνει και την κοινοτοπία της ρητορικής τους.