Συνεπιμέλεια ή α λα καρτ ισότητα των φύλων;

^«Η πρώην σύζυγός μου έλεγε «Γιατί μια γυναίκα δεν μπορεί να έχει τις ίδιες φιλοδοξίες με έναν άντρα;». Και είχε δίκιο. Με την ίδια λογική, ποιος νόμος λέει ότι μια γυναίκα είναι καλύτερος γονιός εξαιτίας του φύλου της;». Είναι η εμβληματική σκηνή της δίκης από το «Κράμερ εναντίον Κράμερ». Τη θυμήθηκα κατεβαίνοντας την Κηφισίας και αντικρίζοντας το πανό που είναι κρεμασμένο από μία γέφυρα στο ύψος του Αμαρουσίου: «Συνεπιμέλεια τώρα! Ιδια δικαιώματα για τους δύο γονείς». Μου το είχε αναφέρει και ένας φίλος μου «σκέψου τι θα έχει τραβήξει και αυτός που ανέβηκε εκεί πάνω να κρεμάσει πανό».

Λίγες μέρες αργότερα βλέπω ένα αντίστοιχο στην Εθνική. Σκέφτομαι το ίδιο. Πόσοι μπαμπάδες διεκδικούν το αυτονόητο δικαιώματα που μας συγκίνησε όταν το άρθρωνε ο Ντάστιν Χόφμαν, αλλά αμφισβητείται σε μια κοινωνία που κατά τα λοιπά βγάζει πύρινους λόγους υπέρ της ισότητας των φύλων. Το νομοσχέδιο είχε προαναγγελθεί από τον Κώστα Τσιάρα, αλλά έχει καθυστερήσει. «Χιλιάδες γονείς με τραυματικές εμπειρίες ζητούν δικαίωση» έλεγε συγκινησιακά φορτισμένος στη Βουλή ο Ανδρέας Λοβέρδος καταθέτοντας ερώτηση. Οι φεμινιστικές οργανώσεις διαφωνούν. Υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσει σε έξαρση των αντιδικιών και θα χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να μην καταβάλλεται διατροφή.

Το θέμα δεν είναι απλό και προφανώς κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα. Προκαλεί όμως αμηχανία ότι το φεμινιστικό κίνημα που διαχρονικά δίνει αγώνες για τη χειραφέτηση των γυναικών, τώρα αγωνίζεται για να διατηρήσει η γυναίκα τον ρόλο της θεραπαινίδος. Αντί να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Να μάχεται να αναλάβουν και οι άντρες τα καθήκοντα της γονικής φροντίδας, ώστε να μπορούν να μετέχουν ισότιμα στην αγορά εργασίας. Υποστηρίζουν ακόμα ότι η συνεπιμέλεια προβλέπεται έτσι κι αλλιώς εάν το ζευγάρι χωρίσει σε καλό κλίμα. Το ζήτημα όμως είναι τι συμβαίνει αν δεν υπάρχει καλό κλίμα και πώς διασφαλίζεται το δικαίωμα του παιδιού να έχει πρόσβαση και στους δύο γονείς. Διότι τελικά το επίδικο δεν είναι το δικαίωμα του άντρα ή της γυναίκας. Αλλά το δικαίωμα ενός απροστάτευτου πλάσματος να βλέπει τους γονείς του. Να μην εργαλειοποιείται και να μην αποτελεί αντικείμενο απειλής, σε περίπτωση που ο ένας από τους δύο γονείς θέλει να χωρίσει. Να παρέχεται το νομικό οπλοστάσιο, ώστε να μην αρθρώνεται τόσο απερίσκεπτα «θα σου πάρω το παιδί και θα το στρέψω εναντίον σου».

Η πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει πως θα χωρίσει το ζευγάρι και όχι ο γονιός από το παιδί του. Οχι για το καλό μόνο του γονιού. Αλλά πρωτίστως για τη σωστή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Σε αυτή την κατεύθυνση το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει καλέσει τις χώρες να εναρμονίσουν τη νομοθεσία υποστηρίζοντας πως η αντίθετη στάση, αποτελεί «καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διάκρισης λόγω φύλου».

Υπέρ της συνεπιμέλειας έχει ταχθεί και ο Συνήγορος του Πολίτη αποστέλλοντας επιστολή στον υπουργό Δικαιοσύνης. Σε κάθε περίπτωση ο νόμος θα αποτελέσει ένα βήμα προς την ουσιαστική ισότητα των φύλων καταπολεμώντας έμφυλα στερεότυπα περί «βίαιων μπαμπάδων» και «αδύναμων μαμάδων», που αντί να προσπαθούμε να εξαλείψουμε στην πράξη, τα αναπαράγουμε, εδραιώνοντάς τα περισσότερο στην συνείδηση της κοινωνίας.

Και αν το «Κράμερ εναντίον Κράμερ» δεν το θυμούνται οι νεότεροι, ας δουν το «Κυνήγι της Ευτυχίας». Αυτοί οι μπαμπάδες υπάρχουν. Δίπλα μας. Και η πολιτεία οφείλει να διασφαλίσει ότι τα παιδιά θα τους έχουν δίπλα τους.