Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν…

Η εικόνα της διακοπής του παιχνιδιού ανάμεσα στην Παρί και την Μπσακσεχίρ ήταν μια εικόνα συνολικής αμηχανίας. Παίκτες έκαναν χαλαρό ζέσταμα σε ένα άδειο γήπεδο ενώ οι διαιτητές έλειπαν – νόμιζες για λίγο ότι θα δεις το πρώτο ματς του Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς διαιτητές. Τα ριπλέι της σκηνής που διαδραματίστηκε πριν από τη διακοπή του αγώνα δεν είχαν εικόνες που πρέπει να κρίνει το VAR, ούτε σχετίζονταν με επεισόδια που έχουν κάνει χούλιγκανς προκαλώντας τη διακοπή. Εβλεπες σε αυτά μια ασυνήθιστη εικόνα. Δυο διαιτητές που συζητούσαν λίγο πριν μια ομάδα αποχωρήσει από το γήπεδο…

Αρνηση

Υπήρχε κάτι το πραγματικά καινούργιο στην απίθανη αυτή ιστορία: η άρνηση των ποδοσφαιριστών των δυο ομάδων να συνεχίσουν να αγωνίζονται – είναι κάτι που εγώ δεν θυμάμαι να έχει γίνει ξανά. Συνήθως σε κάθε διακοπή λειτουργούσε μέχρι τώρα μια αντίδραση των ποδοσφαιριστών υπέρ του σπορ: οι παίκτες έδειχναν με τη συμπεριφορά τους πως οτιδήποτε κι αν συμβεί το παιχνίδι πρέπει να συνεχιστεί. Αυτή τη φορά ο Νεϊμάρ, ο Εμπαπέ, ο Κιμπεπέ και οι άλλοι παίκτες της Παρί, όταν άκουσαν ότι οι παίκτες της Μπασάκ αποχώρησαν καταγγέλλοντας διαιτητή που αποκάλεσε τον προπονητή τους «νέγρο», αρνήθηκαν κι αυτοί να αγωνιστούν.

Αξιοπρέπεια

Είναι υπερευαίσθητοι οι σημερινοί ποδοσφαιριστές; Θα έλεγα ότι απλά είναι άνθρωποι του καιρού μας που βάζουν ψηλά τον πήχη της προσωπικής τους αξιοπρέπειας. Εχουν τα ωραία τους χρήματα, ξέρουν ότι υπάρχει μια βιομηχανία θεάματος που στηρίζεται πάνω τους, δεν θεωρούν τον σεβασμό στο πρόσωπό τους αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Δεν χορεύουν πάντα στον ρυθμό του ταμπούρλου που κάποιοι χτυπάνε για χάρη τους.

Νίγκρο

Οι ρουμάνοι διαιτητές ορκίζονται πως δεν είναι ρατσιστές, πως δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο στην καριέρα τους που να επιτρέπει να τους αποδίδεται μια τέτοια κατηγορία και πως η μεταξύ τους συζήτηση προκάλεσε μια παρεξήγηση διότι η λέξη «νίγκρο» που παραδέχονται πως ακούστηκε στη γλώσσα τους σημαίνει «μαύρος» και το μαύρος δεν είναι ρατσιστικός προσδιορισμός. Να το δεχτώ. Αλλά προσοχή. Μιλάμε για μια διαιτητική τριάδα που γυρίζει χρόνια τώρα την Ευρώπη και διευθύνει ματς: η πέτρα του σκανδάλου, ο κύριος Σεμπάστιαν Κολτσέσκου είναι 43 χρόνων κι όχι πρωτάρης. Είναι δυνατόν οι διαιτητές αυτοί να μην έχουν σκεφτεί πως η λέξη αυτή που στη δική τους γλώσσα δεν είναι προσβλητική, μπορεί να προσβάλει οποιονδήποτε δεν μιλάει τη γλώσσα τους; Σε ποια εποχή ζουν άραγε;

Σεβασμός

Πρέπει ακόμα κι ο διαιτητής να μετρά τα λόγια του; Στην εποχή μας ναι. Διότι κι ο ίδιος ο διαιτητής απαιτεί σεβασμό: οι κανονισμοί απαγορεύουν στους παίκτες και στους παράγοντες να του απευθύνονται προσβλητικά. Για αυτό θα πρέπει να προσέχει και μάλιστα διπλά: για να δείχνει σεβασμό στους κανονισμούς και σεβασμό στους παίκτες.

Υπαίτιος

Η εικόνα αμηχανίας μεγάλωσε και γιατί αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε πρόβλεψη για το τι θα γίνει σε μια τέτοια περίσταση. Ο κανονισμός είναι λειψός. Κανείς ποτέ δεν προβληματίστηκε για το τι πρέπει να γίνει σε ένα παιχνίδι που σταματά με υπαιτιότητα του διαιτητή! Πιθανότατα γιατί για τους κανονισμούς και τη λογική του αθλήματος ο άρχοντας του αγώνα δεν μπορεί να είναι ποτέ υπαίτιος για τίποτα. Κι ας έχει διδάξει η ιστορία η ίδια πως φταίει συχνά για πολλά…

Τέχνες

Πάλι καλά που η ήττα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τη Λειψία έκανε το παιχνίδι βαθμολογικά ασήμαντο: η Παρί έχει προκριθεί, οι Τούρκοι έχουν αποκλειστεί. Σε διαφορετική περίπτωση το μπλέξιμο θα ήταν τρομερό: θα είχε δημιουργηθεί κι ένας τρόπος διακοπής αγώνων χωρίς υπαιτιότητα. Η UEFA πρέπει να ξαναδεί τους κανονισμούς μετά από αυτό το συμβάν. Αλλά δεν πιστεύω να το κάνει. Ο στρουθοκαμηλισμός είναι μια από τις τέχνες που ξέρει…

Τυπικά

Ολοκληρώνεται απόψε και τυπικά η παρουσία του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ στο Γιουρόπα Λιγκ. Και οι δυο ομάδες έκαναν φέτος στους ομίλους αποτελέσματα για τα οποία δεν μπορεί να είναι περήφανες. Η ΑΕΚ έχασε εντός έδρας και τα τρία της παιχνίδια: δέχτηκε δυο γκολ από τη Λέστερ, τρία από τη Ζόρια και τέσσερα από την Μπράγκα. Ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε γιατί δεν κέρδισε κανένα ματς με την Ομόνοια. Ποιος θα το ‘λεγε…

Επιλογές

Γράφτηκαν πολλά για τις εμφανίσεις, τα λάθη (;) των προπονητών, τις δυσκολίες που οι ελληνικές ομάδες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν κ.λπ. Ωστόσο σήμερα που οι εμφανίσεις των δύο ομάδων ολοκληρώνονται η δική μου απορία είναι άλλη: είμαστε βέβαιοι ότι ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ μπήκαν στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ με σκοπό την όποια διάκριση; Είμαστε βέβαιοι ότι αυτό αποτελούσε κάποιου είδους στόχο; Ομολογώ ότι έχω τις αμφιβολίες μου οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με την αγωνιστική τους προσπάθεια, αλλά με τις γενικότερες διοικητικές τους κυρίως επιλογές. Στον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια έχουν μονίμως ως στόχο την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Για την ακρίβεια αυτό που μοιάζει να κυνηγάνε είναι τα χρήματα του μπόνους: όλες τους οι αναφορές έχουν να κάνουν με αυτά! Κάθε φορά που η περιπέτεια της πρόκρισης τελειώνει, ο ΠΑΟΚ κάπου χάνεται. Πριν από δυο χρόνια στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ δεν έκανε νίκη στην Τούμπα: έχασε και με αντιπάλους τη Βίντι και την Μπάτε Μπορίσοφ: δεν τις λες και ευρωπαϊκά μεγαθήρια. Πέρυσι αποκλείστηκε στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ από τη Σλόβαν Μπρατισλάβας. Φέτος προκριματικά δεν έδωσε και βρέθηκε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ γιατί έφτασε στα play off του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά αν σκεφτεί κανείς τις ομάδες που τον έκαναν και δεινοπάθησε τα προηγούμενα χρόνια, το ότι δεν κέρδισε την Ομόνοια δεν είναι κάτι παράξενο: στη Θεσσαλονίκη το αντιμετώπισαν μάλλον ως απολύτως φυσιολογικό.

Φιλοδοξία

Στην ΑΕΚ συνέβη κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό, που μαρτυρά ότι δεν υπήρχε καμία ευρωπαϊκή φιλοδοξία. Η Ενωση γνώρισε δυο μάλλον ντροπιαστικές ήττες εντός έδρας (από τη Ζόρια και την Μπράγκα) και δεν κουνήθηκε φύλλο. Αντιθέτως την Κυριακή επειδή έχασε το ντέρμπι με τον ΠΑΟ έγινε ο χαμός! Ετρεξε ο Δημήτρης Μελισσανίδης στα Σπάτα για να βάλει γκάζια στους παίκτες, τους έβγαλε λόγο ο Ιλια Ιβιτς για να τους εκφράσει την αγανάκτησή του, έφτασαν να γράφουν οι εφημερίδες πρωτοσέλιδα ότι η παραμονή του Καρέρα κρίνεται στο ματς με τον Ολυμπιακό κ.λπ. Αν η ΑΕΚ είχε κερδίσει τον Παναθηναϊκό οι ήττες από την Μπράγκα και τη Ζόρια θα είχαν ήδη ξεχαστεί. Οπως στον ΠΑΟΚ ξεχάστηκε ο αποκλεισμός από την Ομόνοια και όλοι πλέον θέλουν το πρωτάθλημα για να παίξει η ομάδα του χρόνου στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ. Οχι για την ιστορία ή τη δόξα αλλά για τα λεφτά. Και μόνο.